Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΠΟΙΗΤΕΣ

Όχι δεν γράφω.

Παρατηρώ την αυγή και τη νύχτα

που αυτή γράφει αργά στα μέλη μου την απουσία του κόσμου.

Με αυτά κερδίζω το προς το ζην.

Οι λέξεις είναι πάθος περιττό από αλλού δοσμένες

και μοιράζονται με ανιδιοτέλεια σε όσους στερούνται το λίγο αυτό του κόσμου.

Μην φοβάσαι δεν θεωρώ ότι μετέχω σε αυτό

απλώς διακονώ το άχρηστο πάθος μου, την εμμονή,

από συνήθεια και από αδιέξοδο.

Φοβάμαι όταν δεν γράφω ότι αργά η γρήγορα θα σκοτώσω

όχι ότι γράφοντας δεν σκοτώνω τα μισά μου όνειρα.

Αλλά πιστεύω ότι δεν γίνεται αλλιώς.

Ευτυχώς λέω που δεν με είπανε ποιητή

θα κουραζόμουν τώρα στις δημόσιες σχέσεις

να το αποδεικνύω συνεχώς γράφοντας στίχους χωρίς νόημα

όπως χωρίς νόημα θα ήταν όλη μου η ζωή.

Θα αναγκαζόμουν τώρα να κατέβω στις πλατείες

για να αποδείξω ότι είμαι ποιητής δόξα λαμπρή της χώρας μου

δαφνοστεφανομένος ήδη.

Κουράστηκα να βλέπω όλα αυτή την ανυπαρξία

που θέλει να γίνει ύπαρξη στανικώς

και την έλλειψη οποιασδήποτε σχέσης με την ποίηση

προκειμένου από την εφήμερη δόξα να κλαπεί μια στιγμή από το θάνατο.

Δεν ξεγελιέται έτσι ο θάνατος, δεν φεύγει.

Δεν γράφω,

κι ότι έχω γράψει το ανταλλάσσω

για μια αυγή κοντά στη θάλασσα

ή έναν ουρανό παιδί από γη κι αστέρια.

Τα υπόλοιπα παρακαλώ κρατήστε και μην μας ενοχλείται πια.

Την ποίηση δεν την γράφουν ποιητές.

Δεν υπάρχουν σχόλια: