Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ









Όλα είναι Δεκαπενταύγουστος.
Ο ψάλτης στην σπηλιά στην Παναγία Γορίτσα, ο θάνατος του Λόρκα, η δολοφονία του Πλουμπίδη, το χέρι του παιδιού που στο Ιράκ ζητάει νερό για νάχει λίγα δάκρυα και τα παιδικά σου χρόνια όταν μπορεί ακόμα το γόνατό τους να ματώσει.
Όλα είναι Δεκαπενταύγουστος, όταν τρώμε το σώμα Σου κι έξω φυσάει ελληνικά ως αύρα δροσερής ανάσας. Πώς όμως να ξαναβρείς αθωότητα μετά από τόσο αίμα, τόσο πόνο και τόσο θάνατο; Γι’ αυτό σου λέω όλα είναι δεκαπενταύγουστος γιατί εκεί το ανθρώπινο σώμα γέρνει στο μέρος της τραγωδίας, απλό γυμνό με ομιλουμένη των λυγμών, χωρίς φτιασίδια.
Μαρία εσύ, άγνωστη θάλασσα των αφανών, κράτησε τη ζωή μας μ’ ένα «συγνώμη» και ένα «συγχωρώ» που μπορούν να κοιτάξουν κατάματα ένα παιδί, δεκαπενταύγουστο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: