Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

Η ΔΟΜΝΑ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ




Την ώρα που η γενιά του Πολυτεχνείου έφαγε ακόμα  και τα σάβανα από τους πατεράδες της  (όπως λέει ο Μίχος)   μια γυναίκα πήρε στους ώμους της την μνήμη του λαού και την κουβάλησε στις μέρες μας.   Στολίδια  του πείσματος προς μια άγνωστη ελευθερία  που δεν κατακτάται αλλά μπορεί να προσμετρηθεί μόνο στο ύψος της βιωτής της κάθε μέρας. Αυτής της γυμνής ζωής του στρατοπέδου της Ελλάδος  που επί χρόνια καλλιεργείται ο απύθμενος εγωισμός ως δέος αντίπαλο της ανωνυμίας που δεν μεταθέτει την ευθύνη αλλά σηκώνει το βάρος της πέτρας του κόσμου με χαμόγελο.  Τώρα που σιγάζει η στάχτη βλέπουμε μπροστά μας το τοπίο ξεκάθαρο ένα τίποτα φτιαγμένο με θλιβερούς ανθρώπους που μεταφέρουν το χαμόγελό τους  από οθόνη σε οθόνη δηλητηριάζοντας τη μέρα μας. Ας κάνουν ότι θέλουν. Ο τάφος τους θα είναι στα σκουπίδια.
Κι από  την άλλη μεριά αυτή η απέραντη σιωπή των δημιουργών που πασχίζουν με ταπεινότητα  να ευθυγραμμίσουν την ψυχή τους με τον ψίθυρο του Θεού που τους παρακινεί να συνεχίζουν αφήνοντας ένα κομμάτι ουρανό γι αυτούς που θάρθουν έτσι ώστε να βρούνε λιγάκι νόστιμο τον κόσμο. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: