Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Ποιός Πλάτωνας;





Οι πόρτες που ανοίγουν στην έρημο 
ανοίγουν επίσης και στην εξορία.
Αλλοιώς πως να ακούσεις την καμπάνα του μεσημεριού
να σε σηκώνει απο τον δαίμονα του ύπνου;
Μάθαμε παλιά πως  ίμερος φύσηξε 

κάποτε πριν την αυγή του κόσμου
και ότι έγινε πρώτα ως ωραίο ηλεκτρόνιο περιφερόμενο στο λόγο
κι αυτό που πριν ήταν αόρατο έγινε έρημος πρώτα στεριά μετά.
Κι η εξορία λέω το να κρύβεσαι από το μάτι του Θεού
κι οταν βραδιάζει να μην γνωρίζεις που βρίσκεται και το μνήμα σου, πλέον.

Μια νύχτα που δεν μπορούσα να αγγίξω ούτε  το μαύρο της
τον άκουσα. "Θα φύγω" μου είπε

 "δεν μπορώ να συμπλεύσω με το αδύνατο
θέλω ήλιο πολύ για να τραφώ κι εδώ δεν έχει"
Ανοιξε την πόρτα στην άμμο και δεν τον είδαμε ποτε ξανά.
Το οτι φυσάει ακόμα εξορία το γνωρίζω
τρόπο δεν ξέρω
απο το άνοιγμα μόνο μπάζει αστέρια
μαύρα σκουριασμένα, μικρότατα άστρα.

1 σχόλιο:

Paraskevi Lamprini M είπε...

πολύ όμορφο... χαιρομαι που μπάζει αστέρια!!!