Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Ποιός Πλάτωνας;





Οι πόρτες που ανοίγουν στην έρημο 
ανοίγουν επίσης και στην εξορία.
Αλλοιώς πως να ακούσεις την καμπάνα του μεσημεριού
να σε σηκώνει απο τον δαίμονα του ύπνου;
Μάθαμε παλιά πως  ίμερος φύσηξε 

κάποτε πριν την αυγή του κόσμου
και ότι έγινε πρώτα ως ωραίο ηλεκτρόνιο περιφερόμενο στο λόγο
κι αυτό που πριν ήταν αόρατο έγινε έρημος πρώτα στεριά μετά.
Κι η εξορία λέω το να κρύβεσαι από το μάτι του Θεού
κι οταν βραδιάζει να μην γνωρίζεις που βρίσκεται και το μνήμα σου, πλέον.

Μια νύχτα που δεν μπορούσα να αγγίξω ούτε  το μαύρο της
τον άκουσα. "Θα φύγω" μου είπε

 "δεν μπορώ να συμπλεύσω με το αδύνατο
θέλω ήλιο πολύ για να τραφώ κι εδώ δεν έχει"
Ανοιξε την πόρτα στην άμμο και δεν τον είδαμε ποτε ξανά.
Το οτι φυσάει ακόμα εξορία το γνωρίζω
τρόπο δεν ξέρω
απο το άνοιγμα μόνο μπάζει αστέρια
μαύρα σκουριασμένα, μικρότατα άστρα.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ








Ταξιδεύουμε πετώντας τις σκούρες πέτρες μας στην άμμο  
 Τις παίρνει το νερό του Σεπτέμβρη μαζί με τα δάκρυα των παιδιών.  
Το Δεκέμβρη τίποτα δεν θα θυμίζει  
ότι πάνω σ’ αυτές στάξανε τα μαλλιά σου  
τα όνειρα και οι φωνές του κοριτσιού ,  
που ήσουν κάποτε και παραμένεις  
στις ελάχιστες κινήσεις των ματιών σου.  
Γι’ αυτό υπομένω σκαλίζοντας αυτές τις λέξεις
  σε χαρτιά κιτρινισμένα που μου δίνεις 
να μην ξεχάσω κάτι από την αγορά.  
Πάντα ξεχνούσα.  
Και την ζωή μου ξέχασα, 
πιστεύω, να τη ζήσω.  
Κάθομαι τώρα καμιά φορά 
κι αναλογίζομαι  
ποιά ήταν η αρχή του ταξιδιού  
που είναι τα γυαλιά του πατέρα 
όταν διάβαζε εφημερίδα που είναι τα καλοκαίρια
 που φύσαγε από παντού λευκές κουρτίνες; Ταξιδεύουμε στην επιφάνεια του νερού  
κι από τα παιδικά μας τα τραγούδια 
 έμεινε στα δάχτυλα μια μικρή ακτίνα φεγγαριού  
να την κρατώ και να πορεύομαι…..

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

ΟΝΕΙΡΟ ΦΙΛΟΚΤΗΤΗ







Δεν έχω περάσει ακόμα,  έτσι νομίζω
Ξεφλουδίζω βεβαίως τις λέξεις με όση περιέργεια μου έχει μείνει από παιδί.
Καμιά φορά ανεβαίνω στο στέμμα του ηλίου, αλλά δεν είναι η ζέστη που με κατεβάζει
Είναι που οι νότες έχουν πάντοτε αγκάθια και πονάνε και ως εκ τούτου εκ της αρμονίας  δεν επιτρέπεται το παιγνίδι με την σχάση των πυρήνων.
Μερικές φορές αποκτώ μια βεβαιότητα ιδίως στις στιγμές αιφνίδιου πόνου
Άλλα όπως διαπίστωσα ακόμη και στο όνειρο συμβαίνει το ίδιο
Πονούσα χθες βράδυ όλη την νύκτα από μια ανύπαρκτη πληγή
Κι όταν ξύπνησα  και ο γιατρός είχε φύγει  κατάλαβα ότι  είχα τρία φυλακισμένα πουλιά πάνω στη γλώσσα.
Aνοιξα  το στόμα για να φύγουν  και μου είπαν ότι αυτό είναι επανάσταση, δεν πρέπει.
Ίσως να μου φανεί χρήσιμη αυτή η λίγη επανάσταση που κράτησα από μικρός
να μην επαναλαμβάνω συνεχώς τα ίδια πράγματα όπως ο νερόμυλος που κουβαλάει τις ίδιες σταγόνες των λέξεων χρόνια τώρα ενώ το νερό κυλάει και χάνεται.
Όνειρο όμως κι αυτό φαίνεται είναι,  καθώς ξεχνάω κάθε φορά που βάζω τα φωνήεντα και μένω συνήθως με κάτι συλλαβές οξύτατες ίδιες με φρένο τραίνου πριν κρεμαστεί απ’ την πανσέληνο και δύσει.
Πάντως πριν περάσω λέω να φορέσω το τόξο
Μια εκδρομή στην Τροία ποτέ δεν είναι άσχημη

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ









Όλα είναι Δεκαπενταύγουστος.
Ο ψάλτης στην σπηλιά στην Παναγία Γορίτσα, ο θάνατος του Λόρκα, η δολοφονία του Πλουμπίδη, το χέρι του παιδιού που στο Ιράκ ζητάει νερό για νάχει λίγα δάκρυα και τα παιδικά σου χρόνια όταν μπορεί ακόμα το γόνατό τους να ματώσει.
Όλα είναι Δεκαπενταύγουστος, όταν τρώμε το σώμα Σου κι έξω φυσάει ελληνικά ως αύρα δροσερής ανάσας. Πώς όμως να ξαναβρείς αθωότητα μετά από τόσο αίμα, τόσο πόνο και τόσο θάνατο; Γι’ αυτό σου λέω όλα είναι δεκαπενταύγουστος γιατί εκεί το ανθρώπινο σώμα γέρνει στο μέρος της τραγωδίας, απλό γυμνό με ομιλουμένη των λυγμών, χωρίς φτιασίδια.
Μαρία εσύ, άγνωστη θάλασσα των αφανών, κράτησε τη ζωή μας μ’ ένα «συγνώμη» και ένα «συγχωρώ» που μπορούν να κοιτάξουν κατάματα ένα παιδί, δεκαπενταύγουστο.