Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Trattando l'ombre come cosa salda





Επαναλαμβάνω. Δεν ήμασταν καθόλου αθώοι. Είμαστε μέρη μίας συνείδησης που μας παρακολουθεί  από την γέννηση μας.
Πριν λίγες μέρες πήγαμε να επισκεφθούμε τον τάφο ενός φίλου. Λίγα μέτρα πιο κάτω τελείωνε μία ταφή. Τρείς εργάτες μόνο, οι συγγενείς ως φαίνεται είχαν αποχωρήσει. Αυτοί οι τρείς εργαζόμενοι είχαν πιάσει τα ανέκδοτα καθώς σε λίγο θα πήγαιναν σε κοντινό τσιπουράδικο να κλείσουν με τα θαλασσινά το βάρος της δικής τους μέρας. Ξαφνικά ο ένας νευρίασε γιατί ο άλλος εργολάβος παίρνει αλβανούς για τις εκταφές και έδειξε δυο τμήματα οστών από λεκάνη παρατημένα ποιος ξέρει από μη πλήρη  προηγούμενη  εκταφή. Νευριασμένος τα σήκωσε από το έδαφος και τα πέταξε.

Η σκηνή παραπέμπει στην καθημερινή ωμότητα. Ο κάθε νομιζόμενος υπουργός επιδίδεται σε περικοπές πριν επιδοθεί εις τους συνήθεις ακκισμούς με τους διευθύνοντες από το εξωτερικό παράγοντες έτσι ώστε να μπορέσει να εξασφαλίσει μια θέση σε καλό πανεπιστήμιο μετά την λήξη της «ευδόκιμης» θητείας του. Άλλωστε στην χώρα μας έχει γίνει πλέον παραδοχή ως θεμελιακή αξία το «περίπου». Έτσι  όποια ερώτηση της δύσης για τον δημόσιο και ιδιωτικό χώρο δεν έχει καμία απολύτως αξία για μας καθώς δεν παραδεχόμαστε καν την ύπαρξη του χώρου παρά μόνο ως προέκταση του εγωισμού μας.  Συνέπεια είναι ότι ο καθένας οικειοποιείται τον δημόσιο χώρο και τον κάνει σπίτι του έτσι ώστε να μοιράζει τα κλοπιμαία του εν κρυπτώ και εν αφελότητι ότι οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν απολύτως τίποτε.

Η ακύρωση του χώρου με την προέκταση του εγωισμού στην  πραγματικότητα σημαίνει ακύρωση του ανθρώπου .   Για αυτό προστρέχουμε τόσο στα ψηφιακά μέσα αποτύπωσης της ζωής μας.  Η τηλεόραση γίνεται επέκταση του ματιού, και κατά συνέπεια η φωτογραφία απόδειξη της ύπαρξης. (Στους γάμους το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού ξοδεύεται στην βιντεογράφηση και στην φωτογράφηση καθώς οι συμμετέχοντες γνωρίζουν εξ’ αρχής ότι θα είναι απόντες του μυστηρίου. Βέβαια δεν αναλογίζονται  ότι αργότερα θα είναι απόντες και της ίδιας τους της ζωής αλλά εκεί δεν είναι δυνατόν ολόκληρη να κινηματογραφηθεί).  Το γεγονός, λοιπόν, ότι κάποιος ξεχνάει τα οστά ενός πλήρους όντος θεωρώντας τα προφανώς σκουπίδια  και ένας άλλος τα πετάει για να διαμαρτυρηθεί που τα ξέχασε καταδεικνύει ότι και οι δύο ακυρώνουν τον εαυτό τους. 

Κάποτε μας ξένιζε η εικόνα του Δάντη για την κόλαση όταν έλεγε ότι στην κόλαση έπαιρναν τις σκιές για στέρεο πράγμα… σήμερα το έχουμε πλήρως κατανοήσει..

Δεν υπάρχουν σχόλια: