Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Ο ΑΝΑΥΡΟΣ, Ο ΗΣΙΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΑΙΓΛΗ






Μήτε για το όνομά του είμαστε σίγουροι. Βρύχωνα ίσως να τον έλεγαν παλιά Άναυρο τον μάθαμε. Εκεί ήταν οι πρώτες εκδρομές με το σχολείο, περνούσε ακόμα το τρενάκι και προσέχαμε μην έρθει στις γραμμές και μας ξαφνιάσει. Πηγαίναμε στην Αίγλη. Μετά έμαθα από την μάνα ότι εκεί πήγαιναν παλιά μόλις είχαν γίνει τα μπαίν μιξτ άντρες γυναίκες μαζί, παλιά ήτανε χώρια κι ήτανε λέει ένας ναύτης με σφυρίχτρα κι αν άντρας έμπαινε μέσα στο χώρο των γυναικών, εσφύριζε. Μετά ήρθε η Αφροδίτη του αφρού και γίναμε όλοι θέαμα και μπερδευτήκαν άνδρες και γυναίκες ως αφρός και θέαμα, καιρός του βίου ως δημόσιο θέαμα. Πάντως εκεί πηγαίναμε κι ήταν κατόρθωμα να περάσει κανείς τα σίδερα από τις γραμμές, ότι ήταν ψηλά και ζαλιζόμασταν. Και το καλοκαίρι εκεί ήμασταν μας πήγαινε με η μάνα με το λεωφορείο σαν δεν έφτανε ο χρόνος να πάρουμε μπενζίνα να πάμε Αλυκές, που ήταν το μακρινό κι είχε ταξίδι με καράβι.

Εκεί γυρίσαμε ως έφηβοι με το παλιό τζουκ μποξ που υπάρχει ακόμα αλλά μέσα του μαζί με τις αράχνες θα κρύβει ακόμη κάτι από την φωνή του Καζαντζίδη ακατανόητη στη μετέπειτα μανία της πιστωτικής κάρτας και της ανελέητης πισίνας. Και πάλι εκεί γυρίσαμε με τα δικά μας τα παιδιά να μεγαλώνουνε στην άμμο πια, την ψεύτικη, βέβαια, αλλά δεν έχει σημασία πια ούτε το ψεύτικο ούτε το αληθινό.

Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί βρήκα ένα στίχο του Ησίοδου που περιγράφει πως ο χείμαρρος ο Άναυρος πήρε τον τάφο του ληστή του Κύκνου και τον πέταξε ποιος ξέρει που….

«του Δε τάφον και σήμ’ αϊδες Άναυρος

όμβρω χειμαρίων πλήθω,»

κι έτσι λέω πηγαίνουν οι ζωές μας γύρω αν περισώσει κάτι η αφήγηση όχι ως κάτι σημαντικό αλλά ως μια άλλη διάσταση που δίνει μέσα στο χρόνο προοπτική και μας αφήνει το δικαίωμα μέσα στη εποχή του τίποτα να βρισκόμαστε ξανά με την Ησίοδο, στην Αίγλη και να μιλάμε για κείνον τον ληστή τον Κύκνο που χάλασε το μνήμα του ο φοβερός ο Άναυρος



Δεν υπάρχουν σχόλια: