Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

Κριε, ν πολλας μαρταις περιπεσοσα γυν,
τ
ν σν ασθομνη θετητα, μυροφρου ναλαβοσα τξιν,
δυρομνη, μρα σοι, πρ το νταφιασμο κομζει.
Ο
μοι! λγουσα, τι νξ μοι πρχει, οστρος κολασας,
ζοφ
δης τε κα σληνος ρως τς μαρτας.
Δ
ξαι μου τς πηγς τν δακρων,
νεφλαις διεξγων τς θαλσσης τ δωρ·
κ
μφθητ μοι πρς τος στεναγμος τς καρδας,
κλνας τος ορανος τ φτ σου κενσει.
Καταφιλ
σω τος χρντους σου πδας,
ποσμξω τοτους δ πλιν τος τς κεφαλς μου βοστρχοις·
ν ν τ παραδεσ Εα τ δειλινν,
κρ
τον τος σν χηθεσα, τ φβ κρβη.
μαρτιν μου τ πλθη κα κριμτων σου βσσους
τ
ς ξιχνισει, ψυχοσστα Σωτρ μου;
Μ
με τν σν δολην παρδς, μτρητον χων τ λεος।


Κύριε, αυτή που στις πολλές αμαρτίες έπεσε γυναίκα

αισθάνθηκε την θεότητα, την μυροφόρο ανέλαβε τάξη

και οδυρόμενη, μύρα πριν από το τάφο σου φέρνει

Αλλοίμονο, έλεγε, μέσα μου νύχτα, μανία ακολασίας

μαύρος και ασέληνος, έρωτας της αμαρτίας.

Δέξου την πηγή των δακρύων μου

Εσύ που τα σύννεφα αλλάζεις με νερό της θάλασσας

λύγισε μπρος στους στεναγμούς της καρδιάς μου

εσύ που λύγισες τον ουρανό όταν παραδόθηκες άνθρωπος.

Θα φιλήσω τα πόδια σου τα άχραντα

θα τα στεγνώσω με των μαλλιών μου τις τούφες

αυτά τα πόδια που στο δειλινό του Παραδείσου η Εύα

τον κρότο τους άκουσε και κρύφτηκε από το φόβο

Των Αμαρτιών μου τα πλήθη και τις αβύσσους των κριμάτων

ποιος μπορεί να εξιχνιάσει, Σωτήρα της ψυχής μου;

Την δούλη σου μην καταφρονείς, εσύ με το αμέτρητο έλεος

Απόδοση Νίκου Βαραλή.


Δεν υπάρχουν σχόλια: