Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

A... o Brodsky!!!!!



Ταξίδεψε στη Βενετία  στα 1996. Το πρωί άφησε την γυναίκα του πήρε το  traggeto που πήγαινε San Michele. Πήγε κατευθείαν στον τάφο του Pound. Ξαφνιάστηκε. Aπέναντι σχεδόν είδε έναν ξύλινο σταυρό "Joseph Brodsky" Δεν το ήξερε. Κάθισε και σκάλιζε το χώμα. Θυμήθηκε:

Από το πουθενά μ’ αγάπη, στις αρχές του ποτέ,
αγαπητέ, σεβαστέ, γλυκιά μου, δεν έχει σημασία
ποιος, γιατί το σχήμα του προσώπου, μιλώντας
ανοιχτά, δεν το θυμάμαι, όχι μόνο εσάς, αλλά και κάθε
φίλο πιστό που σας χαιρετώ από μία εκ των πέντε ηπείρων,
που στηρίζεται στους καουμπόηδες ·
Σ’ αγαπούσα πιο πολύ κι απ’ τους αγγέλους κι από τον ίδιο μου εαυτό
γι’ αυτό και τώρα είμαι μακριά κι από τους δύο μας ·
Αργά τη νύχτα στην κοιμισμένη κοιλάδα,
καταμεσήμερο στη σκεπασμένη
από χιόνι μέχρι το χερούλι της πόρτας, πόλη
γλιστρώντας κάτω από τα σεντόνια –
όπως τουλάχιστον ειπώθηκε μετά –
χτυπώ το μαξιλάρι προφέροντας «εσύ»
απ’ τα πελάγη πέρα, στους κόσμου το τέλος,
μες στο σκοτάδι το κορμί σου αναζητώ με το δικό μου,
επαναλαμβάνοντας σαν τρελαμένος καθρέφτης*.

Όταν έφυγε από το νησί είχε πέσει μια γλυκιά ομίχλη στα νερά, στην ψυχή του μέσα πήγαινε ο ήχος των κυμάτων.  Η μέρα πήγαινε. Το μεσημέρι στο Café Florian όταν άκουσε το Μπολερό άφησε να πέσει μια σταγόνα καπουτσίνο στο χώμα. Ποτέ του δεν θυμότανε πότε ήταν η μέρα της ποίησης. Ποτέ του.

* Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο «Υπερασπίζοντας τον Καβάφη», Άγκυρα, 200

Δεν υπάρχουν σχόλια: