Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

ΟΝΕΙΡΟ...... (στον Γιώργο Καφενταράκη)



Όλη τη νύχτα μια γυναίκα με τα μαλλιά 
μπλεγμένα χόρτα τριγύριζε στο όνειρο του.
Βγήκε ο ήλιος με τρίχινα σημάδια στις  ακτίνες του
αλλά δεν ξημέρωσε ποτέ.
Τον περίμενε ένα παλιό νεοκλασικό με την πόρτα σκουριασμένη
στρίγγλιζε πάντα όταν έμπαινες
και πως στο όνειρο λαδώνεις πόρτες;

Ένα κομμάτι πραγματικού πεύκου 
πήγε και κόλλησε στο κάδρο.
Έχει κι άλλη ζωή πεύκα και θάλασσα αληθινή.
Πατάς σε πευκοβελόνες και ματώνεσαι.
Ακόμα και τη μικρή Μαρία είδε.
Εξήντα χρόνια πεθαμένη με το λερωμένο φουστανάκι
που τη θάψανε, χρήματα δεν είχε ο πατέρας
ένα γιασεμί μονάχα είχε κι αυτό μπαινόβγαινε 
στον ύπνο του.
Θα περάσουν αιώνες που θα έχουν 
στα μαλλιά του αυτά τα χορταράκια
του ξυπνήματος, του πνιγμένου ονείρου, 
της άδειας πόλης.

Κι οι άνθρωποι θα τρώνε τις πετρούλες τους με επιμέλεια.
Θα έρθουν χάντρες στις φόδρες από τα βλέφαρα
και θα ραντίζουν με νερό τη βάρκα, να καργάρει.
Θα μείνει σίγουρα κι η νοτισμένη μυρωδιά με τα πολλά γαρύφαλλα
με το βράδυ να βγαίνει σαν παιδί  από το κομοδέσιο.

Στις τσέπες του  μικρά στεράκια σαν καραμέλες
κι πανσέληνος στη ρότα, ήρεμη σαν κερί

στάζουσα….

Δεν υπάρχουν σχόλια: