Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

ΜΕΤΑΞΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΗΣ




Ανάμεσα στην πέτρα και του ουρανού

την κένωση χόρτο βρήκα

πολύανθο της άνοιξης,

χαλίκια βαδίζοντας μέρες, κι άνοιξαν

μύρια των καλύκων ,ένα καράβι

βάρκα παλιών κυμάτων εισιτήριο.

Τον ουρανό με ρό μικρά και ερεβώδη ενίοτε

τον ουρανό εγώ μικρός στα ρεύματα του.

Μεγάλωνε ο δίσκος στο βουνό, στην πέτρα

Πύρινα όσων εγώ μικρός κατένευσα

άλλων τύπων το τίποτα το μηδέν και ύπνωσα.

Θέλω να βγω να δω κελάκι μοναξιάς ερημωμένο

μια πόρτα με βασιλικό και δυο δακράκια

κι ένα πανί σιρόκο να με φάει.

Να πιει αλάτι των ματιών, άκρων δακτύλων

παλιά μου γράμματα, παλιά γραμμάτια εξωφλημένα.

Κι εδώ ψάχνοντας φλέβα στην πέτρα του ουρανού

στο αδιάβατο των λέξεων στης προσοχής στης προσευχής,

δεκαπενταύγουστος στις λέξεις και πονάω.

Κόμπος καιρός πεινάει παρόντα

μαζεύει μέλλοντα με στάχτες του φωτός

προτάσεις αρμοσμένες, ίχνη παλιών στιγμών

με ματωμένες τις παλάμες που επιστρέφουν.

Κι αν λέω της ξενιτιάς αυτό το βίωμα του ουρανού είναι

εδώ ματώνω γόνατα με σύμφωνα σκληρά κι επιθυμώ

Επιθυμώ σταγόνα τιτιβίσματος πουλιών

κι ένα βαθύ, βαθύ γαλάζιο αφημένο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: