Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ






στον DjNikos Fotopoulos



Σύννεφα πάνω στο βουνό, η μπόρα

Πιο άνθος σβήνει του σεισμού, το σημείο;

Ρούφηξα χώμα κι ουρανό σαν έμβρυο

και βρέθηκα και πάλι απών

 μόνος στην άκρη του μυαλού

γεμάτος δηλητήρια

ψάχνοντας νόστιμο ήμαρ, τον γυρισμό.

Έτσι σβήνει ένα άστρο και μαζί του όλοι οι συμβιβασμοί.



Ούτε ένα κέλυφος δεν έχω να πληρώσω

και το ταξίδι ήχος από λόγια μόνο

που δεν θα πω γιατί  περνάει μέσα μου η μοναξιά

η θορυβώδης, η που ανοίγει όρη και λευκαίνονται.

Δεν έχω λόγια πια σου λέω

Τριγυρίζω στα διαστήματα του κενού

ορφανεμένος από Ιλιάδα

 αναίτια μου φαίνεται η Οδύσσεια.

 Τυφλώθηκα πια των αοράτων να καταλάβω γλώσσα.



Πονάω ρε κι ο πόνος είναι υπαρκτός

χώνεται μέσα στο μεδούλι,

μες στα κόκκαλα φτάνει στη ρίζα του μυαλού

Τι να τα κάνω τα ποιήματα,

 το σκέρτσο, του κόσμου το θέατρο;

Εκεί είναι το απλό χλωρό λιβάδι

μέσα στο πόνο του παντού που δεν θα κρυφτείς ποτές

κι όταν θα στο ζητήσουν θα φανείς  στον κεραυνό

στο ρόδο το λευκό της ταπεινής αγάπης.

Κι αν θα φυσήξει όνειρα απόψε

μικρός εγώ θα βρω μια φράση μόνο

το «μη φοβάσαι» το «μείνε ξύπνιος»

η το «μαράν αθά»

για να έρθει αυτός που πράγματι νοιάζεται,

σπλαχνίζεται, πονάει..

Σύννεφα πάνω στο βουνό

«των αλαζόνων κεραυνέ, μην μου ριχτείς αδίκως»

Δεν υπάρχουν σχόλια: