Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

Κι όταν έφτασα στην αγορά έπεφτε τα’ απόγευμα με γεύση από τσίπουρο. Κι ήρθαν παλιοί συμμαθητές και φίλοι. Κι ήρθε πατέρας και παππούς μου μίλησαν. «Ποιος είμαι εγώ;» τους ρώτησα γελάσανε. Βάλαν ρακές στην μέρα και ορφάνεψε. Πετάχτηκε ο πιο μικρός. «Πέρασα μέσα στο σύνορο της πίσσας κι αγριεύτηκα. Όταν γεννήθηκα ήρθαν πουλιά και μου δώσανε τρίμματα του ουρανού μέσα στο στόμα. Με αυτόν τον ουρανό πορεύθηκα. Δεν γνώρισα αυτό που δεν ήμουν αλλά ξαπόστασα στην βαμπακιά και σύρθηκα μες στα ρυάκια τα χορτασμένα πεθαμένα φεγγάρια. Δεν ξέρω να σου πω λοιπόν. Σκύψε και κόψε τα μαλλιά σου κι ότι σου πουν»

Κι έσκαψα γύρω «αίμα κελαινόν» και ήρθε η Γιωργίτσα με φύκια ακόμα στη μιλιά κι ένα σκοτάδι. «Ήθελα άντρα κύμα και τον πήρα. Τώρα τις μέρες έρχεται και με φυσάει πότε βοριάς και πότε τριανταφυλλιάς οσμή και ξέρω πως έχει πάντα Άνοιξη. Μην σου πουν πως πνίγηκα. Ήρθαν δελφίνια του ουρανού κομμάτια αγάπης και με πήρανε. Πήγα και βρήκα τον βυθό, του είπα για σένα και κατένευσε. Μπορείς να κατεβαίνεις όσο θέλεις. Μονάχα να ακούς την μάνα σου όταν σου μιλάει. Ταράζονται τότε οι αστερίες και χωνεύει λάσπη ο βυθός. Θα τα καταλάβεις όλα όταν όταν δεν θα βλέπεις πια πανσέληνο. Μόνο να ξέρεις ότι μέσα σου δεν θα γίνεις ποτέ βυθός. Είσαι εσύ ότι δεν είσαι»

Κι ήρθε ο πατέρας με ένα χαρτοφύλακα γραμμάτια «Αυτά είναι τα χρωστούμενα παιδί μου. Χρωστάω σε μένα δειλινά και πρωινά γεμάτα από χέρια χρωστάω την θάλασσα που δεν γνώρισε και δεν με ήθελε. Εσένα βέβαια σου δόθηκε ο βυθός. Εγώ τίποτα δεν είχα. Σημάδι με πήγαινε ότι βράδιαζε επάνω στο βουνό και ακούγαμε τους λαγούς να σηκώνονται από τον ύπνο. Τότε σε έπαιρνα και κατεβαίναμε στην παραλία. Μια μέρα ένας φθόγγος σερπαντίνας μας σήκωσε ψηλά κι είδα την πόλη, είδα τα κορίτσια που ξεκινούσανε πρωί με τον ύπνο ακόμα στο στήθος τους. Και τότε κατάλαβα πως ο Θεός είχε βρέξει μόνο στην τσέπη μου.»

Άλλο δεν ρώτησα ξεφόρτωσα δυο τρεις λέξεις και τις ακούμπησα στα μάτια του πρώτου κοριτσιού που είδα ότι είχε στα μάτια του γεφύρια και στέγες των παλιών μου στιγμών που μιλούσαν ήδη στο σκοτάδι. Έσφιξα το χέρι του παιδιού. Από μακριά φυσούσε ο νότιας του απογεύματος που κάνει να φυτρώσουν γιασεμιά μέσα στις νύχτες. Θα ξημερώσει σεντόνια αύριο

καλής πηγής,

πηγίτσας.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

ΟΥΤΟΠΙΑ 1


Πετρέλαιο και κάρβουνο έχουν απαγορευθεί. Μέσα στο κέντρο της πόλης δεν μπορεί κανείς πια να κυκλοφορήσει με το δικό του αυτοκίνητο. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα τιμωρούνται με την εθελοντική βοήθεια ηλικιωμένων. Τα τσιγάρα έχουν εξαφανιστεί από την αγορά καθώς δεν καπνίζει κανένας. Η μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας παράγει ποδήλατα. Το πλαστικό ανήκει στο παρελθόν και όποιος το χρησιμοποιεί στα κρυφά συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε κοινωνική εργασία. Όλες οι ακτές ξαναγυρίζουν στο λαό και απαγορεύεται η ιδιωτική τους χρήση, όπως στο λαό γυρίζουν τα μουσεία και κάθε χώρος τέχνης. Οι κυνηγοί βγαίνουν μόνο για να φωτογραφήσουν και τοποθετούν με τρυφερότητα στις φωλιές τους όσα μικρά πουλάκια έχουν πέσει. Οι γιατροί και οι δικηγόροι είναι πλέον προστατευόμενες κατηγορίες καθώς οι περιβαλλοντολογικές ασθένειες θεραπεύτηκαν και μαζί τους και ο άνθρωπος. Οι δικηγόροι τείνουν να εξαφανιστούν καθώς η μηχανή της δικαιοσύνης από τη μια μεριά απλοποίησε τους νόμους από την άλλη άρχισε να λειτουργεί κανονικά και ανεξάρτητα από το κράτος. Τα σούπερ μάρκετ ξηλώθηκαν από όλη την επικράτεια. Και τα καταναλωτικά αγαθά που παρασκευάζονται και καταναλώνονται στον τόπο τους δεν έχουν πια φορολογία. Οι κατασκευαστικές εταιρείες αντικαταστάθηκαν από εταιρείες κατεδάφισης που ξηλώνουν πολυκατοικίες και άχρηστες κατασκευές δίνοντας τόπο σε πάρκα και πλατείες. Η δύναμη των εταιρειών κατεδάφισης είναι τόσο μεγάλη που είναι η δεύτερη σε δύναμη επιχείρηση μετά από αυτή των ποδηλάτων και μεταφέρει το "know how" σε όλον τον κόσμο και ειδικά στην Αμερική. Στα λίγα ποτάμια κάνουν μπάνιο τις Κυριακές όπως και στις λίμνες μαθαίνοντας συγχρόνως ότι να μολύνεις τον χώρο γύρω σου είναι σαν να μολύνεις τον εαυτό σου. Κανείς στην επικράτεια ούτε το ίδιο το κράτος δεν μπορεί να κατέχει περιουσία μεγαλύτερη από πέντε εκατομμύρια ευρώ και υπάρχουν φωνές που θέλουν και αυτό το όριο να το χαμηλώσουν. Μόλις οι άνθρωποι πάρουν την σύνταξη αρχίζουν αμέσως εκπαίδευση σε ειδικά κέντρα για να προσπαθήσουν να ανιχνεύουν το πραγματικό νόημα της ζωής. Η λέξεις "αρχηγός" "πρόεδρος" "διευθυντής" "πρωθυπουργός" "υπουργός¨" θεωρούνται από όλους βρισιές και έχει απαγορευτεί η χρήση τους στον δημόσιο χώρο. Τα σχολεία πλέον δεν έχουν στόχο τους βαθμούς και τα πανεπιστήμια αλλά την καλλιέργεια των παιδιών στην μουσική, στην τέχνη, στην συζήτηση, στην συντροφικότητα, στον αθλητισμό, στην αναζήτηση. Δεν υπάρχουν καθηγητές διορισμένοι αλλά ο καθένας ονομάζεται καθηγητής όταν οι μαθητές τον ανακηρύξουν ως τέτοιο. Όλες οι αποφάσεις που αφορούν το δημόσιο βίο παίρνονται κατά πλειοψηφία, είτε σε τοπικό επίπεδο είτε σε εθνικό. Το χρηματιστήριο, μετά από τον μηδενισμό όλων των μετοχών έκλεισε και αντικαταστάθηκε από ένα θεματικό πάρκο για την εξερεύνηση του Σύμπαντος. Οι λέξεις " ανταγωνιστικότητα" και "δείκτης ανάπτυξης" αντικαταστάθηκαν από τις λέξεις "συντροφικότητα" και "δείκτης χαράς". Οι αποφάσεις δεν λαμβάνουν υπόψη τους αριθμούς αλλά τους ανθρώπους και την εξέλιξη τους. Τα βιβλία με την μεγαλύτερη κυκλοφορία είναι αυτά της ποίησης.

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ


Ξαφνικά σε συνάντησα μέσα στο όνειρο. Κι ήμασταν λέει και οι δυο δεκαοχτώ χρονών στην παραλία κι έβρεχε. Κι ήρθε ψιχάλα μέσα στο μάτι . Γελάσαμε. Κι αφήσαμε την βροχή να περνάει το πρόσωπο και τα μαλλιά τα χέρια. Και την αφήσαμε να μπαίνει μέσα από το ανοικτό πουκάμισο. Να πλένει όνειρα και αποφάσεις, να πλένει την ζωή μας εκείνη που θα τρώγαμε γρήγορα στο φαστ φούντ των χρόνων που ήρθανε.
Άστους να λένε। Σήκωσε ακόμα το γιακά σου άσε τα μαλλιά σου να τα χτυπάει η βροχή και σήκωσε το χέρι όχι γροθιά αλλά να ξαναπιάσεις το δικό μου χέρι κι έλα παρόχθια του ονείρου να ξαναφτιάξουμε έναν κόσμο γεμάτο υπέροχα πουλιά. Ελα στα μονοπάτια που δεν περπατήσαμε ακόμη...