Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ KΟΜΠΑΝΙ







Έξι μήνες με τραβηγμένα μάτια κι ούτε νερό.  Προχθές τελείωσε το φαγητό κόψαμε κάτι φύλλα,  τα φάγαμε. Κι απ έξω περιμένουνε με τα δόντια του μίσους τροχισμένα για τα δικά μας χρόνια.   


Πριν μέρες πιάσανε την Μπεχάρ 22 χρονών τη σκότωσαν με τα δόντια τους. Τις άλλες έπεσε στα χέρια τους το παιδί  της Γκουλ του σκίσαν την κοιλιά και παίζανε στο χώμα με τα μάτια του κι είχε τόσο ωραία γαλάζια μάτια το κοριτσάκι της Γκιούλ.  Την Φερζέ τη βίαζαν όλη την νύκτα και το πρωί τις έκοψαν το κεφάλι με ένα μαχαίρι  της κουζίνας. Μαζέψαμε το κορμί της ακέφαλο και  είμαι σίγουρη ότι θα πονούσε ακόμη.


Είμαστε μόνες μας. Στη δύση περιμένουνε τον νικητή, να συμφωνήσουνε μαζί του για το ποιος θα πάρει το πετρέλαιο, την κατάρα αυτή της ερήμου. Στην Ανατολή γίναμε θέαμα και φέρνουν τουρίστες για να πουλήσουνε κουλούρια και παγωτά.  Στην Ευρώπη προσέχουν μόνο  τα χρηματιστήρια τους και τις τράπεζες,  δεν έχουν μάτια για τους ανθρώπους πια.  Γύρω  μας παντού Ευρώπη και Αμερική κι Ανατολή μας περιμένουν με τις κάμερες ανοιχτές για το υπερθέαμα του κόσμου που το μόνο διάλειμμα που ξέρει ειναι αυτών των διαφημίσεων.  Αλλά εδώ το αίμα είναι αληθινό, αληθινές είναι οι πληγές μας και τα κομμένα κεφάλια των παιδιών μας.  


Μάθαμε κάπου ότι κάποτε κάποιοι που τους έλεγαν Έλληνες πολέμησαν  σε μια πόλη που τη λέγανε Μεσολόγγι για να κρατήσουν τη βαρβαρότητα μακριά. Για μήνες την κρατήσανε τρώγοντας ποντίκια. Σε εμάς και τα ποντίκια τελείωσαν πια.  Σαν τους έλληνες όμως δεν θέλουνε να αφήσουμε να πεθάνουν μαζί μας η ελευθερία και η αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου. Μπορεί ο αγώνας μας να φαίνεται ότι είναι μάταιος αλλά ότι και να γίνει να το ξέρετε  ότι η βαρβαρότητα όλου του κόσμου για μια στιγμή σταμάτησε στο Kobanê.  Κι αν αύριο χαθούμε όλες μην βάζετε επιγραφές πείτε μονάχα ότι κάποιες γυναίκες μόνες τους , του «παντοδύναμου»  χαλιφάτου εστόρεσαν δύναμη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: