Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Των Βαϊων και η συκιά που ξεράθηκε










Όπως το μυαλό καθώς περνούν τα χρόνια και μαζεύονται  πάνω τους εκείνα που κολλάνε την καρδιά και δεν αφήνουν τη ζωή να πλησιάσει… και όλο σταυρώνεται.. λέω στάσου εδώ ήταν γραμμένο πως θα σκιάσουμε εκείνα που πιστεύαμε για να ξαναβγούμε εμείς με τη δική μας λογική αλώβητη… λέω..
Εγκαταλείψαμε νωρίς τα προσχήματα και όχι εκουσίως… ανίκανοι στου Ιωσήφ να μπούμε στο όνειρο να ταξιδέψει ίσαμε με το άφατο η ζωή. Τα όνειρα μας ήταν πάντοτε μεγαλορρήμονα να στηρίξουν το άτακτο μέσα μας πριν γίνει τέρας και μας φάει όπως καταναλώνει εδώ και χρόνια λαούς και λέξεις. 

Ίσως να ήταν το γεγονός ότι δεν ξέραμε αλλά όχι με το μυαλό, τίποτα καινούργιο δεν έχει το μυαλό με κείνο το όνειρο του Ιωσήφ σου λέω….

Έτσι λοιπόν να μπαίνεις μέσα στη πόλη και να κρατάω βάγια λογικής  με το ένα χέρι και  στ’ άλλο  να έχω έτοιμα καρφιά … δεν θα ήθελα να βγω από τον ύπνο μου.. τα κομματικά μου όνειρα, την φορολογική γραμμή και ιδίως από τον αριθμούς μου… θέλω τους κανόνες μου μια ζωή προδιαγεγραμμένη και όχι όπως  την έθεσες Εσύ ζαριά στα χέρια του Θεού. 

Σήμερα σε δόξασα όχι γιατί το ήθελα αλλά μήπως και συμμορφωθείς και αλλάξεις να γίνεις και Συ ένας θρησκευτικός ηγέτης, ένας αρχηγός γιατί τόσο ήθελα τους αρχηγούς τόσο τους είχα ανάγκη.  Το γεγονός ότι επέλεξες ένα γάιδαρο καθόλου δεν σε τιμά, έμεινα στην αρχή με τα βάγια μετέωρα καλύτερα να είχα φτιάξει φακές με αυτά παρά να σε δω έτσι μέσα στην πόλη. 

Σε δόξασα όμως για σήμερα μην το ξεχνάς ότι η εφήμερη δόξα των ανθρώπων την αντικαθιστά η γρήγορη λήθη τους.  Άλλωστε κόλλησαν τόσοι κανόνες μέσα στο μυαλό τι θέλεις πια έχουμε το δικό μας τέρας που το νομίζουμε άγγελο.. 

Προσπαθώ να σου πω με λίγα λόγια και πάλι ότι φταις…… γιατί θα με ρωτάς για έργα και καρπούς και γω δεν ξέρω τι; . σου λέω καμιά φορά γράφω ποιήματα, καμιά εκπομπή και  Συ περνάς  και η ψυχή ξεραίνεται.

Ορθρίζει έξω καθαρότατη μέρα. Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω σου…..