Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

Addio Lucio


Ήταν Δεκαπενταύγουστος του 83. Εκείνο το καλοκαίρι δεν ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα. Ήμουν μονάχος στην Μπολόνια. Τα πάντα κλειστά. Ένα καφέ μόνο κοντά στον σταθμό. Ύστερα τα μεσημέρια  giardini Margerita μέχρι να έρθει το απόγευμα να πέσει η  ζέστη. Τα βράδια καυτά στο σπίτι, τελευταίος όροφος, έβραζε. 

Πρέπει να ήταν μια νύχτα πριν την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου. Η ζέστη ήταν αφόρητη. Το σπίτι ακόμα και με ανοιχτά παράθυρα δεν με κρατούσε. Βγήκα έξω να περπατήσω sotto i portici.  Λίγο κόσμο συνάντησε στην Piazza Maggiore.  Μετά από λίγο έφτασε ένας αμερικάνος με μια ηλεκτρική κιθάρα. Ζήτησε ρεύμα από ένα μπαρ και του δώσανε. Καθίσαμε  κάτω κι ακούγαμε μπλούζ. Πέρασε η νύχτα ανάμεσα στις μπλε τις νότες.  Ήταν τρείς το  ξημέρωμα όταν ένας γύρω στα σαράντα με μούσι ζήτησε την κιθάρα. Όταν άνοιξε το στόμα του κατάλαβα ότι ήταν αυτός.  Κάποιοι σηκώθηκαν κι έτρεξαν. Μετά καταλάβαμε ότι πήγαν να ξυπνήσουνε φίλους.  Σε λίγο ο κύκλος μεγάλωσε.  Κι ήταν αυτός  εκεί μαζί μας τραγουδώντας Piazza grande. Κι είχε ένα φεγγάρι πανσέληνο γεμάτο όνειρα, γεμάτο σχέδια. Σήμερα άκουσα ότι πέθανε. Δεν τους πιστεύω. Θα τον συναντήσω ξανά στην Pi;azza Grande   να κυνηγάμε ξανά εκείνο το άπιαστο όνειρο του φευγαλέου στίχου, του νεογέννητου φεγγαριού  που πιάνει στα χέρια της Δεκαπενταύγουστο  μια υπέροχη γυναίκα και το φέρνει στο παιδί και Θεό της προσπερνώντας την μικρότητα των σπιτικών ονείρων. Addio Lucio.

Δεν υπάρχουν σχόλια: