Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

Συνομιλία με τον Γιώργο Σαραντάρη



Θέλω να πω αλλά η γλώσσα χάνεται στον ουρανίσκο ανάμεσα σε σύμφωνα παλιά φωνήεντα των Πελασγών, των Λέλεγων των Κάρων μαζί με κάτι όνειρα Ελλήνων ποντισμένα στο ξερό γύρω από τα Φάρσαλα. Θέλω να πω ότι η ηλικία μου ξεπερνάει το όριο από την γέννηση μέχρι το σήμερα και προεκτείνεται στα όρια της γλώσσας μου. Κι αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει μόνο σε έναν άνθρωπο. Βλέπουμε με τα επίθετα των παππούδων μας κι ακουμπούμε τα βλέμματα στον ίδιο ουρανό του Ομήρου όπου εκεί εντοπίζεται η πρώτη μας γεωγραφία. Σε αυτή μπορεί κανείς να διακρίνει αρμονικά τα βότσαλα τα λειασμένα από αιώνων δακρυροούντες χειμώνες και άλλα τόσα καλοκαίρια. Σε αυτή τη δοκιμασία εγγράφεται ίσως αυτό το μικρό ταξίδι μέσα στο κόσμο όπου η αιωνιότητα δεν δίνεται ως ανταμοιβή αλλά ως ύψιστη πράξη απελευθέρωσης από την αιτία. Σ’ αγαπώ γιατί υπάρχεις. Χωρίς καμία ένδειξη υστεροβουλίας και μετάνοιας κάτι άγνωστο σε μια νευτώνεια ζωή στην οποία κολυμπήσαμε από την γέννησή μας. Ο Πανταλέων τότε γίνεται Παντελεήμων – που σήμερα γιορτάζει - καθώς αποδέχεται αυτή την απέραντη αγάπη ως κατάνευση χωρίς υστεροβουλία παρά μονάχα άφεση στην θωπεία της μη μεταφράσιμης καθημερινότητας. Για αυτό και οι θεραπείες και οι αναστάσεις και η ζωή που ξεχειλίζει από την πλήρη αποδοχή του ακατανόητου, του ά-λογου όπου η αγιότητα μεταφράζεται με αποδοχή του καλέσματος στη Θεοφάνεια και στη φωτοφάνεια που μεταμορφώνει το ελάχιστον μετατρέποντας το σε όλον.

Μη με ρωτήσεις αν βρίσκομαι μέσα σε αυτό γιατί το ξέρεις πως γράφοντας ξύνεις συνεχώς την πληγή του είναι δεν κατανοείς την ουσία του. Αλλά μπροστά στην καθημερινή περιπέτεια του θαύματος που η ηλιοφάνεια φανερώνει μετατρέποντας κάθε τι το υλικό σε παιγνίδι φωτός δεν μπορεί να τριγυρνάμε ως έντομα……

Συνομιλία με το αντικείμενο

πράγμα μοναχό του

σιωπή μετρημένη

από ένα άγνωστο αυτί

μας πλησιάζει

και δένει,

γύρω μας βουίζει

μυθικό έντομο

ένας Θεός.

(Γ. Σαραντάρης)

Δεν υπάρχουν σχόλια: