Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

ΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ


Οι κυνηγοί των ονείρων διαμαρτύρονται στα όνειρά τους εκεί που ο παρών χρόνος αντικαθίσταται από την αίσθηση της βροχής που φέρνει πάντα ναυάγια στον ύπνο. Και μείς έχουμε ναυαγήσει προ πολλού ανάμεσα στις πιστωτικές κάρτες, στις πισίνες και στο άδειασμα μετά του ονείρου από τα υλικά του περιττώματα. Έχουμε ναυαγήσει ανάμεσα σε όλα τα όνειρα των κυνηγών του ονείρου που μεταβλήθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη σε εφιάλτη. Αναρωτιέμαι τι ρόλο μπορεί να παίξει ένα στοιχείο διαμαρτυρίας του προηγούμενου αιώνα που ονομάζεται απεργία εμπρός στην κατεδάφιση όλου του ονειρικού μας κόσμου που χτίσθηκε επιμελώς εδώ και δεκαετίες; Ίσως πρόκειται για ενστικτώδεις κινήσεις ανεύρεσης της απολεσθείσας αθωότητας από την εισβολή των reality στον αμφιβληστροειδή μας αναιρώντας οποιαδήποτε ψευδαίσθηση πραγματικότητας. Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι ότι ζούμε σε έναν κόσμο που καταστράφηκε το κοσμοείδωλο, το πρόβλημα είναι ότι πιστεύουμε ότι μπορούμε να το ξαναστήσουμε αλλά δεν έχουμε στα χέρια μας ούτε ένα κομμάτι, το πάζλ αποσύρθηκε. Ο Μίλοραν Πάβιτς γράφει στο «Λεξικό των χαζάρων» «Στην παιδική μου ηλικία είδα σε ένα λιβάδι να συγκρούονται δυο πεταλούδες. Λίγη χρωματιστή σκόνη πέρασε από ένα φτερό στο άλλο και συνέχισαν το πέταγμά τους, ενώ εγώ ξέχασα το συμβάν. Χτες το βράδυ ένας άνθρωπος παίρνοντας με ποιος ξέρει για ποιόν με χτύπησε με μαχαίρι. Πριν να συνεχίσω το δρόμο μου από το μάγουλό μου τινάχτηκε λίγη πεταλουδίσια σκόνη…»

Οι κυνηγοί ονείρων αρέσκονται σε τέτοιες ιστορίες που φέρνουν σε αντιφάσεις τόσο την ίδια πραγματικότητα όσο και τον ίδιο λόγο που φαίνεται να αυτοαναιρείται μόνο με την έκφραση του. Στην πραγματικότητα δικαιώνονται γιατί σήμερα καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος μας είναι πιο περίπλοκος από το όνειρο και γίνεται περισσότερο περίπλοκος όταν κάποιος προσπαθεί να κυβερνήσει αυτό το όνειρο. Αλλά ωστόσο οι κυνηγοί ονείρων δεν ανησυχούν για το γεγονός ότι οι απόπειρες αυτοκτονίας πολλαπλασιάσθηκαν μαζί με τις νεκρές ελπίδες χιλιάδων ανθρώπων καθώς οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν το άυλο στοιχείο του δικού τους ονείρου το οποίο αντιμετωπίζουν με ιλαρότητα ελπίζοντας ότι στη θέση της κόλασης θα έρθει με μαγικό ραβδί ο παράδεισος προκειμένου να μην χαλάσει η βολή τους.

Οι κυνηγοί ονείρων ισχυρίζονται όπως αναφέρει ο Πάβιτς ότι «στο όνειρο νοιώθουμε όπως στο ψάρι στο νερό. Κατά καιρούς αναδύονται από το όνειρο, ρίχνουνε μια ματιά στον κόσμο, στην ακτή, αλλά ξαναβυθίζονται βιαστικά και με απληστία επειδή νοιώθουμε καλά μόνο στα βάθη» και προσθέτει πως «στο βυθό κάθε ονείρου κείται ο Θεός» Στο δικό μας όνειρο, το ελλαδικό φαίνεται ότι είμαστε σε μέτρια βάθη καθώς αρνούμαι ακόμα και στον ύπνο την περαιτέρω κατάδυση. Είναι κάποιες φορές που βρισκόμαστε στα 1204 που οι Φράγκοι πετάνε από την κολώνα του Θεοδοσίου τον Αλέξιο τον Ε τον Μούρτζουφλο που πριν αρχίσει να φωνάζει τα συνθήματα «Εξω οι Φράγκοι» είχε σκοτώσει τον νεαρό αυτοκράτορα Ισάακιο. Εκτοτε διάφορα ονόματα παρουσιάζονται στο όνειρο και μέσα σε αυτά περιπλανιέται αυτό του Λέοντα Σγουρού αυθέντη Ναυπλίας, Άργους και Κορίνθου που ως οργισμένο όνειρο φτάνει μέχρι την Λάρισα και πάλι αυτός μέσα σε όνειρο και συγχρόνως αποτελώντας μέρος του δικού μας ονείρου κυνηγιέται από τους Φράγκους, οχυρώνεται στην Ακροκόρινθο και μέσα στα νεύρα του πηδάει με το άλογο του από τον γκρεμό και σκοτώνεται. Τα νεύρα προκαλούν όνειρα νευρικά και όταν βρίσκεσαι σε περιβάλλον που δεν γνωρίζεις έχεις δύο λύσεις ή να προσπαθήσεις να ξυπνήσεις ή να οργιστείς αυτοκτονώντας. Με την εισβολή των Ευρωπαίων στην αρχή και μετά των Τούρκων κατοικήθηκαν τα όνειρά μας από άλλους πάνω από 700 αιώνες. Χρόνος αρκετός για να εγκλιματισθεί το ψάρι να βρίσκει ηδονή ακόμα και στο οινόπνευμα.

Στην παρούσα φάση οι κυνηγοί των ονείρων μετέτρεψαν σε εφιάλτη την προηγούμενη βαρυστομαχιά μας γιατί είναι εθισμένοι στους εφιάλτες, οι οποίοι εν τέλει είναι η βασιλική οδός για το δικό μας ξύπνημα. Άλλωστε η μετάφραση των ονειρικών λέξεων πάντα μας δίνει την ευκαιρία να ξαναγυρίσουμε στην καταγωγή μας και αν δεν μπορούμε να την αναιρέσουμε τουλάχιστον να την αποδεχτούμε. Με αυτή την έννοια το «αγαπάτε αλλήλους» είναι εξ’ ίσου απαγορευτικό με το «πατήρ πάντων ο πόλεμος» που τόλμησε ο Ηράκλειτος. Η καταγωγή είναι πάντα γένους θηλυκού και εγκυμονεί τους εφιάλτες αυτών που κοιμούνται ακόμα και στον ύπνο τους.

Και προφητεύουνε οι κυνηγοί των ονείρων : «Δεν θα είμαστε ίδιοι μετά από αυτό όπως δεν ήμασταν ποτέ κάτι πριν αυτό. Φτιαγμένοι με το ονειρικό υλικό φαντασμάτων κατανάλωσης με ρημαγμένες ενοχές κι επιθυμίες που τελείωναν σε ινστιτούτα αδυνατίσματος μαζί με το όραμα μιας ενωμένης Ευρώπης.» Και βέβαια δεν είμαστε οι ίδιοι. Ξαφνικά τα μάτια άνοιξαν και την λαμπρή εικόνα την αντικατέστησαν τα ψωραλέα κουρέλια μας. Περιφέρουμε βεβαίως πρωθυπουργούς και κυβερνήσεις και αντιπολίτευση «ένας πρώην αυτοκράτωρ που δείχνει με ψωραλέα έπαρση την ρημαγμένη παράγκα αποκαλώντας την Imperium, ενώ χιλιάδες κοπρόσκυλα κάθε λογής τραβάνε με τα δόντια τους την σκατωμένη του πορφύρα γρυλίζοντας εν χορώ των τέως εθνικό ύμνο της Βασιλίδος»(Δ. Δημητριάδης «Πεθαίνω σαν χώρα»). Υπό την έννοια αυτή ζούμε ακριβώς το τέλος μιας άλλης Μεγάλης Ιδέας, έναν άλλο ρημαδοπόλεμο όπως αυτός του 1897 που πριν από την μάχη αξιωματικοί και οπλίτες παρατούσαν τα όπλα και έτρεχαν κρατώντας τα βρακιά τους και μαζί τους τα όνειρα για μια αυτοκρατορία .

Υπάρχει μια διάσταση θανάτου στο όνειρο, λοιπόν, που δεν θα τη βιώσουμε ποτέ. Γιατί την ώρα ακριβώς που θα παρουσιαστεί Αυτός με τα χέρια και πάλι ανοιγμένα στο σχήμα του σταυρού εμείς θα ψάχνουμε για λάδι στα χνάρια των ονείρων μας. Γιατί αυτό που δεν έγινε κατανοητό ως φαίνεται Αυτός μας κάλεσε σε μια συνεχή συνειδητότητα και διακινδύνευση ελευθερίας έτσι ώστε οι κυνηγοί των ονείρων να μην μπορούν να κατέβουν σε κανένα όνειρο.

Η ουαί η δευτέρα απήλθε, η ουαί η τρίτη ιδού έρχεται, ταχύ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: