Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

π. Ιωάννης, ο φίλος του Χριστού






Τι είναι η θρησκεία; Ρώτησε. Του απάντησε «Ο Θεός οπως τον αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος ». Ο Χριστιανισμός; «Ο Χριστός δεν έκανε θρησκεία  αλλά αποκάλυψε τον εαυτό του» «Αυτό συνέβηκε τότε» «Μην μπερδεύεσαι. Δεν υπάρχει  τότε μόνο σήμερα. Ο Χριστός είναι πάντα ο ίδιος στους αιώνες «Μα αυτό δεν γίνεται, σήμερα» «Κι όμως...

Το Μαυρομάτι που γεννήθηκε ο μικρός Σεραφειμ είναι στα πόδια των Αγράφων. Αν κοιτάξεις ανατολικά θα δεις κάμπο αν κοιτάξεις δυτικά θα δείς βουνό. Ετσι οι  άνθρωποι εκεί μαθαίνουν να επιλέγουν.  Την κορυφή η την καθημερίνη σιγουριά.  Τον μικρό Σεραφειμ τον διάλεξε η κορυφή κι αυτός αντποκρίθηκε. Και ο Θεός του έθεσε ένα πρόβλημα. Την τύφλωση.   Απο μικρός αναζητούσε λίγο φως. Κι οτι ζητάς απο τον Θεό δεν σου δίνει μόνο λίγο αλλά πολύ.

Μια μέρα είχαν πάει οι δικοί του στην Παναγία την Σπηλιώτισσα. Στα χρόνια εκείνα, που οι άνθρωποι πίστευαν η Παναγιά αυτή ηταν θαυματουργή και οι άνθρωποι του κάμπου πήγαιναν προσκύνημα. Περπάτημα δηλαδή μερόνυκτα ολόκληρα για να φτάσουν στο πανηγύρι της και να καθίσουν το βράδυ ολόκληρο στην αγκαλιά της.  Ο Σεραφείμ ζήτησε να σταθεί κοντά στην εικόνα. «Μια χαραμάδα φώς Παναγία μου να δώ και αν γίνει θα γίνω σκουπιδιάρης σου. » Και τότε ένα φως σαν αστραπή πήρε το σκοτάδι του και είδε.  Και βρήκε πρόσωπα, ουρανό, βουνά κι ορίζοντα  μεγάλο. Αλλά κυρίως αυτό που βρήκε ηταν το φώς του Θεού που  ήρθε πάνω του σαν αεράκι λεπτό κι ανάσσα.

Πήγε στους πατέρες στα Μετέωρα. «Θέλω να γίνω μοναχός» «Είσαι μικρός του είπαν, περίμενε»  Ταξίδεψε στην  Πάρο για να συναντήσει τον π. Φιλόθεο Ζερβάκο. Κάθισε μαζί του κλέβοντας μνήμες από τον Αγιο Νεκτάριο.  Μοναχός έγινε στα Μετέωρα. Του δόθηκε το όνομα Ιωάννης  που στα εβραϊκά σημαίνει «Δώρο Θεού». Τι γύρευε όμως στο μοναστήρι; Εψαχνε να βρει τον τρόπο ώστε το φως που ένοιωσε μπροστά στην Παναγιά να έρθει και να μείνει για πάντα μέσα του.  Για να το βρεις χρειάζεται άθληση και η άθληση του Χριστού έχει πολύ σταυρό πάνω της. Το ήξερε.   Λίγα χρόνια μετά ήρθε το μελάνωμα στο μάτι. Εξι μήνες ζωής του έδωσαν οι γιατροί. Εφυγε για την Αμερική που ήταν ο αδελφός του. Ενοιωθε δίπλα του τον Αγ. Νεκτάριο να τον κρατάει απο το χέρι. Δεν πέθανε. Ομως το μάτι το ένα χάθηκε πια. Γύρισε κουρέλι απο τις χημιοθεραπείες. 

Με τον Αγιο Παϊσιο είχαν γνωριστεί μέσω του π. Φιλοθέου. Στο Ορος πήγαινε συχνά για να τον βλέπει. «Εχεις δρόμο ακόμα Ιώαννη» του είπε. Μετά απο λίγους μήνες ήρθε το  οστεοσάρκωμα. Πάλι Αμερική  και εγχειρήσεις  βγήκε κι απο κει ζωντανός. Γυρισε πάλι  στα Μετέωρα. Πολλά χρονια ησυχίας δεν γνώρισε γιατί απο τις χημιοθεραπείες ήρθε το ζάχαρο, η μερική τύφλωση του άλλου ματιού, θυροειδή και τα προβλήματα στην καρδιά.  Ο π. Παίσιος είχε δίκαιο το ταξίδι ήταν μεγάλο. 

Πρέπει να ήταν αρχές του 2000 οταν πήγε εκδρομή με τους πατέρες στην «Χρυσίνου». Πέτρες πεταμένες το μοναστήρι που χτίσθηκε το 1300 και γνώρισε ακμή και προσευχές και δάκρυα και εμφανίσεις του Θεού και της Παναγίας της προστάτιδας.  «Θα μείνω εδώ» τους λέει «Αν μείνεις εδώ θα πεθάνεις « του είπε ο επίσκοπος. « Τίποτα δεν υπάρχει εδώ παρά αρκούδες» Βήκαν έξω απο την εκκλησιά να προσευχηθούν και ακούν απο μέσα απο το ναό ψαλμωδίες και ύμνους και φωνές μελωδικές.  Δεν σηκώνονταν απο το χώμα. «Κάτσε « του είπαν « η χάρη της  Παναγίας  θα  σε σκεπάζει.» 

Εφτιαξε κάτι σαν σπίτι. Πήρε τηλέφωνο τα αδέλφια του,  που τότε είχαν χρήματα. «Αν παντρευόμουνα τους είπε δεν θα μου δίνατε χρήματα; Δώστε τα τώρα» Του έδωσαν οτι μπορούσαν. Αρχισε να φτιάχνει το μοναστήρι. Πέντε χρόνια έφτιαχνε την εκκλησιά. Την στερέωσε, την διέσωσε. Το χειμώνα όμως ερχόνταν αρκούδες και με το μισό μάτι  και τις αρώστιες είχε φόβο. Πήρε την απόφαση πούλησε ότι είχε από  τους γονείς του έφτιαξε την μάνδρα. Κι αργότερα τα κελιά. Λίγα έδωσε ο κόσμος. τα περισσότερα αυτός. Τα κατάφερε. Το μοναστήρι ήταν έτοιμο.

Πήγα μια μέρα του Οκτώβρη πριν απο πολλά χρόνια,  πρίν γίνει η μάντρα. Ηταν μια καθημερινή μέρα βροχερή. Κρύο και ομίχλη. Δεν περίμενα να βρω κανένα. Οταν έφτασα στο μοναστήρι είδα απέξω μια σειρά πανάκριβα αυτοκίνητα. Τον γνώρισα μετα και μου είπε «έρχονται οι άνθρωποι κουρασμένοι με πολλά προβλήμα και ζητούν έναν λόγο, ενα χέρι να τους κρατήσει τηνώρα που πέφτουν αυτοί η το παιδί τους». Ειδα  έναν που έρχονταν με δάκρυα στα μάτια. Τον έπιασε απο τον ώμο. Κάθησε λίγο μαζί του και μιλήσανε. Μετά ο π. Ιωάννης πήρε  τον  μικρό σταυρό που είχε στο λαιμό του και τον σταύρωσε. «Ειναι ο σταυρός του Αγ. Παισίου» μου είπε μετά «μου τον έδωσε λίγο πριν πεθάνει Δεν είπε τίποτα μόνο τον σταυρό  μου έδωσε και μου χάιδενε με τρυφερότητα το χέρι.

Εφυγα βράδυ απο την Χρυσίνου. Τα σύννεφα ειχαν σκεπάσει το μοναστήρι και τον π. Ιώαννη, όπως το χέρι του Θεού σκεπάζει την μικρή ζωή μας με τους πόνους και τις δυσκολίες. Το ίδιο και οι εκατοντάδες που τον επισκέπτονται πλέον καθε μέρα για να μάθουν πως είναι να σε σκεπάζει η  χάρη του Θεού και η αγάπη του για να μπορέσουν να αντέξουν μια ζωή που κάθε μέρα γίνεται και δυσκολότερη.

(έτσι όπως δημοσιεύθηκε στην "Ορθόδοξη αλήθεια")

Δεν υπάρχουν σχόλια: