Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2013

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΝ ΜΕΓΑ






Ιλιγγιάσει γαρ και ούτως   διάνοια με καταντικρύ σου απέναντι χυμένο γαλαξία και μόνο με το χέρι του Θεού ώστε ιλιγγιάσει η διάνοια όπως οι δε μιν φρέναι εκκεκοφεαται που θα έγραφε ο Αρχίλοχος για άλλους λόγους. 

Κι ήταν καιρός που πήρα την Εξαήμερο και την ψαχούλευα και είπα λόγια παλιά, περάσαν, τώρα η επιστήμη προσπερνάει τους δρόμους του ανθρώπου. Και ήρθαν  μετά τα πεδία Higgs  και ξαναπήρα από την αρχή το δρόμο και ιλιγγίασα  ην γάρ τι, ως έοικεν, και  προ του κόσμου τούτου. Ην γαρ τι και μεις ως αράχνη εγατζώθημεν στο της οικονομίας φορολογητέον όραμα   και οι φρένες μας κουφάθηκαν στα μεσημεριανάδικα της ακηδείας. 

 Ην τις πρεσβυτέρα της του κόσμου γενέσεως κατάστασις ταις υπερκοσμίοις δυνάμεσι πρέπουσα, η  υπέρχρονος, η αιωνία, η  αίδιος. Δημιουργήματα δε εν αυτή ο των  όλων κτίστης και δημιουργος απετέλεσε, φως νοητν πρέπον τη μακαριότητι των φιλούντων τον Κύριον. 

Κι έγινε λέει η αρχή του χρόνου μαζί με το χώρο αλλά πρώτον ήταν το φως,  φως νοητν. Και πως ήξερες εσύ ένας παπάς στα βάθη της Ανατολής, χωρίς ιστοσελίδα και πείραμα Cern τι έγινε στον κόσμο;

 Καλέ μου Βασίλειε που είδες τα επ μεν τον ουρανν τ κούφα και μεις της γης τα βαρέα. Το μυαλό μας κουράσθηκε, μας εκύκλωσαν  αι του βίου ζάλαι  όπως οι μέλισσες το κερί που έγραφε ο Θεόδωρος Δούκας  Λάσκαρης , μέσα στην έρημο του πόνου του. 

Η θύμησή σου μόνο στις νεκρές μας λέξεις, στις τελετές μας και στις μεγαλόστομες αναφορές μας  – «ο μεγάλος πατήρ» - , υποχρέωση των επιγόνων.  Κι αν μικρότατος εγώ σου γράφω σήμερα αρχή του χρόνου και της τάξις του χρόνου, του φωτός είναι για να σου πω ότι τώρα εννοήσαμε την φύση του φωτός όχι ως δέσμη φωτονίων, δυσιπόστατων μάλιστα αλλά ως μόνη ενέργεια που διασπά το μαύρο της ψυχής μας νεφέλωμα…

Είδον ταύτα εγώ, και την εν πάσι του Θεού σοφίαν έθαύμασα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: