VARALIS

Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ

2012-01-21T19:51:00.002+02:00

O Αναγνώστης μπήκε στο φύλλο της ελιάς. Ήξερε από χρόνους ότι ο ήλιος γνώριζε τη δόξα αυτού που από πάντα υπάρχει. Αφέθηκε ότι οι μεγάλες αρνήσεις κάνουν σπασμό στο όνειρο και καίγεται. Και εκεί είδε την usura να φλέγεται μέσα στα μάτια του Pound κυριεύοντας την Ευρώπη. Και είδε παιδιά με μάτια σκελετωμένα να αναδεύουν τις στάχτες από το Άουσβιτς γυρεύοντας εκεί μια σπιθαμή ελευθερίας ότι την είχαν στερηθεί. Και είδε να στήνεται και πάλι η επιγραφή «η εργασία απελευθερώνει» στην Ελλάδα πρώτα, στην Ιταλία μετά, στην Ισπανία στην Πορτογαλία μέχρι και την Γαλλία που σταμάτησε στην νεκρή κεφαλή του Ροβεσπιέρου πριν γίνει εξουσία ακριβώς στην στιγμή που η Ελευθερία πνίγονταν σε κέρματα.

Και από κείνο τα βάθη ο Αναγνώστης είδε εκατομμύρια ψυχές να τινάζονται τρείς φορές με μανία στα κύματα του φόβου και στην τέταρτη να καρφώνονται ψηλά στους βράχους τους φτιαγμένους από τις αλυσίδες των ονείρων τους.

Και είδε από μακριά ένα μικρό Παιδί αφύλαχτο μέσα στα κύματα του θανάτου να περπατάει επάνω στους εφιάλτες και να μην καίγεται. Ένας που πρόλαβε να το αγγίξει ένοιωσε δύναμη να βγαίνει από πάνω του κι άρχισε έξαφνα να φυσάει μέσα στο μυαλό του καταρράκτες μέχρι που έφτασε στην κορυφή του Άθωνα ότι για των άνθρωπο στα ύψη πάντα κατοικεί η θεότητα.

Και το Παιδί μίλησε κι άρχισε να πέφτουν οι αλυσίδες των αριθμών. Και το παιδί έτρεξε κι απόρησαν οι τραπεζίτες και έσκασαν από ασφυξία λέξεων καθώς οι μόνες που γνώριζαν είναι «αύξηση» και «κέρδος». Κι ο Αναγνώστης δεν έμεινε να δει παραπάνω καθώς αυτός ήξερε ότι όλα είναι μια αφήγηση αλλά δεν ήξερε να γράφει.
Άνοιξε το Βιβλίο στο ….δυσωπούμενος … σταμάτησε

Η ΜΕΡΑ ΑΝΟΙΞΕ

2012-01-19T09:22:00.001+02:00

Από το πολύ απλώνει το ελάχιστο. Στα μικρά άλλωστε βρίσκονται τα μεγάλα. Εν δως ημίν σήμερον που αγνοεί τα μέλλοντα ή μάλλον τα εμπιστεύεται ως υπέρβαση και άνοιγμα και τρυφηλότητα πολλών ανοίξεων μαζί. Μαζί με το χρήμα φθίνει ο εγκλεισμός, το μετά πολλού κόπου τείχος στο οποίο κλείσθηκε η ψυχή για να πεθάνει. Για αυτό και εγκληματεί αυτός που στη θέση των ανθρώπων τοποθετεί αριθμούς στατιστικές, την εξουσία. Εγκληματεί όποιος στον κόπο των ανθρώπων θησαυρίζει. Αλλά και εγκληματεί αυτός που δεν λαμβάνει τη ζωή ως θαύμα.

Πιο πέρα το τοπίο απλώνεται μέσα στην πρωινή του πάχνη. Δυο τρείς λεύκες σου δείχνουν ακόμα ουρανό και την σπατάλη αυτή της ομορφιάς που δεν επιθυμείς να μετέχεις. Η μέρα άνοιξε.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

2011-12-23T09:59:00.001+02:00

Κι όταν έφτασα στην αγορά έπεφτε τα’ απόγευμα με γεύση από τσίπουρο. Κι ήρθαν παλιοί συμμαθητές και φίλοι. Κι ήρθε πατέρας και παππούς μου μίλησαν. «Ποιος είμαι εγώ;» τους ρώτησα γελάσανε. Βάλαν ρακές στην μέρα και ορφάνεψε. Πετάχτηκε ο πιο μικρός. «Πέρασα μέσα στο σύνορο της πίσσας κι αγριεύτηκα. Όταν γεννήθηκα ήρθαν πουλιά και μου δώσανε τρίμματα του ουρανού μέσα στο στόμα. Με αυτόν τον ουρανό πορεύθηκα. Δεν γνώρισα αυτό που δεν ήμουν αλλά ξαπόστασα στην βαμπακιά και σύρθηκα μες στα ρυάκια τα χορτασμένα πεθαμένα φεγγάρια. Δεν ξέρω να σου πω λοιπόν. Σκύψε και κόψε τα μαλλιά σου κι ότι σου πουν»

Κι έσκαψα γύρω «αίμα κελαινόν» και ήρθε η Γιωργίτσα με φύκια ακόμα στη μιλιά κι ένα σκοτάδι. «Ήθελα άντρα κύμα και τον πήρα. Τώρα τις μέρες έρχεται και με φυσάει πότε βοριάς και πότε τριανταφυλλιάς οσμή και ξέρω πως έχει πάντα Άνοιξη. Μην σου πουν πως πνίγηκα. Ήρθαν δελφίνια του ουρανού κομμάτια αγάπης και με πήρανε. Πήγα και βρήκα τον βυθό, του είπα για σένα και κατένευσε. Μπορείς να κατεβαίνεις όσο θέλεις. Μονάχα να ακούς την μάνα σου όταν σου μιλάει. Ταράζονται τότε οι αστερίες και χωνεύει λάσπη ο βυθός. Θα τα καταλάβεις όλα όταν όταν δεν θα βλέπεις πια πανσέληνο. Μόνο να ξέρεις ότι μέσα σου δεν θα γίνεις ποτέ βυθός. Είσαι εσύ ότι δεν είσαι»

Κι ήρθε ο πατέρας με ένα χαρτοφύλακα γραμμάτια «Αυτά είναι τα χρωστούμενα παιδί μου. Χρωστάω σε μένα δειλινά και πρωινά γεμάτα από χέρια χρωστάω την θάλασσα που δεν γνώρισε και δεν με ήθελε. Εσένα βέβαια σου δόθηκε ο βυθός. Εγώ τίποτα δεν είχα. Σημάδι με πήγαινε ότι βράδιαζε επάνω στο βουνό και ακούγαμε τους λαγούς να σηκώνονται από τον ύπνο. Τότε σε έπαιρνα και κατεβαίναμε στην παραλία. Μια μέρα ένας φθόγγος σερπαντίνας μας σήκωσε ψηλά κι είδα την πόλη, είδα τα κορίτσια που ξεκινούσανε πρωί με τον ύπνο ακόμα στο στήθος τους. Και τότε κατάλαβα πως ο Θεός είχε βρέξει μόνο στην τσέπη μου.»

Άλλο δεν ρώτησα ξεφόρτωσα δυο τρεις λέξεις και τις ακούμπησα στα μάτια του πρώτου κοριτσιού που είδα ότι είχε στα μάτια του γεφύρια και στέγες των παλιών μου στιγμών που μιλούσαν ήδη στο σκοτάδι. Έσφιξα το χέρι του παιδιού. Από μακριά φυσούσε ο νότιας του απογεύματος που κάνει να φυτρώσουν γιασεμιά μέσα στις νύχτες. Θα ξημερώσει σεντόνια αύριο

καλής πηγής,

πηγίτσας.

ΟΥΤΟΠΙΑ 1

2011-12-21T13:14:00.002+02:00

Πετρέλαιο και κάρβουνο έχουν απαγορευθεί. Μέσα στο κέντρο της πόλης δεν μπορεί κανείς πια να κυκλοφορήσει με το δικό του αυτοκίνητο. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα τιμωρούνται με την εθελοντική βοήθεια ηλικιωμένων. Τα τσιγάρα έχουν εξαφανιστεί από την αγορά καθώς δεν καπνίζει κανένας. Η μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας παράγει ποδήλατα. Το πλαστικό ανήκει στο παρελθόν και όποιος το χρησιμοποιεί στα κρυφά συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε κοινωνική εργασία. Όλες οι ακτές ξαναγυρίζουν στο λαό και απαγορεύεται η ιδιωτική τους χρήση, όπως στο λαό γυρίζουν τα μουσεία και κάθε χώρος τέχνης. Οι κυνηγοί βγαίνουν μόνο για να φωτογραφήσουν και τοποθετούν με τρυφερότητα στις φωλιές τους όσα μικρά πουλάκια έχουν πέσει. Οι γιατροί και οι δικηγόροι είναι πλέον προστατευόμενες κατηγορίες καθώς οι περιβαλλοντολογικές ασθένειες θεραπεύτηκαν και μαζί τους και ο άνθρωπος. Οι δικηγόροι τείνουν να εξαφανιστούν καθώς η μηχανή της δικαιοσύνης από τη μια μεριά απλοποίησε τους νόμους από την άλλη άρχισε να λειτουργεί κανονικά και ανεξάρτητα από το κράτος. Τα σούπερ μάρκετ ξηλώθηκαν από όλη την επικράτεια. Και τα καταναλωτικά αγαθά που παρασκευάζονται και καταναλώνονται στον τόπο τους δεν έχουν πια φορολογία. Οι κατασκευαστικές εταιρείες αντικαταστάθηκαν από εταιρείες κατεδάφισης που ξηλώνουν πολυκατοικίες και άχρηστες κατασκευές δίνοντας τόπο σε πάρκα και πλατείες. Η δύναμη των εταιρειών κατεδάφισης είναι τόσο μεγάλη που είναι η δεύτερη σε δύναμη επιχείρηση μετά από αυτή των ποδηλάτων και μεταφέρει το "know how" σε όλον τον κόσμο και ειδικά στην Αμερική. Στα λίγα ποτάμια κάνουν μπάνιο τις Κυριακές όπως και στις λίμνες μαθαίνοντας συγχρόνως ότι να μολύνεις τον χώρο γύρω σου είναι σαν να μολύνεις τον εαυτό σου. Κανείς στην επικράτεια ούτε το ίδιο το κράτος δεν μπορεί να κατέχει περιουσία μεγαλύτερη από πέντε εκατομμύρια ευρώ και υπάρχουν φωνές που θέλουν και αυτό το όριο να το χαμηλώσουν. Μόλις οι άνθρωποι πάρουν την σύνταξη αρχίζουν αμέσως εκπαίδευση σε ειδικά κέντρα για να προσπαθήσουν να ανιχνεύουν το πραγματικό νόημα της ζωής. Η λέξεις "αρχηγός" "πρόεδρος" "διευθυντής" "πρωθυπουργός" "υπουργός¨" θεωρούνται από όλους βρισιές και έχει απαγορευτεί η χρήση τους στον δημόσιο χώρο. Τα σχολεία πλέον δεν έχουν στόχο τους βαθμούς και τα πανεπιστήμια αλλά την καλλιέργεια των παιδιών στην μουσική, στην τέχνη, στην συζήτηση, στην συντροφικότητα, στον αθλητισμό, στην αναζήτηση. Δεν υπάρχουν καθηγητές διορισμένοι αλλά ο καθένας ονομάζεται καθηγητής όταν οι μαθητές τον ανακηρύξουν ως τέτοιο. Όλες οι αποφάσεις που αφορούν το δημόσιο βίο παίρνονται κατά πλειοψηφία, είτε σε τοπικό επίπεδο είτε σε εθνικό. Το χρηματιστήριο, μετά από τον μηδενισμό όλων των μετοχών έκλεισε και αντικαταστάθηκε από ένα θεματικό πάρκο για την εξερεύνηση του Σύμπαντος. Οι λέξεις " ανταγωνιστικότητα" και "δείκτης ανάπτυξης" αντικαταστάθηκαν από τις λέξεις "συντροφικότητα" και "δείκτης χαράς". Οι αποφάσεις δεν λαμβάνουν υπόψη τους αριθμούς αλλά τους ανθρώπους και την εξέλιξη τους. Τα βιβλία με την μεγαλύτερη κυκλοφορία είναι αυτά της ποίησης.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

2011-12-20T09:19:00.002+02:00

Ξαφνικά σε συνάντησα μέσα στο όνειρο. Κι ήμασταν λέει και οι δυο δεκαοχτώ χρονών στην παραλία κι έβρεχε. Κι ήρθε ψιχάλα μέσα στο μάτι . Γελάσαμε. Κι αφήσαμε την βροχή να περνάει το πρόσωπο και τα μαλλιά τα χέρια. Και την αφήσαμε να μπαίνει μέσα από το ανοικτό πουκάμισο. Να πλένει όνειρα και αποφάσεις, να πλένει την ζωή μας εκείνη που θα τρώγαμε γρήγορα στο φαστ φούντ των χρόνων που ήρθανε.
Άστους να λένε। Σήκωσε ακόμα το γιακά σου άσε τα μαλλιά σου να τα χτυπάει η βροχή και σήκωσε το χέρι όχι γροθιά αλλά να ξαναπιάσεις το δικό μου χέρι κι έλα παρόχθια του ονείρου να ξαναφτιάξουμε έναν κόσμο γεμάτο υπέροχα πουλιά. Ελα στα μονοπάτια που δεν περπατήσαμε ακόμη...

Ο ΘΙΑΣΟΣ

2011-10-19T16:25:00.003+03:00

Και έτσι ήρθαν. Γερμανοί. Εγγλέζοι. Αμερικανοί και Ρώσοι., άνθρωποι ξένοι. Οι κάτοικοι τους κοίταξαν με περιέργεια στην αρχή υποτάχθηκαν στην συνέχεια. Δεν ήξεραν τι άλλο να κάνουν απο το να δημιουργήσουν έναν θίασο Αλλά δεν ήξεραν τι έργα να τους παίξουν. Αυτοί ζητούσαν Ιλιάδα και τραγωδίες. Ήξεραν μόνο την Γκόλφω και αυτή έπαιζαν συνεχώς. Και οι άλλοι χειροκροτούσαν νομίζοντας ότι έβλεπαν αρχαία τραγωδία.

Στο θίασο μάλωσαν και η πρωταγωνίστρια κάρφωσε ένα μαχαίρι στον πρωταγωνιστή. Αυτός έπεσε νεκρός. Οι άλλοι θεώρησαν ότι οι ξένοι ήταν οι δολοφόνοι. Πήγαν να τους επιτεθούν κι αυτοί έβγαλαν τα όπλα και τους σκότωσαν όλους. Ζωντανό έμεινε μόνο ένα παιδί που δεν άκουγε. Μόνον αυτό είδε το φονικό. Προσπάθησε να εξηγήσει στους άλλους τι έγινε κι αυτοί δεν το πίστεψαν είχαν άλλωστε πολλές δουλειές να κάνουν. Το παιδί πήγαινε στα χαλάσματα εκεί που έπαιξε εκείνη την ημέρα ο θίασος. Εκεί το ξεχάσανε. Τα χρόνια πέρασαν και κανείς δεν θυμόταν τίποτα। Μια μέρα οι ξένοι ήρθανε πάλι Αλλά το παιδί δεν ήταν πιά εκεί.

ΕΚ ΤΟΥ ΑΦΗΓΗΜΑΤΟΣ

2011-10-08T10:25:00.003+03:00

Μια μέρα πήγε σε ένα παγκάκι. Πάνω στο ξύλο ήταν ένα πουλί, πεθαμένο. Στην αρχή έφυγε. Μετά γύρισε πίσω και πήρε το πουλί με ένα μαντήλι. Στο κοιμητήριο επικρατούσε απόλυτη σιγή. Είδε τον τάφο ενός μικρού παιδιού και κάθισε. Πάνω του είχε το όνομά του. Άφησε κάτω το νεκρό πουλί κι άρχισε να κλαίει. Δεν είχε λάβει υπόψη του το αφήγημα.

Ο ΤΑΚΗΣ ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΕΒΕΖΑ

2011-09-26T22:46:00.006+03:00

Το επίθετο του χάνεται στην ιστορία της χώρας. Λένε ότι έρχεται από τον Δράκοντα τον νομοθέτη της Αθήνας. Το βρίσκουμε όμως στο Σούλι που ήταν τόπος της καταγωγής του. Ίσως στο αίμα του κυκλοφορούσε η ιστορία του Γιώργη του Δράκου που μόνος του είχε κρατήσει μακριά στρατούς ολόκληρους και τον είχε και τον παίνευε ο Μάρκος Μπότσαρης. Θα ήταν δύο χρονών όταν στην Πρέβεζα άκουσε ότι αυτοκτόνησε εκείνος ο παράξενος ο «ποιητής» από την Αθήνα ο Καρυωτάκης. Βέβαια δεν μοιράστηκαν την ίδια πόλη. Ο Καρυωτάκης έγραψε :

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια "ελλειπή" μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"Υπάρχω;" λες, κ' ύστερα "δεν υπάρχεις!"
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Η δικιά του η πόλη είχε θάλασσες, είχε παραλίες φωτεινότατες Λούτσα και Βάλτος και Λυγιά, Καστροσυκιά και δρόμους με χώμα. Στο λιμάνι το δικό του έφταναν καράβια από τον Πειραιά, έπαιζαν έργα στους κινηματογράφους Ακταίον, Πάνθεον και Γκλόρια. Όλη η Ήπειρος περνούσε από την δική του Πρέβεζα ξεχείλιζαν τόνοι οι σαρδέλες, τα όστρακα και οι γαρίδες και τα μαγαζιά που άνοιγαν από τα χαράματα.

Εκεί άκουσε για πρώτη φορά ακορντεόν. Θαμπώθηκε. Όταν έπιασε δουλειά επήρε ένα κι έμαθε. Άχαρη δουλειά στην εφορία. Τρία παιδιά. Κραβασαράς. Ταξίδευε τα βράδια με το όργανο. Περνούσαν πάνω του παιδιά κι αρρώστιες και χρόνια κι όνειρα κι οι πρόγονοι ο Γιώργης Δράκος με τα μαλλιά λυτά ταξίδευε. Και το ακορντεόν έγινε το καράβι και το σπίτι του, η άλλη ζωή του η πραγματική, που ζούσε στα διαλείμματα της άλλης, της σοβαρής, της καθωσπρέπει . Αθήνα με γλέντια, με πίκρες με ζόρια του ανήφορου που έχει η ζωή, αναμενόμενα και προσδοκώμενα άλλωστε. Μετά ήρθε η σύνταξη και γύρισε στην Πρέβεζα. Τους φίλους δεν τους ξαναβρήκε. Η πόλη άλλαξε. Το σαρδελάδικο στην παραλία έκλεισε κι έγινε «γιορτή σαρδέλας» Έγινε κι αυτή πόλη του αφρού και της εικόνας.

Θα τον έπαιρνε η μοίρα των πολλών αλλά αυτός είχε ακόμη το ακορντεόν. Μπορεί να ήταν ριγμένο στη γωνιά αλλά ήταν εκεί. Περίμενε.
Μια νύχτα σφύριζε ο αέρας έξω, Γενάρης μήνας ήταν, μέσα κοιμόταν όλοι ύπνο δεν είχε. Θυμήθηκε νότες και μελωδίες, τα παιδικά του χρόνια θυμήθηκε. Το σήκωσε από τη γωνιά και το έσφιξε στο στήθος. Τα μάτια του έκλεισε και έφυγε μαζί με τις νότες από το παράθυρο. Θυμήθηκε τη μάνα και τον πατέρα, θυμήθηκε τους φίλους και ιδιαίτερα αυτούς που φύγανε. Θυμήθηκε το γόνατο που έσκισε μικρός, τα όνειρα που έκανε κάτω από το φεγγάρι, την Αύρα και την πρώτη φορά που είδε τα μάτια της. Γέμισε το κεφάλι του μαύρα μαλλιά, το δέρμα τσίτωσε. Και ξύπνησαν μέσα του μελωδίες και νότες και διέσεις υπέροχες και δεν τον ένοιαξε κι έπαιζε, λέει όλη την νύχτα. Κι έπαιξε τόσο όμορφα που ξύπνησε όλη η Πρέβεζα μικροί μεγάλοι ξύπνησα και στάθηκαν έξω από το σπίτι κι ακούγανε και κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για το κρύο και το νερό που έπεφτε αδιάκοπα από τον ουρανό τον παγωμένο. Κι ήρθε, λέει, ο ποιητής ο Σπύρος ο Σολδάτος και πήγε να γράψει ένα ποίημα αλλά δεν μπόρεσε και δάκρυσε γιατί είδε να περνάει η ιστορία του και η ιστορία της πόλης του μπροστά του.

Κάποτε τελείωσε η μουσική και κανείς δεν μίλησε. Ήσυχα όπως είχαν έρθει, φύγανε. Κι αυτός κλείδωσε πάλι το όργανο και το έβαλε στο μπαούλο και δεν το πήρε ξανά να παίξει. Κανείς δεν μίλησε ούτε θα μιλήσει για κείνη την νύχτα, όσο και να τους ρωτήσεις γιατί είχανε νοιώσει τόση ομορφιά που είναι σίγουροι ότι άμα μιλήσουν θα την χάσουν για πάντα . Κάτι μονάχα σώζεται σε ένα ποίημα του φίλου του Σπύρου Παππά που γράφει:

Διαβαίνοντας και τώρα
Τ’ αχνόφεγγα σοκάκια
Με τα λαμπιόνια τα θολά,
Ακόμα ηχούν στ΄ αυτιά μου
Οι αξέχαστες καντάδες

Αλλά επειδή τίποτα στο σύμπαν δεν χάνεται ούτε έργο ούτε και ήχος η μουσική αυτή θα διασώζεται σίγουρα και θα ταξιδεύει εκεί ψηλά στο Α του Κενταύρου, ανάμεσα από μαύρες τρύπες και σουπερ νόβες. Άσε που εγώ είμαι σίγουρος ότι μια μέρα αυτά τα τεράστια κάτοπτρα που ψάχνουνε να βρούνε ίχνη άλλης ζωής μες στο διάστημα θα πιάσουνε την μουσική εκείνη του Τάκη του Δράκου να έρχεται από το διάστημα ως αντί-δώρο. Δεν ξέρω πότε θα είναι. Άλλωστε σημασία δεν έχει ο χρόνος αλλά το ταξίδι. Πως είπε ο άλλος ο ταξιδιώτης; "Πλέω επι οίνοπα πόντον επ’ αλλοθρόους ανθρώπους".

ΜΕΤΑΞΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΗΣ

2011-09-20T16:13:00.001+03:00

Ανάμεσα στην πέτρα και του ουρανού

την κένωση χόρτο βρήκα

πολύανθο της άνοιξης,

χαλίκια βαδίζοντας μέρες, κι άνοιξαν

μύρια των καλύκων ,ένα καράβι

βάρκα παλιών κυμάτων εισιτήριο.

Τον ουρανό με ρό μικρά και ερεβώδη ενίοτε

τον ουρανό εγώ μικρός στα ρεύματα του.

Μεγάλωνε ο δίσκος στο βουνό, στην πέτρα

Πύρινα όσων εγώ μικρός κατένευσα

άλλων τύπων το τίποτα το μηδέν και ύπνωσα.

Θέλω να βγω να δω κελάκι μοναξιάς ερημωμένο

μια πόρτα με βασιλικό και δυο δακράκια

κι ένα πανί σιρόκο να με φάει.

Να πιει αλάτι των ματιών, άκρων δακτύλων

παλιά μου γράμματα, παλιά γραμμάτια εξωφλημένα.

Κι εδώ ψάχνοντας φλέβα στην πέτρα του ουρανού

στο αδιάβατο των λέξεων στης προσοχής στης προσευχής,

δεκαπενταύγουστος στις λέξεις και πονάω.

Κόμπος καιρός πεινάει παρόντα

μαζεύει μέλλοντα με στάχτες του φωτός

προτάσεις αρμοσμένες, ίχνη παλιών στιγμών

με ματωμένες τις παλάμες που επιστρέφουν.

Κι αν λέω της ξενιτιάς αυτό το βίωμα του ουρανού είναι

εδώ ματώνω γόνατα με σύμφωνα σκληρά κι επιθυμώ

Επιθυμώ σταγόνα τιτιβίσματος πουλιών

κι ένα βαθύ, βαθύ γαλάζιο αφημένο.

Ο ΑΝΑΥΡΟΣ, Ο ΗΣΙΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΑΙΓΛΗ

2011-09-17T19:14:00.004+03:00

Μήτε για το όνομά του είμαστε σίγουροι. Βρύχωνα ίσως να τον έλεγαν παλιά Άναυρο τον μάθαμε. Εκεί ήταν οι πρώτες εκδρομές με το σχολείο, περνούσε ακόμα το τρενάκι και προσέχαμε μην έρθει στις γραμμές και μας ξαφνιάσει. Πηγαίναμε στην Αίγλη. Μετά έμαθα από την μάνα ότι εκεί πήγαιναν παλιά μόλις είχαν γίνει τα μπαίν μιξτ άντρες γυναίκες μαζί, παλιά ήτανε χώρια κι ήτανε λέει ένας ναύτης με σφυρίχτρα κι αν άντρας έμπαινε μέσα στο χώρο των γυναικών, εσφύριζε. Μετά ήρθε η Αφροδίτη του αφρού και γίναμε όλοι θέαμα και μπερδευτήκαν άνδρες και γυναίκες ως αφρός και θέαμα, καιρός του βίου ως δημόσιο θέαμα. Πάντως εκεί πηγαίναμε κι ήταν κατόρθωμα να περάσει κανείς τα σίδερα από τις γραμμές, ότι ήταν ψηλά και ζαλιζόμασταν. Και το καλοκαίρι εκεί ήμασταν μας πήγαινε με η μάνα με το λεωφορείο σαν δεν έφτανε ο χρόνος να πάρουμε μπενζίνα να πάμε Αλυκές, που ήταν το μακρινό κι είχε ταξίδι με καράβι.

Εκεί γυρίσαμε ως έφηβοι με το παλιό τζουκ μποξ που υπάρχει ακόμα αλλά μέσα του μαζί με τις αράχνες θα κρύβει ακόμη κάτι από την φωνή του Καζαντζίδη ακατανόητη στη μετέπειτα μανία της πιστωτικής κάρτας και της ανελέητης πισίνας. Και πάλι εκεί γυρίσαμε με τα δικά μας τα παιδιά να μεγαλώνουνε στην άμμο πια, την ψεύτικη, βέβαια, αλλά δεν έχει σημασία πια ούτε το ψεύτικο ούτε το αληθινό.

Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί βρήκα ένα στίχο του Ησίοδου που περιγράφει πως ο χείμαρρος ο Άναυρος πήρε τον τάφο του ληστή του Κύκνου και τον πέταξε ποιος ξέρει που….

«του Δε τάφον και σήμ’ αϊδες Άναυρος

όμβρω χειμαρίων πλήθω,»

κι έτσι λέω πηγαίνουν οι ζωές μας γύρω αν περισώσει κάτι η αφήγηση όχι ως κάτι σημαντικό αλλά ως μια άλλη διάσταση που δίνει μέσα στο χρόνο προοπτική και μας αφήνει το δικαίωμα μέσα στη εποχή του τίποτα να βρισκόμαστε ξανά με την Ησίοδο, στην Αίγλη και να μιλάμε για κείνον τον ληστή τον Κύκνο που χάλασε το μνήμα του ο φοβερός ο Άναυρος

ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΠΟΙΗΤΕΣ

2011-09-15T09:46:00.001+03:00

Όχι δεν γράφω.

Παρατηρώ την αυγή και τη νύχτα

που αυτή γράφει αργά στα μέλη μου την απουσία του κόσμου.

Με αυτά κερδίζω το προς το ζην.

Οι λέξεις είναι πάθος περιττό από αλλού δοσμένες

και μοιράζονται με ανιδιοτέλεια σε όσους στερούνται το λίγο αυτό του κόσμου.

Μην φοβάσαι δεν θεωρώ ότι μετέχω σε αυτό

απλώς διακονώ το άχρηστο πάθος μου, την εμμονή,

από συνήθεια και από αδιέξοδο.

Φοβάμαι όταν δεν γράφω ότι αργά η γρήγορα θα σκοτώσω

όχι ότι γράφοντας δεν σκοτώνω τα μισά μου όνειρα.

Αλλά πιστεύω ότι δεν γίνεται αλλιώς.

Ευτυχώς λέω που δεν με είπανε ποιητή

θα κουραζόμουν τώρα στις δημόσιες σχέσεις

να το αποδεικνύω συνεχώς γράφοντας στίχους χωρίς νόημα

όπως χωρίς νόημα θα ήταν όλη μου η ζωή.

Θα αναγκαζόμουν τώρα να κατέβω στις πλατείες

για να αποδείξω ότι είμαι ποιητής δόξα λαμπρή της χώρας μου

δαφνοστεφανομένος ήδη.

Κουράστηκα να βλέπω όλα αυτή την ανυπαρξία

που θέλει να γίνει ύπαρξη στανικώς

και την έλλειψη οποιασδήποτε σχέσης με την ποίηση

προκειμένου από την εφήμερη δόξα να κλαπεί μια στιγμή από το θάνατο.

Δεν ξεγελιέται έτσι ο θάνατος, δεν φεύγει.

Δεν γράφω,

κι ότι έχω γράψει το ανταλλάσσω

για μια αυγή κοντά στη θάλασσα

ή έναν ουρανό παιδί από γη κι αστέρια.

Τα υπόλοιπα παρακαλώ κρατήστε και μην μας ενοχλείται πια.

Την ποίηση δεν την γράφουν ποιητές.

Βίλα "Λαχτάρα"

2011-09-09T16:51:00.001+03:00

Aspen σημαίνει «Αγριόλευκα» και στα ανθοϊάματα του Μπαχ απευθύνεται σε αυτούς που ανεξήγητα φοβούνται. Στο Πήλιο η πιο επισκέψιμη λόγω χιονοδρομικού κορυφή είναι η κορυφή «Αγριόλευκες». Το θυμάμαι όταν ανέβηκα για πρώτη φορά μικρός μετά από προτροπή και θέληση του πατέρα. Στο καταφύγιο ο Αντώνης και η Μαρία. Κόσμος λίγος παλιοί αθλητές και κυρίως παιδιά. Αγάπη των γονιών για να γνωρίσουν τα παιδιά τους πράγματα που αυτοί δεν γνώρισαν. Πρώτη επαφή με τα σκι μ’ εκείνες τις παλιές τις τάβλες, που ήταν κάποτε κρεμασμένες στο καταφύγιο. Τις κουβαλούσαμε από πρώτο ή το δεύτερο πάρκινγκ, όπου μας άφηνε το λεωφορείο του Ορειβατικού. Τα χρόνια περνούσαν. Εγώ ακολούθησα άλλους δρόμους πιο μοναχικούς. Η παρέα όμως μεγάλωσε Δημήτρης, Κώστας, Ρούλης, Γιώργος, Θύμιος, Θανάσης, Φίλιππας, Στέργιος, Φάνης, Στέφανος, Μίλτος,Ανέστης κι άλλους που τους δεν θυμάμαι πια. Δεν ήταν μόνο οι προπονήσεις ήταν το βουνό. Ο φόβος έλειπε τότε. Γιατί όταν είσαι παιδί ο κόσμος παραμένει φιλικός και συ αχόρταγος γιατί θέλεις να δοκιμάσεις όλες τις στιγμές. Έτσι γεννήθηκε η βίλα «Λαχτάρα». Μια παρέα, μέσα στο δάσος την ώρα που η ζωή τους ξεκινούσε. Εκεί μέσα μεγάλωσαν όνειρα, έρωτες, λόγια, ποιήματα, χαρές. Εκεί έπεσε πούσι, σκεπάστηκε από χιόνι, βροχές ήρθαν καλοκαίρια χειμώνες.

Η «παρέα» μεγάλωσε, τους πήρε η ζωή κι αυτό που λέμε κόσμο σοβαρών ανθρώπων. Μια μέρα ο Ρούλης άφησε την παρέα και την βίλα, βιάστηκε να φύγει πρώτος, να κλείσει τον κύκλο πρώτος. Οι άλλοι συνεχίζουν. Κράτησαν από τη βίλα «λαχτάρα» βροχές και χιόνια, όνειρα και λέξεις και κείνη την τρομακτική αίσθηση μιας αφάγωτης ζωής μπροστά στα μάτια. Τώρα όταν περνώ στο καλντερίμι από το καταφύγιο, γυρνώ το κεφάλι και ψάχνω στα φυλλώματα μήπως και τους δω ξανά, να παλεύουν με τα ξύλα και το μπαλκόνι που όλο έπεφτε κι ελπίζω να με φωνάξουν κι εμένα να έρθει ένα βράδυ, φιλικό με τη φωτιά και αστέρια αναμμένα… να ξαναρχίσει η ζωή από την αρχή, χωρίς τους φόβους ,τις φοβίες και νάναι λέει μια πίστα απάτητη με φρέσκο χιόνι να ακούς τα παγάκια από τα δέντρα να σπάζουνε κάτω απ’ τον ήλιο… Δεν μπορεί κάποιος, κάποια φορά θα μας καλέσει..

ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΧΙΟΝΙ

2011-09-08T15:10:00.001+03:00

Είχε περάσει τα στενά και βγήκε στο ξέφωτο. Ισα πουφαίνονταν ψηλά το καταφύγιο. Ο καιρός στον ορίζοντα αγρίευε. Συνέχισε να περπατάει κρατώντας το κεφάλιχαμηλά. Ο αέρας είχε παγώσει, σφύριζε. Κοίταξε δεξιά κι είδε την Γκαμήλα όρθιατίγκα στο χιόνι. « Θα το σκεπάσει απόψε» θυμήθηκε τις συζητήσεις. Η ανάσα κοφτή,να βγει η ανηφόρα. Είχε ακόμη μια ώρα δρόμο. Θα έφτανε πριν να νυχτώσει ή θατον έφτανε η νύχτα μες στα βράχια; Θα προλάβαινε το χιόνι η θα τον βρίσκανεπαγωμένο; Κάθε ερώτημα βάραινε και το βήμα του. Χοντρές σταγόνες ιδρώταξεραίνονταν από τον αέρα στο πρόσωπο του. Μάνιαζε ο καιρός, ξύριζε… Ένα κουράγιοακόμη… Κι εδώ.. Εδώ πίσω από το βράχο ήταν ένας σκύλος, δεν τον γαύγισε… τουέδειξε τα δόντια.. το χιόνι άρχισε να πέφτει….

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

2011-09-02T19:20:00.001+03:00

Μια μέρα το καλοκαίρι εξαφανίστηκε. Οι λουόμενοισκούπισαν τα πόδια τους καθώς θάλασσα δεν υπήρχε. Αυτοί που είχαν ακόμη άδεια τουςαναζήτησαν από τις δουλειές του και αυτοί πήγαν γιατί δεν είχαν τίποτα νακάνουν. Οι μαθητές ξύπνησαν ένα πρωί και πήγαν στα σχολεία. Ακολούθησαν οιδάσκαλοι για να έχουν λόγο ύπαρξης. Οι τηλεοράσεις ξανάρχισαν να μιλάνε για τηνκρίση και οι αγανακτισμένοι γύρισαν στις πλατείες. Τότε όλοι κατάλαβαν πωςείχαν ζήσει ένα όνειρο και έπρεπε να αλλάξουνε πλευρό, πια, κουράστηκαν…

Συνομιλία με τον Γιώργο Σαραντάρη

2011-07-27T11:16:00.001+03:00

Θέλω να πω αλλά η γλώσσα χάνεται στον ουρανίσκο ανάμεσα σε σύμφωνα παλιά φωνήεντα των Πελασγών, των Λέλεγων των Κάρων μαζί με κάτι όνειρα Ελλήνων ποντισμένα στο ξερό γύρω από τα Φάρσαλα. Θέλω να πω ότι η ηλικία μου ξεπερνάει το όριο από την γέννηση μέχρι το σήμερα και προεκτείνεται στα όρια της γλώσσας μου. Κι αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει μόνο σε έναν άνθρωπο. Βλέπουμε με τα επίθετα των παππούδων μας κι ακουμπούμε τα βλέμματα στον ίδιο ουρανό του Ομήρου όπου εκεί εντοπίζεται η πρώτη μας γεωγραφία. Σε αυτή μπορεί κανείς να διακρίνει αρμονικά τα βότσαλα τα λειασμένα από αιώνων δακρυροούντες χειμώνες και άλλα τόσα καλοκαίρια. Σε αυτή τη δοκιμασία εγγράφεται ίσως αυτό το μικρό ταξίδι μέσα στο κόσμο όπου η αιωνιότητα δεν δίνεται ως ανταμοιβή αλλά ως ύψιστη πράξη απελευθέρωσης από την αιτία. Σ’ αγαπώ γιατί υπάρχεις. Χωρίς καμία ένδειξη υστεροβουλίας και μετάνοιας κάτι άγνωστο σε μια νευτώνεια ζωή στην οποία κολυμπήσαμε από την γέννησή μας. Ο Πανταλέων τότε γίνεται Παντελεήμων – που σήμερα γιορτάζει - καθώς αποδέχεται αυτή την απέραντη αγάπη ως κατάνευση χωρίς υστεροβουλία παρά μονάχα άφεση στην θωπεία της μη μεταφράσιμης καθημερινότητας. Για αυτό και οι θεραπείες και οι αναστάσεις και η ζωή που ξεχειλίζει από την πλήρη αποδοχή του ακατανόητου, του ά-λογου όπου η αγιότητα μεταφράζεται με αποδοχή του καλέσματος στη Θεοφάνεια και στη φωτοφάνεια που μεταμορφώνει το ελάχιστον μετατρέποντας το σε όλον.

Μη με ρωτήσεις αν βρίσκομαι μέσα σε αυτό γιατί το ξέρεις πως γράφοντας ξύνεις συνεχώς την πληγή του είναι δεν κατανοείς την ουσία του. Αλλά μπροστά στην καθημερινή περιπέτεια του θαύματος που η ηλιοφάνεια φανερώνει μετατρέποντας κάθε τι το υλικό σε παιγνίδι φωτός δεν μπορεί να τριγυρνάμε ως έντομα……

Συνομιλία με το αντικείμενο

πράγμα μοναχό του

σιωπή μετρημένη

από ένα άγνωστο αυτί

μας πλησιάζει

και δένει,

γύρω μας βουίζει

μυθικό έντομο

ένας Θεός.

(Γ. Σαραντάρης)

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝΕ ΒΑΡΙΔΙΑ

2011-07-24T22:20:00.001+03:00

Άκου το άγρυπνο σώμα του καλοκαιριού. Ανατέλλει στα μάτια του παιδιού ο φοβισμένος λαγός. Τον ξέρεις. Τον αντάμωσες παιδί στα όνειρά σου. Μια μέρα ανέβηκε στη γέφυρα και σου είπε «έλα». Άκουσες μόνο τον ήχο του νερού πάνω στο βλέμμα εκείνου που ραγίζει τον παλιό καθρέφτη της εφηβείας σου και σου επιστρέφει ακέραιος μετά την ανατολή των ματιών των δικών σου ανθρώπων. Το ξέρω πως έφυγαν.. Το ξέρω είναι γραμμένο μέσα στη μνήμη του λωτού την ώρα που ανθίζει εις μνημόσυνο.. το ξέρω το είδα μια φορά στη μέση του πελάγου στην ανατολή που κάρφωνε ο ήλιος τα μικρά κεράκια πάνω στα κύματα. Θέλω να σου πω ότι πρέπει να συνθέσω μια εικόνα του κόσμου να σου τη δώσω προσκεφάλι για ύπνο και δεν μπορώ. Εμποδίζομαι από τα χρόνια μου που μαζευτήκαν και μου χαλάνε την βασιλεία των ουρανών. Την ξέρεις.. ναι την ξέρεις…. εκείνη που αναβλύζει από τη σιωπή, απρόσκλητη, γεμάτη με φωτεινούς μεταξοσκώληκες και μεγαλώνει στην καρδιά σου, και μεγαλώνει η καρδιά σου και γίνεται δέντρο να κάθονται από κάτω οι ανθρώποι να μιλάνε.

Για αυτό δεν πεθαίνουνε οι άνθρωποι… γιατί δεν ξέρουνε πώς …. γιατί δεν χρειάστηκε πια μετά από την καλοσύνη που έβρεξε ο ουρανός. Μη μιλάς το ξέρω πως μιλάω με αινίγματα είναι για να τα πω πιο καθαρά, να μην τρομάξεις από την απλότητα. Γιατί σε αυτή θα φτάσουμε θέλουμε δεν θέλουμε στην απλότητα της αρμονίας και στην αρμονία της απλότητας που δεν σου λέω τη λέξη Θεός γιατί πάλι θα μπλέξουμε με ονόματα και θα χαθούμε.

Τώρα βαδίζουμε μέσα στο «ευ» το πολύ και το ελάχιστο , η θέση διαφέρει. Οπότε φύγε ελεύθερος από μας κι απαλλαγμένος. Τα μεγάλα ταξίδια δεν θέλουνε βαρίδια.

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΑΤΟΣ ... ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ

2011-07-23T18:15:00.002+03:00

Ο Γιώργος σταμάτησε για λίγο στα φανάρια. Η εξάτμιση πάλι έκανε θόρυβο, θα έπρεπε να την κοιτάξει, δεν είχε καμιά διάθεση. Είχε ακουμπήσει πολλές ώρες πάνω σε αυτή τη μηχανή δεν χρειάζονταν άλλες. «Σβήσε να σου πω» είπε ο Δημήτρης κι έσβησε. Για ένα ταξίδι ήταν. Γιατί ταξιδεύουν οι άνθρωποι με μηχανή; Ταξιδεύουν γιατί τους συμπαρασύρουν τα βραδινά όνειρα, κατρακυλούν και τους παίρνουν τις ώρες τις μέρες μαζί με την αίσθηση της πρώτης αυτόνομης βόλτας στην παιδική ηλικία. Συζήτησαν για πιθανούς σταθμούς, επισκέψεις κάτι παλιά κάστρα που ήθελαν να δούνε. Ο Γιώργος ανέβηκε στην μηχανή και ανέβασε στροφές. Η μηχανή άνοιξε. Πιο κάτω ήταν φανάρι άναψε πορτοκαλί. Με την συζήτηση είχε περάσει η ώρα. Άνοιξε να προλάβει, όρμησε η μηχανή μπροστά κι η ζέστη μες στα μάτια του. Μόλις που τον είδε στην άκρη του ματιού. Παπί, λακκούβα, ελιγμός. «Θα τον πάρω από κάτω» κι έστριψε αριστερά. «Δεν θα πέσω στο διαχωριστικό» …. «έπεσα, αστο δεν βαριέσαι δεν είναι πρώτη φορά που έχουμε μετρήσει δρόμους, αστο να πάει, άστο …. Τι είναι αυτό; Ο στύλος…..»

Στην αρχή ένοιωσε ένα φως που μπήκε ξαφνικά μέσα στα μάτια του. Πόνο δεν ένοιωσε. Άκουσε από μακριά του μια σειρήνα. Στην άκρη από το βλέμμα του ο πατέρας να του απλώνει χέρι έτσι όπως του άπλωσε την φορά που έκανε το πρώτο βήμα.

Κι ο Γιώργος είδε πως δεν χρειάζεται τη μηχανή τώρα μπορούσε να πάει εκεί που πήγαιναν τα όνειρά του. Κι άνοιξε γκάζι κι έφυγε στο βάθος ενός απονήρευτου ουρανού, που δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε μεγάλους και μικρούς κακούς και καλούς και το μόνο που κοιτάζει είναι την καθαρότητα του άσπρου των ματιών του κάθε ανθρώπου. Φαίνεται ότι εκείνη τη στιγμή βρήκε του Γιώργο το λευκό ίδιο με το δικό του…… απονήρευτο …

Θα τον βρούμε ξανά στα μεγάλα ταξίδια των παιδικών μας χρόνων να παίζει αυτός ο τεράστιος με κείνο το μικρούλι το DT. «Το κράτησα για να μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια, το κράτησα για το που δεν μεγάλωσε η ψυχή». Θα μας την πει , θα προσπεράσει.... αφήνοντας στην άσφαλτο λιγάκι καλοσύνη να πορευόμαστε και μείς μες στο λιοπύρι

Ο ΤΑΞΙΤΖΗΣ

2011-07-22T11:46:00.001+03:00

Ήταν μία καταστροφή। Το σπίτι που είχε στην πόλη το πούλησε. Ένα χωραφάκι που είχε από την γιαγιά τη Μάρμω, το πούλησε. Είχε πάρει και δάνειο όλα για τη «μεγάλη επένδυση». «Θα με θυμηθείς» του είχε πει ο ξάδελφος του ο Μήτσος. «Θα βρούνε, λεφτά, περιουσία και τα’ αγκόνια σου».

Στην αρχή όλα πήγαινα καλά. Βρήκε κι ένα σπίτι μικρό στο κέντρο της πόλης στο ενοίκιο. Μετά από κανένα χρόνο αρρωσταίνει ο γιός έπρεπε να κάνει εγχείρηση πενήντα χιλιάδες πήγε τα κατάφερε. Μετά ήρθε η γυναίκα κάτι γυναικολογικά προβλήματα στη αρχή. «Καρκίνος» του είπαν. Πάγωσε. Θα την άφηνε; Πήγε λάδωσε την εγχείρησαν και δύο φορές την εβδομάδα την πήγαινε για χημειοθεραπεία εκτός της πόλης γιατί το δικό τους το νοσοκομείο δεν μπορούσε. Εκεί γονάτισε. Δεν πειράζει σκέφτηκε θα βρουν περιουσία τα παιδιά.

Ώσπου έσκασε η «απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων». Έμαθε ότι είναι ένας «ταξιτζής», χωρίς όνομα που όλοι του έκαναν χάρη που υπάρχει, αλλά δεύτερης κατηγορίας άνθρωπος, κακός. Πήγε κι αυτός με τον ξάδελφο στα Τέμπη, έκλεισαν το δρόμο εκτός της Πέμπτης, που πήρε πάλι την γυναίκα του για χημειοθεραπεία. Το ίδιο θα κάνει και την Τρίτη – άμα χρειαστεί.

Το μυαλό της κότας

2011-07-18T09:03:00.000+03:00

Έχουμε περάσει πλέον σε γωνίες του ουρανού σκοτεινότατες. Εκεί που ο λόγος καμπυλώνεται και απορροφάται πλήρως από την μαύρη τρύπα της αηδίας του πλουτισμού και της μανίας για εξουσία. Ποιες εποχές κρίσης; Απλώς η ψείρα χόρτασε και βγήκε στο γιακά, αποκαλύφθηκε πλήρως. Ζητά εναγωνίως και τα τελευταία σπαράγματα του εθνικού πλούτου, τις τελευταίες επιδοτήσεις και τα μισά του δώρου των συνταξιούχων. Πίσω της οι άλλοι βλέπουν την σκοτεινή συνομωσία των Ελ που συγκρούονται με τον σκοτεινό Βόλντεμορτ καθώς ο αιώνιος παλιμπαιδισμός αποζητά πάντα το χτύπημα του χεριού στο τραπέζι ίδιο του ανθρώπου που αδυνατεί να σκεφτεί και να εκφράσει επιχειρήματα. Αναπνέουμε ακόμα μέσα από τα καλάμια του Παπαδιαμάντη και του Σεφέρη όσο μας επιτρέπει αυτό το αδίσταχτο έλος τους ψεύδους και της κομπορρημοσύνης που εκχέεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πολλαπλασιάζεται στην απύθμενη βλακεία μιας εξ’ ίσου χαμένης καθημερινότητας.

Το πρόβλημα έχει πάψει από καιρό να είναι πολιτικό «Ἐπεὶ δ᾽ ἐστὶν ἡ εὐδαιμονία ψυχῆς ἐνέργειά τις κατ᾽ ἀρετὴν τελείαν, περὶ ἀρετῆς ἐπισκεπτέον ἂν εἴη· τάχα γὰρ οὕτως ἂν βέλτιον καὶ περὶ τῆς εὐδαιμονίας θεωρήσαιμεν. δοκεῖ δὲ καὶ ὁ κατ᾽ ἀλήθειαν πολιτικὸς περὶ ταύτην μάλιστα πεπονῆσθαι· βούλεται γὰρ τοὺς πολίτας ἀγαθοὺς ποιεῖν καὶ τῶν νόμων ὑπηκόους. [...] εἰ δὲ τῆς πολιτικῆς ἐστὶν ἡ σκέψις αὕτη, δῆλον ὅτι γίνοιτ᾽ ἂν ἡ ζήτησις κατὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς προαίρεσιν. περὶ ἀρετῆς δὲ ἐπισκεπτέον ἀνθρωπίνης δῆλον ὅτι· καὶ γὰρ τἀγαθὸν ἀνθρώπινον ἐζητοῦμεν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν ἀνθρωπίνην. ἀρετὴν δὲ λέγομεν ἀνθρωπίνην οὐ τὴν τοῦ σώματος ἀλλὰ τὴν τῆς ψυχῆς· καὶ τὴν εὐδαιμονίαν δὲ ψυχῆς ἐνέργειαν λέγομεν».(Αρ. Ηθικά Νικομάχεια 1102 α 5-16 Για ποια ευδαιμονία λοιπόν καθώς το ζητούμενο είναι η χρηματική ευδαιμονία του κυβερνώντος ή του συγκυβερνώντος; Για ποια ευδαιμονία όταν το ζητούμενο είναι η διατήρηση της εξουσίας με κάθε μέσο; Για ποια ευδαιμονία όταν το ζητούμενο για το λαό είναι η επιστροφή στη τεμπελιά και στην σπατάλη;

Επιπλέουμε μονάχοι μας από βουνό σε άλλο βουνό κρατώντας στα χέρια μας διηγημάτια παλιά του κυρ Αλέξανδρου, εξώπορτες των λιθοξόων από το Ζουπάνι που έτρεφαν απεριόριστη εκτίμηση στην λεπτομέρεια κι ένα ζεϊμπέκικο του Βαμβακάρη ως διατήρηση της αρμονίας του ασύντακτου χώρου μας…

Μιά στιγμή...... ή ο άγγελος στην πόλη...

2011-07-06T14:54:00.002+03:00

Μια στιγμή μόνον, μια στιγμή

όσο διαρκεί η ακτίνα του φεγγαριού στα πεύκα.

Ύστερα περπάτησε στα αυλάκια, μύρισε δάφνη και το στόμα του χώμα.

Δάκρυα πολλά ράγισαν τότε.

Ενώ έξω πετούσε ο δρόμος διάφανες λαμαρίνες, μαρμαρυγές ενός εξαίσιου τέλους.

Απ’ την πολυχρωμία ίσως, απ’ το πολύ..

Έρχονταν μπροστά του πλήθος τα αντικείμενα ως και τα πιο μικρά τα ξεχασμένα, τα λησμονημένα άλλοτε ανθοφορούντα αεί.

Ο ήχος του πρώτου κινητήρα της μηχανής, χρωματολόγιο αυτοκινήτων, δερμάτινο σαλόνι της εποχούμενης υπόσχεσης, σέλα μιας μηχανής σπάζοντας μονοτονίες χρωμίων, χειροποίητη τράπεζα μίμηση σκαλιστών λιονταριών επάνω στην οξιά, φούρνος μικροκυμάτων . Όλα στη θέση τους. Ακούγονταν ρολόι να μετρά τα δευτερόλέπτα .

Τον άκουσε αυτόν τον ήχο. Πέρασε ξυστά από την πατουλιά που κρύβονταν ο λαγός, μύρισε την κορφή του βουνού, μέντα πάνω στο χιόνι κι έφτασε αργά ερεθίζοντας τη μεμβράνη του τυμπάνου. Ο χρόνος λήγει, αφέντη

Από τα χέρια του ξόδευε τη ζωή με το μικροσκόπιο. Εδώ τα βακτηρίδια του αύριο που χαράζουν γόνατο σε καλύτερες ημέρες. Κι εδώ μικρόβια του χθές πυρπολώντας κύτταρα, το αόρατο του κόσμου , στρατιές αγγέλλων ψάλλοντας αλληλούια άγιος- άγιος… μακριά ξεχώριζαν κουτιά. Σημάδι ότι η πόλη πλησίαζε.

Έδωσε μετά το πλευρό του για να φτιαχτεί η γυναίκα που δεν πλησίασε ποτέ. Στα μαλλιά της είχε όλες τις ανταύγειες της νύχτας και της μέρας, ενώ στα μάτια της δέσποζαν όλα τα είδη των ζώων που μιλούσαν μόνο το βράδυ τρώγοντας εντόσθια. Κατοίκησε μέσα στη μήτρα της. Στον τράχηλό της σπούδασε την ιστορία και όταν βγήκε τα μάτια του ήταν κλειστά.

Προσπάθησε να διακρίνει ίχνη του ιδρώτα παλιών ημερών πάνω στο χώμα. Έψαυσε το δάκρυ, των ξένων χεριών επάνω στην πέτρα. Κάποια νύχτα μαζεύτηκαν, οι πέτρες στο όνειρο και ενταφίασαν τα όνειρα. Ύστερα ήρθε βροχή και έκανε τα όνειρα να βλαστήσουν. Τότε ήταν που πήραν οι σκιές το πάνω χέρι καρπίζοντας νύχτα.

Είχε φτάσει στην μέση ηλικία. Τότε που ενώ βλέπεις το λουλούδι, γνωρίζεις το μαρασμό αλλά θυμάσαι ακόμα με τρυφεράδα ότι πριν από λίγο μόλις ξεχώριζε ο μίσχος του. Πατούσε το πληκτρολόγιο με την ελπίδα πως οι σκιές θα βρουν αέρα και θα παραμερίσουν ότι δεν αντέχουν στον ήλιο και στον άνεμο.

Όταν βγήκε ο ήλιος είχε φτάσει πλέον στην ηλικία που οι περισσότεροι θέλουν να γυρίσουν στην μήτρα αλλά φοβούνται μήπως ο τράχηλος έχει γράψει τη δική τους ιστορία και μόλις θα εισέλθουν θα περάσουν δοκιμασία και θα αποτύχουν. Αυτός όμως ήθελε. Είχε χορτάσει που όλα έρχονταν πολύ αργότερα από ότι έπρεπε. Η ζωή του είχε περάσει στα κενά. Παραμερισμένος από την αγιότητα δεν μπόρεσε ωστόσο να χωρέσει στην εκκοσμίκευση. Παρέμεινε με το παλιό του τόξο, ελπίδα Νεοπτόλεμων.

Το καμπανάκι χτύπησε ακόμα μια φορά κι ήταν το τέλος. Αποκοιμήθηκε στα ασφοδίλια ενώ στον αέρα χτυπιόνταν οι ακτίνες εκπομπής όλων των δελτίων ειδήσεων. Δεν θα αποτελούσε ποτέ ύλη της ιστορίας. Κι ο εαυτός του είχε ξεχάσει τον αρχικό σκοπό και το ύστερο σφύριγμα. Κάθισε τελευταία φορά κοιτάζοντας έναν καθρέφτη. Μέσα του άρχισε να ξημερώνει η πρώτη ώρα.

Χτυπώντας πόρτα περίμενε να τον ρωτήσουν όνομα και ιδιότητα και έτρεμε. Δεν είχε τίποτα. Χτύπησε μια………

Ο λαγός μπήκε στο όνειρο ξοδεύοντας ανατολές, μέχρι που χάραξε…

ΘΕΡΙΝΟ ΛΙΟΣΤΑΣΙ

2011-06-21T15:11:00.002+03:00

Είναι μέρες που μαζεύουμε κάποια οράματα μαζί με λέξεις ίσα να μας έρθει στα ίσα ο στεναγμός και η απορία που δεν καταφέραμε τίποτα. Πάμε βόλτες στις πλατείες μπας και ηρεμήσουμε την αγριεμένη μας συνείδηση που περάσαμε τη ζωή ζώντας ένα καθωσπρέπει εφιάλτη.
Περιμένουμε ένα μεγάλο τίποτα να αντικαταστήσει αυτό το τίποτα που ζήσαμε προκειμένου να πάρει λίγο χρώμα το ασπρόμαυρο της βιασμένης μας ζωής. «Θα ρθει το καλοκαίρι… θα δεις τη θάλασσα να πιάνει μέσα της γαλάζιο και να γίνεται μάτια, παιδιά, κι αύρα, φως δροσερό των αφανών». Τίποτα όμως έπιασε πέτσα η ψυχή και γδέρνεται η μέρα μας μες σε συνθήματα και μια ρηχή κοινοτυπία φρούτο μιας σύμβασης του καθώς πρέπει αστού – αστείου. Κι αν με ρωτήσουν τι θα πω;
Μα είναι το λιοστάσι απόψε. Η πιο μεγάλη μέρα. Θα παίξει το παιδί με την μπάλα του, με τις λέξεις του. Θα καεί του δέρμα του παιδιού από σύμφωνα σκληρά του ουρανού του. Κι όταν θα ρθεί το βράδυ το παιδί πριν κοιμηθεί θα του ζητήσει πίσω όλα του τα ξεχασμένα ποιήματα, τα δειλά του τα όνειρα και τα φαγωμένα φωνήεντα. «Δεν έχω» θα του πει. «Δεν έχω» Δεν έχουμε. Περάσαμε τη μισή ζωή μας και δεν ξέραμε γιατί. Τρομάξαμε και χτίσαμε καμιά δεκαριά βεβαιότητες νάχουμε να ακουμπάμε λιγάκι τα όνειρά μας. «Δεν έχουμε, παιδί μου, δεν έχουμε. Τίποτα δεν υπήρξαμε, μια σκιά στην οθόνη μόνο που πέρασε και έφυγε» Το μόνο που μένει είναι πόσα χέρια σφίξαμε… και μια φορά που σου ακούμπησα το μέτωπο, χωρίς να θέλω κάτι, έχοντας απόλυτη συναίσθηση ότι ακουμπάω το σύμπαν.. Μόνον αυτό….