Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ



Είμαστε στην αναμονή αλλά χωρίς να ξέρουμε τι περιμένουμε. Πρέπει να περάσει η νύχτα αλλά κανείς δεν ξέρει πόσο μεγάλη είναι και πόσο σκοτεινή και στην πραγματικότητα δεν το θέτουμε καν σαν ερώτημα, δεν μας ενδιαφέρει. Μέσα από το δικό μας κάστρο – το πρώτο της οικονομικής καταστροφής- παρατηρούμε τον ορίζοντα. Όχι τον πραγματικό, δεν ξέρουμε αν υπάρχει πλέον πραγματικός ορίζοντας. Έχει περάσει πολύς καιρός που δεν διαθέτουμε πια μάτια. Τα μάτια μας αντικαταστάθηκαν από την τηλεόραση και μέσα από αυτή παρατηρούμε, μέσα από αυτή μαθαίνουμε τον κόσμο. Αν μας ορίσει κάτι ως κακό εμείς το ασπαζόμαστε, γιατί αυτή διαμορφώνει την ηθική μας και το πιστεύω μας. Οικείες φωνές υπέροχα αγνώστων ανθρώπων μας κρατούν συντροφιά κάθε βράδυ. Μας μιλάνε για γεγονότα που γίνονται κυρίως μέσα από τα σύνορα μας, μας τρομοκρατούνε με τους κινδύνους, και μας παρουσιάζουν με ύφος περισπούδαστο λύσεις για κάθε πρόβλημα. Κανείς δεν θα ψάξει βέβαια για το αν οι κίνδυνοι αυτοί είναι πραγματικοί κι όλα αυτά υπάρχουν, αρκεί που μας τα είπε η τηλεόραση.

Εμείς βέβαια τρομοκρατούμαστε αρκούντως έτσι ώστε να ανεβάσουμε την κατανάλωση αντικαταθλιπτικών αλλά τις λύσεις δεν τις πιστεύουμε πια. Στην πραγματικότητα θλιβόμαστε γιατί δεν μπορούμε να πάρουμε δάνειο από την τράπεζα, ούτε να καταναλώσουμε με την χαρά που καταναλώναμε, αλλιώς ούτε θα ασχολούμασταν με τους κινδύνους, όπως δεν ασχοληθήκαμε τόσα χρόνια που βλέπαμε το τραίνο να έρχεται πάνω μας και εμείς πηγαίναμε στα μπουζούκια ανέμελοι. Οσο για τις λύσεις αυτές είναι ασκήσεις επίδειξης από κάποιους που έχουν το δικαίωμα να επιδεικνύουν την εξουσία τους, δεν θέλει κανείς να βρει λύσεις. Όπως κάτι ηλικιωμένοι που είναι στο κρεβάτι και οι συγγενείς μαζί με τους γιατρούς προσπαθούν να τους επαναφέρουν αλλά στο βάθος-βάθος σκέφτονται «να τελειώσει πια, να ξεκουραστεί».

Τόσα χρόνια οι κάτοικοι αυτού του κάστρου μεγάλωσαν μέσα στα ψέματα τώρα η μόνη αλήθεια που έχουν είναι το κατασκευασμένο ψέμα, μόνο εκεί μπορούν να ζήσουν. Βέβαια τώρα που από έπεσε η αλήθεια όπως ανοίγει ένα παράθυρο στον μεσημεριανό ήλιο τυφλωθήκαμε πια αλλά αυτό το μέλλον που φαντάζει απειλητικό , χωρίς καμία στρατηγική, με αυτές τις ασήμαντες κουβέντες που κρύβονται από σημαντικό ύφος δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις χωρίς μια σταγόνα κουράγιο, μία σπίθα ελπίδας και συναίνεσης.

Από την έρημο που μας περιβάλλει ατελείωτη μπροστά από τα τείχη, που εμείς χτίσαμε και βρισκόμαστε μέσα τους από δειλία ή από επιλογή δεν έρχεται κανένας, ούτε εχθροί, ούτε φίλοι για να μας συντρέξουν με τα όπλα της δημοκρατίας και της ελευθερίας, δύο λέξεις που γνωρίζουμε το νόημα τους, αλλά το διαστρεβλώσαμε χωρίς να το θέλουμε και το μεταμορφώσαμε σε «δικτατορία» και «δουλεία». Εμείς βέβαια συνεχίζουμε να φανταζόμαστε και φίλους και εχθρούς, φίλοι που μεταμορφώνονται σε εχθρού, εχθρούς που γίνονται φίλοι. Και επειδή το κάστρο είναι μακριά οι εχθροί μας γίνονται όλοι όσοι βρίσκονται μέσα στα τείχη. Βρίζουμε αυτούς που είναι απέξω άλλα μόλις έρθουμε σε επαφή μαζί τους σκύβουμε την μέσα μας, υποτακτικά με χαμηλωμένο το κεφάλι. Βρίζουμε πάντα αυτούς που κυβερνάνε και τρέχουμε στις εκλογές να τους ψηφίσουμε για να μπορούμε να συνεχίσουμε να τους βρίζουμε μετά.

Ο καιρός της αναμονής κρατάει γενιές, που μια μετά την άλλη χάνονται όπως τα αστέρια από το πρωινό φώς. Που πήγαν οι πικραμένοι της καταστροφής του 22;, η γενιά του 30;, οι ξεριζωμένοι του αντάρτικου;, οι ραμμένοι με γάτες στα Μακρονήσια;, οι χαμένοι πατεράδες, μανάδες, τα παιδιά; Τα όνειρα τα πεταμένα στο πεζοδρόμιο μαζί με τις σύριγγες του αδιέξοδου; Κι όλα αυτά για να μπορεί μια συγκεκριμένη κάστα να κερδίζει καταθέσεις στην Ελβετία όχι από την εφευρετικότητά της αλλά από την ικανότητά της για κλοπή, η οποία είναι η μόνη ικανότητα που επιβραβεύεται.

Μέσα στο κάστρο έχει ακόμα αρκετό φαγητό, αλλά οι πιο νέοι συχνά φεύγουν για χώρες που βρίσκονται μακριά και δεν γυρνάνε ποτέ πίσω. Υπολογίζεται ότι έξω από το κάστρο σε ξένη γη ζουν περισσότεροι απ’ ότι μέσα στο κάστρο . Αλλά αυτοί που ζούνε μέσα δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε για αυτούς που είναι έξω εκτός και μόνον τότε αν έχουν χρήματα να δώσουν. Έχουν πείσει όλους τους κατοίκους ότι αυτός είναι πιο σπουδαίος λαός πάνω στην γη και ως εκ τούτου δεν θα πρέπει να ασχολούμαστε με τους άλλους γιατί είναι χάσιμο χρόνου.

Το κάστρο έχει γεράσει μαζί με τους κατοίκους του και τα τείχη του αρχίζουν να πέφτουν όπως συμβαίνει σε όλα τα παλιά κάστρα, τα απομονωμένα. Γιατί είναι παγκόσμιος νόμος κανένα κάστρο να μην είναι αθάνατο, και καμιά αναμονή να μην είναι για πάντα. Αλλά η αναμονή των κατοίκων αυτού του κάστρου είναι ωραία κι ας υπάρχει αυτό το μουγκρητό της καταστροφής. Μα δεν μπορεί ένας εχθρός, ή έστω ένας φίλος ή ένας βαρόνος ή ένας βασιλιάς, ή ένας αρχηγός επιτέλους θα φανεί από την έρημο. Αν είναι εχθρός θα μας ενώσει για να πολεμήσουμε αν είναι φίλος θα μας ενώσει και πάλι να τον εκμεταλλευτούμε κι αν είναι βαρόνος η βασιλιάς θα μας ενώσει κάτω από την αίγλη του. Αν όμως δεν έρθει κανένας; Τι θα απογίνουμε;

Δεν υπάρχουν σχόλια: