Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Βίλα "Λαχτάρα"





Aspen σημαίνει «Αγριόλευκα» και στα ανθοϊάματα του Μπαχ απευθύνεται σε αυτούς που ανεξήγητα φοβούνται. Στο Πήλιο η πιο επισκέψιμη λόγω χιονοδρομικού κορυφή είναι η κορυφή «Αγριόλευκες». Το θυμάμαι όταν ανέβηκα για πρώτη φορά μικρός μετά από προτροπή και θέληση του πατέρα. Στο καταφύγιο ο Αντώνης και η Μαρία. Κόσμος λίγος παλιοί αθλητές και κυρίως παιδιά. Αγάπη των γονιών για να γνωρίσουν τα παιδιά τους πράγματα που αυτοί δεν γνώρισαν. Πρώτη επαφή με τα σκι μ’ εκείνες τις παλιές τις τάβλες, που ήταν κάποτε κρεμασμένες στο καταφύγιο. Τις κουβαλούσαμε από πρώτο ή το δεύτερο πάρκινγκ, όπου μας άφηνε το λεωφορείο του Ορειβατικού. Τα χρόνια περνούσαν. Εγώ ακολούθησα άλλους δρόμους πιο μοναχικούς. Η παρέα όμως μεγάλωσε Δημήτρης, Κώστας, Ρούλης, Γιώργος, Θύμιος, Θανάσης, Φίλιππας, Στέργιος, Φάνης, Στέφανος, Μίλτος,Ανέστης κι άλλους που τους δεν θυμάμαι πια. Δεν ήταν μόνο οι προπονήσεις ήταν το βουνό. Ο φόβος έλειπε τότε. Γιατί όταν είσαι παιδί ο κόσμος παραμένει φιλικός και συ αχόρταγος γιατί θέλεις να δοκιμάσεις όλες τις στιγμές. Έτσι γεννήθηκε η βίλα «Λαχτάρα». Μια παρέα, μέσα στο δάσος την ώρα που η ζωή τους ξεκινούσε. Εκεί μέσα μεγάλωσαν όνειρα, έρωτες, λόγια, ποιήματα, χαρές. Εκεί έπεσε πούσι, σκεπάστηκε από χιόνι, βροχές ήρθαν καλοκαίρια χειμώνες.

Η «παρέα» μεγάλωσε, τους πήρε η ζωή κι αυτό που λέμε κόσμο σοβαρών ανθρώπων. Μια μέρα ο Ρούλης άφησε την παρέα και την βίλα, βιάστηκε να φύγει πρώτος, να κλείσει τον κύκλο πρώτος. Οι άλλοι συνεχίζουν. Κράτησαν από τη βίλα «λαχτάρα» βροχές και χιόνια, όνειρα και λέξεις και κείνη την τρομακτική αίσθηση μιας αφάγωτης ζωής μπροστά στα μάτια. Τώρα όταν περνώ στο καλντερίμι από το καταφύγιο, γυρνώ το κεφάλι και ψάχνω στα φυλλώματα μήπως και τους δω ξανά, να παλεύουν με τα ξύλα και το μπαλκόνι που όλο έπεφτε κι ελπίζω να με φωνάξουν κι εμένα να έρθει ένα βράδυ, φιλικό με τη φωτιά και αστέρια αναμμένα… να ξαναρχίσει η ζωή από την αρχή, χωρίς τους φόβους ,τις φοβίες και νάναι λέει μια πίστα απάτητη με φρέσκο χιόνι να ακούς τα παγάκια από τα δέντρα να σπάζουνε κάτω απ’ τον ήλιο… Δεν μπορεί κάποιος, κάποια φορά θα μας καλέσει..