Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ







Όταν του είπα πως «φταίμε και μείς», νευρίασε. « Δεν μπορεί να φταίμε για όλους, ακούς;» μου είπε. Διέκρινα πως είχε ιδρώσει πολύ αλλά σαν να γύριζε συνεχώς στο ίδιο δωμάτιο. Άσπρο και μαύρο «είτε και είτε» του είπα  «αυτό φταίει». Μαλάκωσε.
            Το βράδυ μου έδωσε δυο λέξεις ακατανόητες. «Δεν καταλαβαίνω» του είπα. «Αν όλα δεν ορίζονται, δεν κατανοούνται» μου είπε στο αυτί. « Ο ορισμός ενέχει βία» του φώναξα «Ο ορισμός είναι γήρας, νεότητα είναι η ερώτηση, το δεν ξέρω, το δεν μπορώ να δώσω ορισμό». Και πάλι έφυγε με το κεφάλι του κατεβασμένο.
            Όταν πήγα να τον βρω ήταν στην αυλή στα χόρτα ξαπλωμένος « Μου αρέσουν πλέον τα μυρμήγκια» , μου είπε. «Τα παιδιά, όχι;» τον ρώτησα. «Φύγαν τα παιδιά και η γυναίκα μου έφυγε. Δεν άντεξαν. Ηθελαν βεβαιότητες και δεν έχω βεβαιότητες αλλά θραύσματα μονάχα ονείρων, σκιές και προπαντώς τόνους ολόκληρους με ρήματα και ωραιότατα φωνήεντα. Αυτό με κάνει να μην φοβάμαι το θάνατο. Γιατί θάνατος υπάρχει  μόνο με τους ορισμούς, έχεις δίκαιο. Αυτός θάνατος μόνος είναι» Αναλογίσθηκα τα κέρδη τις δικής μου ζωής και τον ρώτησα. « Γιατί μόνο τα μυρμήγκια κοιτάς; Οι άνθρωποι για σένα δεν έχουν νόημα;» «Τα μυρμήγκια είναι άνθρωποι» μου είπε αινιγματικά και το προσπέρασα.
            Έμαθα ότι το επόμενο βράδυ στην γειτονιά ένα παιδί είχε πεθάνει, δίπλα στο σπίτι του. Αυτός άκουγε τους θρήνους αλλά έμεινε εκεί να κοιτάει τα μυρμήγκια.  Το πρωί όταν πέρασαν το νεκρό παιδί από κοντά του σηκώθηκε «Μια στιγμή» τους φώναξε. Κι έπιασε το χέρι του παιδιού και το παιδί σηκώθηκε. Κι όλη την ημέρα κάθισαν και κοιτούσανε μαζί τα μυρμήγκια. Και πέρασαν μέρες πολλές χωρίς φαί, χωρίς νερό. Σηκώθηκε πρώτα το παιδί και τον κοίταξε στα μάτια « Τώρα κατάλαβα» του είπε και έφυγε με το κεφάλι ψηλά..
 Τώρα τα γράφω αυτά χωρίς να ξέρω αν ζει πια η αν πέθανε. Δεν ξέρω τη μοίρα του παιδιού κι αν πάλι βρίσκεται στον κόσμο αυτό η όχι.  Ισως και να μην έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι κάτω είναι η γη και πάνω ο ουρανός γεμάτος κόσμους…..

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Των Βαϊων και η συκιά που ξεράθηκε










Όπως το μυαλό καθώς περνούν τα χρόνια και μαζεύονται  πάνω τους εκείνα που κολλάνε την καρδιά και δεν αφήνουν τη ζωή να πλησιάσει… και όλο σταυρώνεται.. λέω στάσου εδώ ήταν γραμμένο πως θα σκιάσουμε εκείνα που πιστεύαμε για να ξαναβγούμε εμείς με τη δική μας λογική αλώβητη… λέω..
Εγκαταλείψαμε νωρίς τα προσχήματα και όχι εκουσίως… ανίκανοι στου Ιωσήφ να μπούμε στο όνειρο να ταξιδέψει ίσαμε με το άφατο η ζωή. Τα όνειρα μας ήταν πάντοτε μεγαλορρήμονα να στηρίξουν το άτακτο μέσα μας πριν γίνει τέρας και μας φάει όπως καταναλώνει εδώ και χρόνια λαούς και λέξεις. 

Ίσως να ήταν το γεγονός ότι δεν ξέραμε αλλά όχι με το μυαλό, τίποτα καινούργιο δεν έχει το μυαλό με κείνο το όνειρο του Ιωσήφ σου λέω….

Έτσι λοιπόν να μπαίνεις μέσα στη πόλη και να κρατάω βάγια λογικής  με το ένα χέρι και  στ’ άλλο  να έχω έτοιμα καρφιά … δεν θα ήθελα να βγω από τον ύπνο μου.. τα κομματικά μου όνειρα, την φορολογική γραμμή και ιδίως από τον αριθμούς μου… θέλω τους κανόνες μου μια ζωή προδιαγεγραμμένη και όχι όπως  την έθεσες Εσύ ζαριά στα χέρια του Θεού. 

Σήμερα σε δόξασα όχι γιατί το ήθελα αλλά μήπως και συμμορφωθείς και αλλάξεις να γίνεις και Συ ένας θρησκευτικός ηγέτης, ένας αρχηγός γιατί τόσο ήθελα τους αρχηγούς τόσο τους είχα ανάγκη.  Το γεγονός ότι επέλεξες ένα γάιδαρο καθόλου δεν σε τιμά, έμεινα στην αρχή με τα βάγια μετέωρα καλύτερα να είχα φτιάξει φακές με αυτά παρά να σε δω έτσι μέσα στην πόλη. 

Σε δόξασα όμως για σήμερα μην το ξεχνάς ότι η εφήμερη δόξα των ανθρώπων την αντικαθιστά η γρήγορη λήθη τους.  Άλλωστε κόλλησαν τόσοι κανόνες μέσα στο μυαλό τι θέλεις πια έχουμε το δικό μας τέρας που το νομίζουμε άγγελο.. 

Προσπαθώ να σου πω με λίγα λόγια και πάλι ότι φταις…… γιατί θα με ρωτάς για έργα και καρπούς και γω δεν ξέρω τι; . σου λέω καμιά φορά γράφω ποιήματα, καμιά εκπομπή και  Συ περνάς  και η ψυχή ξεραίνεται.

Ορθρίζει έξω καθαρότατη μέρα. Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω σου…..

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Η ΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

 



Το σύμπαν είναι μια ψευδαίσθηση ;
                                            
 Το 1982 μια ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου του Παρισιού υπό την διεύθυνση του φυσικού Alain Aspect, πραγματοποίησε ίσως το σπουδαιότερο πείραμα του 20.ου αιώνα. Οι παραπάνω ερευνητές ανακάλυψαν ότι υπό  κατάλληλες συνθήκες υποατομικά σωμάτια όπως τα ηλεκτρόνια, μπορούν να επικοινωνούν ακαριαία  με άλλα υποατομικά σωμάτια ανεξάρτητα από την απόσταση που τα χωρίζει τόσο αν πρόκειται για απόσταση 5 εκατοστών ή για απόσταση 100 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, ως να ήξερε κάθε ανεξάρτητο σωμάτιο ακριβώς τι κάνουν τα άλλα.
Το φαινόμενο αυτό μπορεί να εξηγηθεί μόνο  με δύο τρόπους  :  ή θεωρία του Einstein, που αποκλείει τη δυνατότητα επικοινωνίας με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, είναι λανθασμένη, ή μεταξύ των υποατομικών σωματίων υπάρχουν συνδέσεις που δεν έχουν μόνο τοπική σχέση μεταξύ των.
 Η συντριπτική πλειοψηφία των φυσικών  αρνείται την δυνατότητα ύπαρξης φαινομένων που εξελίσσονται με ταχύτητες μεγαλύτερης εκείνης του φωτός αλλά το πείραμα  που αναφέρεται προηγουμένως ανατρέπει το αξίωμα αυτό αποδεικνύοντας ότι μεταξύ των υποατομικών σωματίων υπάρχει δεσμός που δεν είναι τοπικού χαρακτήρα.
Ο διεθνούς φήμης Άγγλος φυσικός  David Bohn , του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, υποστήριζε ότι οι ανακάλυψη του Aspect συνεπιφέρει την μη ύπαρξη της αντικειμενικής πραγματικότητας. Δηλαδή ότι το σύμπαν παρά την φαινομενική του  στερεότητα  στην πραγματικότητα είναι ένα φάντασμα, ένα γιγαντιαίο φαντασμαγορικό ολόγραμμα .                                                                                    
Για να αντιληφθούμε τον εκπληκτικό ισχυρισμό του Bohm ας δούμε για λίγο τι είναι ένα ολόγραμμα.
 Ένα ολόγραμμα είναι μια τρισδιάστατη φωτογραφία που γίνεται με τη βοήθεια ενός Laser. Η τρισδιάστατη απεικόνιση  δεν είναι το μοναδικό χαρακτηριστικό ενδιαφέρον ενός ολογράμματος. Εάν το ολόγραμμα ενός αντικειμένου κοπεί στα δύο και ύστερα το φωτίσομε πάλι με φως Laser, ανακαλύπτομε ότι το κάθε μισό περιέχει ακόμη ολόκληρη την εικόνα του αντικειμένου.
Ακόμη, συνεχίζοντας να διαιρούμε τα δύο μισά θα δούμε ότι κάθε τεμάχιο από αυτά τα κομμάτια του φωτογραφικού φιλμ θα περιέχει πάντοτε μια έκδοση μικρότερη μεν αλλά ανέπαφη του αντικειμένου. Σε αντίθεση με τις κοινές φωτογραφίες κάθε μέρος του ολογράμματος περιέχει όλες τις πληροφορίες του ακέραιου αρχικά ολογράμματος.
Σχεδόν καθ’ όλη την διάρκεια της πορείας της η δυτική επιστήμη ενεργούσε με την προϋπόθεση ότι ο καλύτερος τρόπος για την κατανόηση ενός φυσικού φαινομένου, τόσο  αν επρόκειτο για ένα βάτραχο ή για ένα άτομο, είναι να το διαιρέσει  και να μελετήσει τα επί μέρους τεμάχια. Τα ολογράμματα μας λένε ότι μερικά φαινόμενα είναι δυνατόν να μην ακολουθούν αυτή την προσέγγιση. Ο Bohn  το αντιλήφθηκε, ανοίγοντας έτσι ένα δρόμο για την κατανόηση της θεωρίας του καθηγητή  Aspect.
Κατά τον καθηγητή Bohn ο λόγος για τον οποίο τα υποατομικά σωμάτια διατηρούν την επαφή μεταξύ τους ανεξάρτητα της απόστασης που τα χωρίζει είναι το γεγονός ότι ο διαχωρισμός τους είναι μια ψευδαίσθηση. Ήταν πράγματι πεπεισμένος ότι, σε ένα πιο βαθύ επίπεδο πραγματικότητας, τα σωμάτια αυτά δεν είναι ίδιες οντότητες, αλλά προεκτάσεις  του αυτού δομικού « οργανισμού ».  Ο ίδιος αυτός καθηγητής εξηγούσε την άποψή του αυτή με το ακόλουθο εκλαϊκευμένο παράδειγμα. Ας φαντασθούμε ένα μικρό ενυδρείο μέσα στο οποίο κολυμπά ένα χρυσόψαρο.
Ας φαντασθούμε ότι το ενυδρείο αυτό δεν το βλέπουμε απ’ ευθείας αλλά με δύο τηλεκάμερες , η μία τοποθετημένη μετωπικά και η άλλη πλευρικά  σε σχέση με το ενυδρείο. 
Κοιτάζοντας τις δύο οθόνες τηλεοράσεως που δείχνουν το τι βλέπει η κάθε τηλεκάμερα  θα μπορούσαμε να σκεφθούμε ότι τα χρυσόψαρα είναι δύο διαφορετικές οντότητες καθόσον οι δύο τηλεκάμερες  που βλέπουν το ίδιο χρυσόψαρο από διαφορετικές θέσεις θα μας δείχνουν δύο εικόνες διαφορετικές. Όμως συνεχίζοντας να παρατηρούμε τα  δύο ψάρια στο τέλος θα αντιληφθούμε ότι υπάρχει κάποιος δεσμός μεταξύ τους. Όταν γυρίζει το ένα και το άλλο θα κάνει το ίδιο , όταν κοιτάζει το ένα μπροστά του το άλλο θα κοιτάζει προς τα πλάγια. Αν δεν γνωρίζαμε τις συνθήκες λήψης αυτών των εικόνων θα πιστεύαμε  ότι τα δυο ψάρια είναι συνεννοημένα μεταξύ τους και ότι υπάρχει κάποιος δεσμός που τα ενώνει νοητικά, άμεσα και κατά μυστηριώδη τρόπο. 
Η συμπεριφορά των υποατομικών σωματίων δείχνει ότι υπάρχει ένα επίπεδο πραγματικότητας του οποίου δεν είμαστε ενήμεροι, ότι υπάρχει μια διάσταση πέραν εκείνης μέσα στην οποία ζούμε.
Τα υποατομικά σωμάτια , που αποτελούν το όλον από τον ανθρώπινο εγκέφαλο μέχρι τα άστρα, τους γαλαξίες και το σύμπαν ολόκληρο, μας φαίνονται χωρισμένα μεταξύ τους επειδή εμείς βλέπουμε μόνο  ένα μέρος της πραγματικότητάς των , αυτά δεν είναι μέρη χωριστά του όλου αλλά όψεις τεμαχίων μιας βαθύτερης και βασικής ενότητας που προκύπτει τελικά εξ ίσου ολογραφική και αδιαίρετη .
Εφόσον κάθε πράγμα στην φυσική πραγματικότητα αποτελείται από αυτές τις « εικόνες » , προκύπτει ότι το σύμπαν είναι μια προβολή ενός ολογράμματος.
Η κοσμική αποθήκη.
Εκτός από την ψευδαισθητική του φύση, αυτό το σύμπαν θα είχε και άλλες καταπληκτικές  ιδιότητες.
Εφόσον ο διαχωρισμός μεταξύ των υποατομικών σωματίων είναι μόνο φαινομενικός, αυτό σημαίνει ότι, σε ένα βαθύτερο επίπεδο όλα τα πράγματα είναι απείρως συνδεδεμένα. Τα ηλεκτρόνια ενός ατόμου του άνθρακα του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι συνδεδεμένα με τα υποατομικά σωμάτια που αποτελούν ένα κουνούπι που πετά, ένα καρχαρία που κολυμπά, μια καρδιά που κτυπά και κάθε άστρο που λάμπει στον ουρανό.
Διάβασα σε κάποιο άρθρο, δεν θυμάμαι πού, ότι σε ένα εργαστήριο έγινε το ακόλουθο πείραμα : σε ένα μικρό πυρίμαχο διαφανές δοχείο με νερό τοποθέτησαν μια γαρίδα ζωντανή. Στα φύλλα και στα κλαδιά ενός καλλωπιστικού φυλλόδενδρου που βρισκόταν μέσα στο εργαστήριο, τοποθέτησαν αισθητήρες που παρακολουθούσαν την λειτουργία του οργανισμού του. Στη συνέχεια τοποθέτησαν το πυρίμαχο δοχείο που περιείχε τη ζωντανή γαρίδα πάνω από τη φλόγα ενός λύχνου Bunsen αρχίζοντας έτσι τη διαδικασία ψησίματος της γαρίδας. Όταν η γαρίδα έπαψε να ζει τα καταγραφικά μηχανήματα της λειτουργίας του φυλλόδεντρου κατέγραψαν μια ευθεία γραμμή δείχνοντας έτσι ότι το φυλλόδεντρο, τη στιγμή που έπαψε να ζει  ένας άλλος οργανισμός, το “ αισθάνθηκε ” έντονα.
 Όλα διαποτίζουν τα πάντα. Παρ’ όλο του ότι η ανθρώπινη φύση προσπαθεί να  κατατάξει, να  ταξινομήσει και να υποδιαιρέσει τα διάφορα φαινόμενα, κάθε υποδιαίρεση προκύπτει αναγκαστικά τεχνητή και όλη η φύση  δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα απέραντο αδιάλειπτο και συνεχές δίχτυ.
Σε ένα ολογραφικό σύμπαν ακόμη  ο χρόνος  και ο χώρος δεν θα αποτελούσαν πλέον θεμελιακές αρχές. Έννοιες όπως ο τόπος  συντρίβονται ,  αφανίζονται αναφερόμενες σε ένα σύμπαν όπου τίποτε δεν είναι χωρισμένο από το υπόλοιπο, επομένως και ο χρόνος αλλά και ο τρισδιάστατος χώρος  ( όπως οι εικόνες του χρυσόψαρου στις δύο οθόνες ) θα πρέπει να ερμηνευθούν ως απλές προβολές ενός συστήματος που είναι ακόμη πιο σύνθετο.
Στο βαθύτερο επίπεδό της η πραγματικότητα δεν είναι άλλο παρά ένα είδος υπέρ-ολογραφήματος όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν συγχρόνως.   
Κάποτε όταν η τεχνολογία μας δώσει τα κατάλληλα όργανα θα μπορούμε να οδηγούμαστε σ’ εκείνο το επίπεδο πραγματικότητας ώστε να βλέπομε  σκηνές από το παρελθόν μας που από καιρό έχουμε ξεχάσει.
Τι άλλο θα μπορούσε να περιέχει το υπέρ - ολογράφημα παραμένει μια ερώτηση χωρίς απάντηση. Υποθετικά, δεχόμενοι ότι αυτό υπάρχει, θα μπορούσε να περιέχει κάθε υποατομικό σωμάτιο που υπάρχει, που υπήρξε και που θα υπάρξει και ακόμη κάθε δυνατή μορφή της ύλης και της ενέργειας, από τις νιφάδες του χιονιού μέχρι τα άστρα  και τους γαλαξίες , από τις φάλαινες μέχρι τις ακτίνες γάμα (γ) .Πρέπει να το φαντασθούμε ως μια απέραντη κοσμική αποθήκη του όλου εκείνου που υπάρχει.
Αν είναι αλήθεια ότι το σύμπαν είναι συγκροτημένο σύμφωνα με ολογραφικές αρχές προκύπτει ότι και το σύμπαν έχει  ιδιότητες μη τοπικού χαρακτήρα και επομένως κάθε σωμάτιο που υπάρχει περιέχει μέσα του την εικόνα του όλου. Επομένως όλες οι εκδηλώσεις της ζωής προέρχονται από μια μοναδική πηγή αιτιότητας που περιέχει κάθε άτομο στο σύμπαν. Από τα υποατομικά σωμάτια μέχρι του γαλαξίες γίγαντες, όλα είναι συγχρόνως απειροστικό μέρος της ολότητας του όλου.
Δισεκατομμύρια πληροφοριών….
Ο νευροφυσιολόγος , Karl Pribram, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Stanford, ερευνώντας τις λειτουργίες του εγκεφάλου, πείσθηκε για την ολογραφική φύση της πραγματικότητας. Πολυάριθμες μελέτες απέδειξαν ότι οι αναμνήσεις οριοθετούνται σε καθορισμένες ζώνες του εγκεφάλου. Από τα σχετικά πειράματα κανένα δεν μπόρεσε να εξηγήσει ποιος μηχανισμός έκανε δυνατή τη διατήρηση των αναμνήσεων στον ανθρώπινο εγκέφαλο, μέχρι που ο Pribram εφάρμοσε σ΄ αυτήν την έρευνα τις αρχές της ολογραφίας. Ο καθηγητής Pribram  υποστηρίζει ότι οι αναμνήσεις δεν αποθηκεύονται στους νευρώνες ή σε μικρές ομάδες των νευρώνων αλλά στη σχηματογραφία των νευρικών ερεθισμών που διασταυρώνονται και διαπερνούν  όλο τον εγκέφαλο, όπως ακριβώς η σχηματογραφία των ακτίνων Laser   που διασταυρώνονται και διαπερνούν σε όλη την επιφάνεια του τμήματος του φωτογραφικού φιλμ που περιέχει την ολογραφική εικόνα.
Επομένως ο εγκέφαλος λειτουργεί ως ένα ολόγραμμα και η θεωρία του Pribram θα μπορούσε να εξηγήσει πως ο εγκέφαλος κατορθώνει να αποθηκεύει μια τόσο μεγάλη ποσότητα αναμνήσεων και δεδομένων σε ένα τόσο περιορισμένο χώρο.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος κατά τους ειδικούς μπορεί να αποθηκεύσει περίπου 10 δισεκατομμύρια πληροφοριών κατά τη διάρκεια μιας μέσης ζωής, που ισοδυναμούν  περίπου με 8 εκδόσεις μιας μεγάλης εγκυκλοπαίδειας.
Ακόμη, τα ολογράμματα έχουν την καταπληκτική ιδιότητα να απομνημονεύουν , πράγματι αλλάζοντας απλώς τη γωνία με την οποία οι δύο ακτίνες  Laser βλέπουν ένα φωτογραφικό φιλμ, μπορεί να αποθηκευθούν εκατομμύρια πληροφοριών σε ένα μόνο κυβικό εκατοστό χώρου.
 
Οι ανατολικές θρησκείες και φιλοσοφίες υποστηρίζουν ότι ο υλικός κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση.
Εμείς οι ίδιοι νομίζομε ότι είμαστε φυσικές οντότητες που κινούνται σε ένα φυσικό κόσμο, αλλά αυτό είναι καθαρή ψευδαίσθηση. Στην πραγματικότητα είμαστε ένα είδος δεκτών που κολυμπούν σε μια απέραντη πολύχρωμη  θάλασσα συχνοτήτων και αυτό που δεχόμαστε το μετασχηματίζομε μαγικά σε φυσική πραγματικότητα σε ένα από τα δισεκατομμύρια κόσμων που υπάρχουν στο υπέρ - ολογράφημα.
Η επαναστατική αυτή έννοια της πραγματικότητας πήρε το όνομα των Ελληνικών λέξεων « ολογραφικό παράδειγμα » που αν και πολλοί επιστήμονες την δέχτηκαν με σκεπτικισμό, ενθουσίασε πολλούς άλλους. Μια μικρή ομάδα επιστημόνων, που συνεχώς αυξάνεται, είναι πεπεισμένη ότι πρόκειται για το πιο φροντισμένο μοντέλο της πραγματικότητας στο οποίο έφτασε μέχρι τώρα η επιστήμη. Αν ο νους είναι πραγματικά μέρος μιας συνέχειας ( continuum), ενός λαβυρίνθου που συνδέεται όχι μόνο με κάθε άλλο νου  που υπήρξε ή που υπάρχει , αλλά και με κάθε άτομο, οργανισμό ή ζώνη στην απεραντοσύνη του χώρου και με τον ίδιο τον χρόνο, το γεγονός ότι ο νους αυτός μπορεί να κάνει επιδρομές σ’ αυτό το λαβύρινθο και να μας επιτρέπει να πειραματιζόμαστε σε εξωσωματικές εμπειρίες , δεν φαίνεται πλέον τόσο παράξενο.

Ακόμη και οι νοερές απεικονίσεις και άλλες εμπειρίες έκτατης πραγματικότητας μπορούν  εύκολα να εξηγηθούν αν δεχτούμε την υπόθεση του ολογραφικού σύμπαντος.
Στο βιβλίο του  “ Gifts of Unknown Things “, o βιολόγος Lyall Watson περιγράφει την συνάντησή του με μια  ιέρεια  στην  Ινδονησία  που ύστερα από ένα τελετουργικό χορό μπόρεσε να εξαφανίσει και να επαναφέρει ένα μικρό δάσος δέντρων.
Αλλά και στο θαυμάσιο βιβλίο του Paramhansa Yagananda. “ αυτοβιογραφία ενός Γιόγκι “ διαβάζουμε  :

Πώς ένα παλάτι παρουσιάσθηκε στα Ιμαλάϊα.

  << ... ένα παμμέγιστο παλάτι που λαμποκοπούσε από χρυσάφι φάνηκε εμπρός μας.
-- Άφησε τα μάτια σου να χαρούν την απέραντη αυτή ομορφιά του παλατιού, που δημιουργήθηκε προς τιμή σου.
--Πέστε μου παρακαλώ εξηγήστε μου το μυστήριο. Πώς έγινε ;
--Ευχαρίστως να σας κατατοπίσω . Στη πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτε το ανεξήγητο σ’ αυτή την υλοποίηση. Ο κόσμος ολόκληρος δεν είναι παρά η σκέψη του Δημιουργού υλοποιημένη. Κι’ αυτός ο βαρύς γήινος όγκος, που ταξιδεύει στο διάστημα, είναι ένα όνειρο, μια σκέψη του Θεού. Ο Θεός δημιούργησε τα πάντα όπως ακριβώς ο άνθρωπος, στον ύπνο του, αναπαριστά και ζωντανεύει δηλαδή δημιουργεί εκείνο που έχει απλώς στη υποσυνείδητη σκέψη του. Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε, ή μάλλον σχημάτισε τη Γη, απλώς και μόνο μέσα στη σκέψη του , ως σύλληψη μιας ιδέας. Έπειτα παρουσιάσθηκε η ιδέα των μορίων και η σύλληψη της ιδέας προχώρησε. Με το συνδυασμό της ενέργειας αυτής των μορίων, των ατόμων δηλαδή, η ιδέα της σφαίρας πήρε μορφή στερεάς ύλης. Όλα τα μόρια της ύλης συγκρατούνται με τη θέληση του Θεού. Αν ο Θεός αποσύρει ή διακόψει τη θέλησή Του, η Γη θα αποσυντεθεί σε απλή ενέργεια .
Με τον τρόπο αυτό η Γη – ιδέα θα παύσει να υπάρχει αντικειμενικά.      
--Αυτό το παλάτι που λάμπει από χρυσάφι και είναι τόσο καταπληκτικά πλούσια στολισμένο με τιμαλφή, δεν χτίστηκε με την εργασία των ανθρώπων. Το χρυσάφι δεν βγήκε με ανθρώπινο κόπο από τα βάθη της Γης, ούτε τα πολύτιμα πετράδια. Στέκεται εδώ σταθερό και ακλόνητο ως μνημειώδης πρόκληση στην ματαιοδοξία των ανθρώπων.
Μια κοινή πέτρα έχει μέσα της το μυστικό της καταπληκτικής ατομικής ενέργειας . Κατά τον ίδιο τρόπο ο μηδαμινώτερος των θνητών αντιπροσωπεύει ένα απόθεμα δυνάμεως που ο καθένας αντλεί από το Θεό >>.
Αν και οι σημερινές γνώσεις της επιστήμης δεν μας επιτρέπουν να εξηγήσομε τα φαινόμενα αυτά των νοερών απεικονίσεων , όμως αυτά τα φαινόμενα γίνονται περισσότερο αποδεκτά όταν δεχτούμε την ολογραφική φύση της πραγματικότητας. Σε ένα ολογραφικό σύμπαν αυτό που δεχόμαστε σαν πραγματικότητα είναι μονάχα ένας λευκός καμβάς που μας περιμένει να του ζωγραφίσομε οποιαδήποτε εικόνα επιθυμούμε.
Αλλά η πλέον εξωφρενική άποψη του ολογραφικού εγκεφαλικού μοντέλου του καθηγητή Pribram είναι εκείνη που προκύπτει ενώνοντας το μοντέλο αυτό με τη θεωρία του Bohm. Αν η πραγματικότητα του κόσμου δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια δευτερεύουσα πραγματικότητα και αυτό που υπάρχει δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ολογραφική δύνη συχνοτήτων και αν ακόμη ο εγκέφαλος είναι μόνο ένα ολόγραμμα που επιλέγει μερικές από τις συχνότητες αυτές μετασχηματίζοντάς τις σε αισθητικές αντιλήψεις, τι μένει από την αντικειμενική πραγματικότητα;
Με απλά λόγια  δεν μένει τίποτα, η αντικειμενική πραγματικότητα δεν υπάρχει !     

Βασίλης Χατζηγιάννης
καθηγητής Μηχανικής των Ρευστών
και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας
του ΑΤΕΙ Κρήτης 




Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Κάθε μέρα επί δύο σχεδόν ώρες μια περιπέτεια του λόγου. Από σήμερα τουλάχιστον θα έχω την χαρά να την μοιραζόμαστε. Αντίδωρο για το δώρο του κόσμου....

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ Ο ΣΥΜΕΩΝ





Χιονίζει απόψε. Βάλε τον Αγαθάγγελο μέσα θα κρυώσει. Μαζευτείτε. Φώναξε Γαβριήλ, Ακάκιο, Πέτρο, Θεοδόση τον Παύλο προπαντός επειδή χάνεται και τον Συμεών, μην τον ξεχάσεις. 

Μαζεύτηκαν κι έξω χιόνιζε. Η εκκλησία παγωνιά. Η κάρα μόνο του Συμεών του ανυπόδητου γυάλιζε ταξιδεύοντας ακόμα στην Ελλάδα, περνώντας χιόνια, βροχές στις εποχές τις άλλες. Η σόμπα γρούμηξε από τα πουρνάρια. «Ευλογημένη η Βασιλεία….» μήνυσε ο Γαβριήλ ο γέρων ο σοφός. Ο Ακάκιος τενόρος ύψωσε φωνή πάλλουσα. Ο ουρανός ανέστη. Κατέβη κι ο παλαιός ηγούμενος ο Δημητράκης Μαχαιρίτσας γαμπρός περιζήτητος κάποτε στο Βόλο, ηγούμενος μετά έστησε το μοναστήρι, βρήκαν καταφύγιο οι αντάρτες πήραν πολλά  αλλά κράτησε.  Στη σύναξη κι ο  όσιος Συμεών ο ίδιος προεστός πάντοτε, από το Βαθύρεμα της Αγιάς εκατοντούτης  ανυπόδητος και μονοχείτων. Αυτός που κάθισε κάτω από τη μηλιά χρόνους πολλούς με την παγωνιά και καύσο άγρυπνος ποτέ των ακολουθιών μη υστερών και καλούσε να δει  τον Θεό τον ζώντα τον παλαιό των ημερών τον  πάντα νέον.

 Όλοι μαζί στα σα εκ των σων. Εμείς τα ολίγα, τα φθαρμένα, τα μικρά, τα ελάχιστα.
Μου τον γνώρισε ο Παύλος  στα 1988 . Ηταν ακόμη δόκιμος ψηλός, αδύνατος το μάτι φέγγιζε – τον λένε Συμεών μου είπε έχει άσθμα και τον αφήνει ο γέροντας και πάει ψηλά να ανασάνει. Λόγια πολλά δεν θυμάμαι , θυμάμαι μόνο πως όταν χαμογελούσε ήταν παιδί ένα μικρό παιδί νήστις του ουρανού.  Κι ήταν ακόμη η αρχή της ζωής μας μόλις που χάραζε, τα μονοπάτια απάτητα, καινούργια. Τότε δεν ήξερα. Νόμιζα πως ο δρόμος είναι  μόνο δικός μου, εγώ τον χάραζα. Χρόνια μετά κατάλαβα πως το μονοπάτι το χαράζει αυτός που με αρμονία συνάζει τρισεκατομμύρια άστρα σε ένα μόνο τραγούδι, χρόνια μετά κατάλαβα.

Ο χρόνος κύλησε. Το Φλαμπούρι ήταν το Άγιο Ορός μου που  ακουμπούσε η σκέψη όταν τα ζόρικα έρχονταν. Μετά από καιρό ξαναβρέθηκα εκεί. Κι ήταν εκεί τα αδέλφια Παύλος και Συμεών. Καθίσαμε στον κάτω από την καρυδιά. Μού ‘δειχνε ο Συμεών το λατομείο το παλιό που το άνοιξε, τις πέτρες, τα έργα που έφτιαξε, το μοναστήρι που έγινε λαμπρό, μεταμορφώθηκε. Κι όταν καθίσαμε μιλήσαμε για το μέσα μας έργο που πάντα ατελές πάντα λειψό γυρεύει μεταμόρφωση και Αύγουστο. Κι ύστερα σταθήκαμε απλά χωρίς κουβέντα εγώ ο αδελφός μου ο Συμεών κι ο Παύλος.

Προχτές πήγαινα με το ποδήλατο μπροστά μου σταματάει ένα φορτηγό. Ανοίγει πόρτα και βγαίνει ο αδελφός μου ο Συμεών. Δεν ενθυμούμαι αν κάτι είπαμε Θυμάμαι  όμως εκείνο το χαμόγελο το παιδικό σημάδι ότι η ζωή μπορεί κάθε λεπτό να ξαναρχίζει. Εκεί στην Μεταμόρφωση ,  εκεί που φτάσαν  τα φλάμπουρα από την πόλη,  κάτω από την καρυδιά στον ίσκιο του Θεού, του πονόψυχου που κρατάει με ελαφράδα όλα τα σαράκια και τις εμμονές μας. Εκεί στον ίσκιο του Θεού που μας αφήνει καμιά φορά και κοιτάζουμε την δόξα του στο απλό γαλάζιο του ουρανού ως  καθαρότατο άστρο.

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ





ήταν εδώ…
 περνούσε μέρες της γραφής 
κι ύστερα στα καλντερίμια κυνηγούσε εφιάλτες  κι έφευγε.. 
πριν μπει στο μονοπάτι ξεστράτισε στον κρεμαστό 
και στην εικόνα έσκυψε. 
δεν είχε να αποθέσει παρά αποτυχημένες ομοιοκαταληξίες 
μιας ζωής περίπου στο βράχο περίπου στη θάλασσα περίπου…. 
ως εδώ κι εστάθη ορθώς..   
Η Θεία χάρις η πάντοτε τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλειπόντα αναπληρούσα… έβρεχε έξω και στων ματιών του συνάντησε το αλμυρό, 
το αλάτι της καρδιάς. 
Ξεκίνησε. 
Γλύστρα οι πέτρες, τράβαγε το χώμα στα ριζά
 και κάτω το ποτάμι ριγούσε σύμφωνα και πέτρες. 


θα έφτανε στο πετρωμένο φίδι, έτσι το λέγανε μικροί … 
φαινότανε όταν έπεφτε ο ήλιος μέσα στο κάμπο..
ποτέ του δεν το είδε,  μονάχα στο όνειρο 
χιμούσε στην ψυχή του μέσα και πόναγε μετά 
παλιές κατάρες ελληνικές της μικρασίας. 

πέρασε Κουκουράβα και ανέβαινε … 
«η ομιλία μας ξεχάστηκε σ’ ένα φαράγγι, 
έγινε στάχτη, κουρνιαχτός, ένας μονόλογος ντυμένος βόλια*» .. 
εδώ στον Αη Γιώργη  από πίσω  είκοσι ψυχές 
και οι βόμβες πέφτανε δεν βρήκε ούτε μια… 
αργότερα ήρθε το ναυάγιο προσπαθώντας να κρατήσει ίσα την ανισόρροπη ζωή. 

ήταν ακριβώς σαν τη ζωή.. 
λιγο ισάδι κι ανήφορος μετά μέχρι πλατεία..   
κι ήταν σαν ξένος μέσα στα ω των τουριστών, τα φλάς την βυσσινάδα…. 
κατέβασε κεφάλι κι έκατσε μόνος στο θεόφιλο..   
κι ήρθε ένα τσίπουρο γαλακτερό σαν βέρτιγκο 
και ήρθαν τσιτσίραβλα μ’ οσμή θανάτου… 
κατάπιε κι έφυγε από πάνω του ο σουβάς, 
γκρεμίσθει  κι έμεινε ο τείχος αδειανός …….
για ένα γκράφιτι φτιαγμένο ......
από μέλλον. 

* στίχος του Γ.Παναγιώτου