Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

ΘΕΡΙΝΟ ΛΙΟΣΤΑΣΙ



Είναι μέρες που μαζεύουμε κάποια οράματα μαζί με λέξεις ίσα να μας έρθει στα ίσα ο στεναγμός και η απορία που δεν καταφέραμε τίποτα. Πάμε βόλτες στις πλατείες μπας και ηρεμήσουμε την αγριεμένη μας συνείδηση που περάσαμε τη ζωή ζώντας ένα καθωσπρέπει εφιάλτη.
Περιμένουμε ένα μεγάλο τίποτα να αντικαταστήσει αυτό το τίποτα που ζήσαμε προκειμένου να πάρει λίγο χρώμα το ασπρόμαυρο της βιασμένης μας ζωής. «Θα ρθει το καλοκαίρι… θα δεις τη θάλασσα να πιάνει μέσα της γαλάζιο και να γίνεται μάτια, παιδιά, κι αύρα, φως δροσερό των αφανών». Τίποτα όμως έπιασε πέτσα η ψυχή και γδέρνεται η μέρα μας μες σε συνθήματα και μια ρηχή κοινοτυπία φρούτο μιας σύμβασης του καθώς πρέπει αστού – αστείου. Κι αν με ρωτήσουν τι θα πω;
Μα είναι το λιοστάσι απόψε. Η πιο μεγάλη μέρα. Θα παίξει το παιδί με την μπάλα του, με τις λέξεις του. Θα καεί του δέρμα του παιδιού από σύμφωνα σκληρά του ουρανού του. Κι όταν θα ρθεί το βράδυ το παιδί πριν κοιμηθεί θα του ζητήσει πίσω όλα του τα ξεχασμένα ποιήματα, τα δειλά του τα όνειρα και τα φαγωμένα φωνήεντα. «Δεν έχω» θα του πει. «Δεν έχω» Δεν έχουμε. Περάσαμε τη μισή ζωή μας και δεν ξέραμε γιατί. Τρομάξαμε και χτίσαμε καμιά δεκαριά βεβαιότητες νάχουμε να ακουμπάμε λιγάκι τα όνειρά μας. «Δεν έχουμε, παιδί μου, δεν έχουμε. Τίποτα δεν υπήρξαμε, μια σκιά στην οθόνη μόνο που πέρασε και έφυγε» Το μόνο που μένει είναι πόσα χέρια σφίξαμε… και μια φορά που σου ακούμπησα το μέτωπο, χωρίς να θέλω κάτι, έχοντας απόλυτη συναίσθηση ότι ακουμπάω το σύμπαν.. Μόνον αυτό….

1 σχόλιο:

Μέλτος είπε...

δεν έχω.
και 'γω..
τσάμπα καίει η λάμπα...