Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

ΣΤΙΓΜΗ 1






Με τον χρόνο των διακοπών. Εκεί που ξαναβρίσκεις τα παλιά φύκια της γλώσσας σου ελεύθερα από περιορισμούς να χτίσουν μικρούς κόσμους. Ξαναδιάβασα μετά από καιρό την αλληλογραφία Ζήσιμου Λορεντζάτου και Σεφέρη.  Σκέφτομαι ότι όλη μου η ζωή ήταν μια συνομιλία με αυτούς τους ανθρώπους που δεν γνώρισα.  Μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή με χάρτινους ανθρώπους; Φαίνεται αβάστακτο αλλά όταν τίποτα άλλο δεν έχεις είναι και αυτό αρκετό.  Τα θέματα του καιρού μας είναι το Δ.Ν.Τ. οι μισθοί και συντάξεις. Κανείς δεν βλέπει ότι δεν φτωχύναμε από λεφτά αλλά από γλώσσα και από σκέψη. Κανείς δεν βλέπει ότι κλειστήκαμε σε ιδιωτικούς κόσμους απροσπέλαστους, κλειστήκαμε μέσα σε τείχη όπου ένας ιδεατός κόσμος μας πυρπολεί και εμείς δεν έχουμε να ζητήσουμε βοήθεια και για αυτό απλώνουμε την φωνή της αγανάκτησης κατά πάντων που δεν οικοδομεί αλλά  διαλύει τη ζωή.  

Πήρα να διαβάσω την ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος του Κανελλόπουλου σαν αντίδραση σε αυτό το κακό σε αυτή την μόλυνση των οικονομολόγων. Θα μου πεις πως αυτοί υψώθηκαν ως η ρυθμίστρια σκέψη των χρόνων μας; Είναι απλό φαντάζομαι  ζούμε σε μια χώρα που κυριαρχούν τα τούρκικα σήριαλ και η λέξη Αισχύλος είναι σχεδόν άγνωστη οπότε  μένουν μόνο οι οικονομολόγοι που έχουν πάρει την θέση των αστρολόγων να σέρνουν με τα φτωχά τους ελληνικά την πραμάτια τους. 

Αφήνω τη σκέψη μου  στης μάνας του Χριστού   το δάκρυ και ξαναβρίσκω την Μαρία… τη μεγάλη θάλασσα των αφανών να προστατεύει  τις λίγες λέξεις μας που ξεκαρφώθηκαν από ένα παλίμψηστο του Ομήρου για να μας φέρουν λίγη δροσιά μέσα στο θέρος. Για τα άλλα καλύτερα η σιωπή…..

Δεν υπάρχουν σχόλια: