Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Η ΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΗ





(στον Αστέρη Γκέκα)

Υπάρχουμε χωρίς να ξέρουμε την αιτία,   
στο βλέμμα των παιδιών
ακόμα κι αυτών που δεν γεννήθηκαν ακόμη.
Τους παραδίδουμε την ικανότητα 
να συνθέτουν από το τίποτα τον κόσμο.
Ένας χαρταετός, ένα καΐκι και μια κιθάρα αρκούν για το ταξίδι
αυτό που μέσα αναβλύζει καινούργιες πιθανότητες.
Τίποτα δεν είναι όμως όπως η μνήμη
αυτή σε πηγαίνει σε ξεχασμένες παρελάσεις,
αυτή σε βουτάει σε υπόγειες ταβέρνες
αυτή σε πάει ένα πρωί στη θάλασσα
για να σου φέρει ανατολή
ενώ ακούς γυμνός εσύ με αστερίες
αυτή σε πάει ως τον έρωτα
εκεί που κατοικούσες άλλοτε και τώρα
νομίζεις πως η ζωή καμώνεται.
 
Και  είσαι εσύ στην σκάλα αυτή του Γκέκα
στην κλίμακα του Ιωάννη ανεβαίνεις
και βρίσκεις αφημένα στα πάνω σκαλιά πατούσες δύο
σημάδι ότι σε αυτή θα πρέπει να τα  αφήσεις όλα
κι άμα θα φτάσεις κορυφή αν έφτασες με ένα μόνο πόδι
κι αυτό ν’  αφήσεις, γιατί μόνο έτσι έρχεται η πραγματική ζωή
από την σύνθεση του τίποτα, στο κάτι που ανεβαίνει.
 
 Μια μέρα ένα πλοιάριο
θα μας αφήσει στων Αλυκών την προκυμαία
Θα έρθει ένα μικρότατο αφηνιασμένο πόνυ
που θα μας οδηγήσει ίσα στην καρδιά του τσίρκου.
Θα ανοίξουμε τότε χέρια στο σχήμα του σταυρού,
κι οι θεατές μας θα γελάσουν, 
κι ύστερα  θα ουρλιάξουν
γιατί η λέξη θα έχει  σκίσει το κρανίο τους
θα καταλάβουν, οταν η πηγή μέσα αναβλύσει.
Αυτά στα  λέω γιατί η κιθάρα έχει χορδές από θάλασσα και ήλιο
δεν αστειεύεται αν το νομίζεις.
Και γω το ξέρω γιατί τα είδα τα φωτόνια
να στροβιλίζονται πάνω από τους νεκρούς ποιητές
να φτιάχνουνε τεράστιους σελιδοδείκτες
που όλοι δείχνουν ουρανό.
Και μια μέρα όχι εγώ, οι λέξεις
θα ανέβουν πάνω στη σκάλα του Αστέρη,
και τότε τρέχα όσο μπορείς
τρέχα να μάσεις κόκκινα φεγγάρια
δρεπανηφόρα κόκκινα
αυτά που πίνουν  ναυτικοί καταμεσής
στον όρθρο.