Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ


Τώρα κατρακυλάμε μέσα στο όνειρο της πλατείας. Μπορεί να επιζητούμε τα ανοικτά οράματα αλλά ξεχνούμε ότι κάποιοι έχουν συνηθίσει να βγάζουν κέρδος ακόμα και από τις συλλαβές της σκέψης. Γυρίζουν γύρω από τα αίματα του Πολυτεχνείου ξεπουλώντας την πραμάτεια μας αφήγησης, περιτέχνως δομημένης με ωραία αρχέτυπα. Περί ιδεολογίας ούτε λόγος, μόνο στο περιτύλιγμα ίσα ώστε να μπορεί να πληρώνει ο καταναλωτής χωρίς να αισθάνεται ληστευμένος.

Ως εκ τούτου δεν μένει παρά να υποψιασθώ την χαρά των media προφητών όταν στέκονται εμπρός στους «αγανακτισμένους» καθώς δεν μπορεί η χαρά η δική τους να συμπίπτει με τη δική μας χαρά. Η αίτηση της φυγής των 300 είναι μέρος του προβλήματος καθώς το άλλο παραμένει ανέπαφο στη δικαιοσύνη, στα σχολεία, στην τοπική αυτοδιοίκηση και εν τέλει στο σπίτι μας το ίδιο καθώς ο εκμαυλισμός είναι προϊόν των αξιών μας. Ας κατρακυλήσουμε μέσα στο όνειρο της πλατείας μες σε μια πλήρη αθωότητα. Κι αν αποβεί ουτοπικό ας παραμείνουμε να θωπεύουμε τις ουτοπίες μας. Δεν θα ξεχάσω ότι ένα κομμάτι των αφηγήσεων είμαι του Πολυτεχνείου, της δημοκρατίας, της «χρυσής Ελλάδος» του χρηματιστηρίου και των Ολυμπιακών αγώνων και εν τέλει της πλήρους κατάρρευσης. Ισοδυναμούν όλα αυτά με τις «μεγάλες προσδοκίες» του κ. Πιπ. Εμείς είμαστε οι κ. Πιπ τον Ντίκενς δεν γνωρίσαμε ακόμη αυτόν δηλαδή που γράφει την ιστορία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: