Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Το μυαλό της κότας

Έχουμε περάσει πλέον σε γωνίες του ουρανού σκοτεινότατες. Εκεί που ο λόγος καμπυλώνεται και απορροφάται πλήρως από την μαύρη τρύπα της αηδίας του πλουτισμού και της μανίας για εξουσία. Ποιες εποχές κρίσης; Απλώς η ψείρα χόρτασε και βγήκε στο γιακά, αποκαλύφθηκε πλήρως. Ζητά εναγωνίως και τα τελευταία σπαράγματα του εθνικού πλούτου, τις τελευταίες επιδοτήσεις και τα μισά του δώρου των συνταξιούχων. Πίσω της οι άλλοι βλέπουν την σκοτεινή συνομωσία των Ελ που συγκρούονται με τον σκοτεινό Βόλντεμορτ καθώς ο αιώνιος παλιμπαιδισμός αποζητά πάντα το χτύπημα του χεριού στο τραπέζι ίδιο του ανθρώπου που αδυνατεί να σκεφτεί και να εκφράσει επιχειρήματα. Αναπνέουμε ακόμα μέσα από τα καλάμια του Παπαδιαμάντη και του Σεφέρη όσο μας επιτρέπει αυτό το αδίσταχτο έλος τους ψεύδους και της κομπορρημοσύνης που εκχέεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πολλαπλασιάζεται στην απύθμενη βλακεία μιας εξ’ ίσου χαμένης καθημερινότητας.

Το πρόβλημα έχει πάψει από καιρό να είναι πολιτικό «Ἐπεὶ δ᾽ ἐστὶν ἡ εὐδαιμονία ψυχῆς ἐνέργειά τις κατ᾽ ἀρετὴν τελείαν, περὶ ἀρετῆς ἐπισκεπτέον ἂν εἴη· τάχα γὰρ οὕτως ἂν βέλτιον καὶ περὶ τῆς εὐδαιμονίας θεωρήσαιμεν. δοκεῖ δὲ καὶ ὁ κατ᾽ ἀλήθειαν πολιτικὸς περὶ ταύτην μάλιστα πεπονῆσθαι· βούλεται γὰρ τοὺς πολίτας ἀγαθοὺς ποιεῖν καὶ τῶν νόμων ὑπηκόους. [...] εἰ δὲ τῆς πολιτικῆς ἐστὶν ἡ σκέψις αὕτη, δῆλον ὅτι γίνοιτ᾽ ἂν ἡ ζήτησις κατὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς προαίρεσιν. περὶ ἀρετῆς δὲ ἐπισκεπτέον ἀνθρωπίνης δῆλον ὅτι· καὶ γὰρ τἀγαθὸν ἀνθρώπινον ἐζητοῦμεν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν ἀνθρωπίνην. ἀρετὴν δὲ λέγομεν ἀνθρωπίνην οὐ τὴν τοῦ σώματος ἀλλὰ τὴν τῆς ψυχῆς· καὶ τὴν εὐδαιμονίαν δὲ ψυχῆς ἐνέργειαν λέγομεν».(Αρ. Ηθικά Νικομάχεια 1102 α 5-16 Για ποια ευδαιμονία λοιπόν καθώς το ζητούμενο είναι η χρηματική ευδαιμονία του κυβερνώντος ή του συγκυβερνώντος; Για ποια ευδαιμονία όταν το ζητούμενο είναι η διατήρηση της εξουσίας με κάθε μέσο; Για ποια ευδαιμονία όταν το ζητούμενο για το λαό είναι η επιστροφή στη τεμπελιά και στην σπατάλη;

Επιπλέουμε μονάχοι μας από βουνό σε άλλο βουνό κρατώντας στα χέρια μας διηγημάτια παλιά του κυρ Αλέξανδρου, εξώπορτες των λιθοξόων από το Ζουπάνι που έτρεφαν απεριόριστη εκτίμηση στην λεπτομέρεια κι ένα ζεϊμπέκικο του Βαμβακάρη ως διατήρηση της αρμονίας του ασύντακτου χώρου μας…

Δεν υπάρχουν σχόλια: