Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

ΓΑΥΓΙΖΕΙ ΑΠΟΨΕ ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ




Μα τι γαυγίζει αυτή η νύχτα; 
Κλεμμένα σώματα από την ιστορία 
με μυστική οργή συνάζονται 
στα έντερα μιας εξουσίας 
που χάθηκε στον αυτοθαυμασμό της. 

Θέλω να μαζέψω τα νεκρά παιδιά, 
τις νεκρές λέξεις τις καθηλωμένες αποφάσεις 
αλλά δεν ξέρω τρόπους. 
Μέσα μου η πέτρα βαραίνει πιο πολύ 
από την μέρα που έρχεται με συρματοπλέγματα 
ενός μέλλοντος που βεβαιώνει 
μόνο ο τρόμος των τηλεοράσεων.   
Μονάχα στην σφιγμένη γροθιά συμφωνούμε 
αλλά εκείνο που αποζητώ είναι ολόκληρο το σώμα.
Αυτό το χέρι, τα μάτια, το μέτωπο 
να χτίσει πάλι τον κόσμο με άλλες λέξεις, 
άλλη πραγματικότητα, άλλη ζωή, άλλα όνειρα. 
Αλλά η νύχτα αυτή γαυγίζει. 
Και όσοι ξέρουν να μετρούν 
με την ανάστροφη του χόρτου 
γνωρίζουν πως οι εφιάλτες φτάνουν 
και όταν έρθουν οι ερινύες 
κανείς δεν μπορεί να γλυτώσει 
εκτός από κείνον 
που μπορεί να βρει αντίκρισμα στο βλέμμα του άλλου.

Για να το πω με όρους σαρακοστής 
λησμονημένης στην υπεράσπιση 
των μάταιων ονείρων : 
δεν έχει δρόμο αν δεν συν-χωρέσεις και να μπορείς 
ίσια να στέκεσαι στον ίδιο χώρο, 
δεν έχει δρόμο αν η πόρτα σου 
δεν ανοίξει μπρος στο θαύμα 
που ανατρέπει την λογική 
και θεσμοθετεί μια βασιλεία απ την ανάποδη 
δηλαδή εκεί που βρίσκεται το βότσαλο
 να είναι ουρανός 
και κει που ο ουρανός η πέτρα. 
Πρέπει να ξεμάθουμε από τις παραδοχές μας 
και δεν ξέρω τον τρόπο 
το μόνο που αισθάνομαι 
είναι ότι απόψε η νύχτα γαυγίζει άσχημα
 και έντρομα όνειρα γεμάτα από παιδιά 
θα ρθουν και θα ζητήσουν λόγο. 
Να δω που θα πάνε απόψε οι βεβαιότητές……