Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Το τραγούδι της Κασσιανής





Κύριε, η γυναίκα που έπεσε απο την χαρά της καρδιά Σου, μόλις ένοιωσε την απέραντη αγάπη σου, με μύρα βρήκε πάλι τον δρόμο, κλαίγοντας πριν απο την ταφή σου τα φέρνει και λέει..

Σε μένα, αλοίμονο, βρέχει μέσα μου νύκτα, ουρλιάζει ακολασία, νύχτα πηκτή χωρίς φεγγάρι, έρωτας του ναρκίσου.
Δέξου εσύ τα μάτια μου, τις πηγές των νερών, εσύ που απο τα σύννεφα συνάγεις το νερό της θάλασσας, λύγισε στους στεναγμούς της καρδιάς μου, εσύ που έκαμψες τον ουρανό και έγινες γη.

Θα φιλήσω τα αμόλυντα πόδια σου . Θα σκουπίσω με τις μπούκλες των μαλιών μου. Αυτά τα πόδια που άκουσε η Ευα εκείνο το δειλινό στον Παράδεισο και από φόβο κρύφτηκε.

Το λάθος όλο της ζωής μου και της κρίσης σου την άβυσσο ποιος μπορεί να εξιχνιάσει;  Μη ξεχάσεις τη δούλη σου, Κύριε. Εσύ που έχεις το αμέτρητο έλεος.

(αποδοση Ν. Βαραλής)

Δεν υπάρχουν σχόλια: