Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ





ήταν εδώ…
 περνούσε μέρες της γραφής 
κι ύστερα στα καλντερίμια κυνηγούσε εφιάλτες  κι έφευγε.. 
πριν μπει στο μονοπάτι ξεστράτισε στον κρεμαστό 
και στην εικόνα έσκυψε. 
δεν είχε να αποθέσει παρά αποτυχημένες ομοιοκαταληξίες 
μιας ζωής περίπου στο βράχο περίπου στη θάλασσα περίπου…. 
ως εδώ κι εστάθη ορθώς..   
Η Θεία χάρις η πάντοτε τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλειπόντα αναπληρούσα… έβρεχε έξω και στων ματιών του συνάντησε το αλμυρό, 
το αλάτι της καρδιάς. 
Ξεκίνησε. 
Γλύστρα οι πέτρες, τράβαγε το χώμα στα ριζά
 και κάτω το ποτάμι ριγούσε σύμφωνα και πέτρες. 


θα έφτανε στο πετρωμένο φίδι, έτσι το λέγανε μικροί … 
φαινότανε όταν έπεφτε ο ήλιος μέσα στο κάμπο..
ποτέ του δεν το είδε,  μονάχα στο όνειρο 
χιμούσε στην ψυχή του μέσα και πόναγε μετά 
παλιές κατάρες ελληνικές της μικρασίας. 

πέρασε Κουκουράβα και ανέβαινε … 
«η ομιλία μας ξεχάστηκε σ’ ένα φαράγγι, 
έγινε στάχτη, κουρνιαχτός, ένας μονόλογος ντυμένος βόλια*» .. 
εδώ στον Αη Γιώργη  από πίσω  είκοσι ψυχές 
και οι βόμβες πέφτανε δεν βρήκε ούτε μια… 
αργότερα ήρθε το ναυάγιο προσπαθώντας να κρατήσει ίσα την ανισόρροπη ζωή. 

ήταν ακριβώς σαν τη ζωή.. 
λιγο ισάδι κι ανήφορος μετά μέχρι πλατεία..   
κι ήταν σαν ξένος μέσα στα ω των τουριστών, τα φλάς την βυσσινάδα…. 
κατέβασε κεφάλι κι έκατσε μόνος στο θεόφιλο..   
κι ήρθε ένα τσίπουρο γαλακτερό σαν βέρτιγκο 
και ήρθαν τσιτσίραβλα μ’ οσμή θανάτου… 
κατάπιε κι έφυγε από πάνω του ο σουβάς, 
γκρεμίσθει  κι έμεινε ο τείχος αδειανός …….
για ένα γκράφιτι φτιαγμένο ......
από μέλλον. 

* στίχος του Γ.Παναγιώτου

Δεν υπάρχουν σχόλια: