Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ 2




Ενίοτε ιδιαιτέρως όταν ο ουρανός βρέχει Περσίδων προσπαθώ να αποκλείσω το γεγονός ότι η γη τρέχει με ταχύτητα 1800 χιλιομέτρων την ώρα. Είναι πασιφανές ότι το ακίνητο είναι ένα όριο, που δεν μπορούμε καν να αγγίσουμε. Στα κύτταρα επίσης οι ταχύτητες των ηλεκτρονίων είναι μεγάλες όπως και σε αυτό που ονομάζουμε ύλη γύρω μας και που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχει ο κενός χώρος, ούτε ο ακίνητος τόπος και χρόνος. Ο κοσμικός χορός αυτός θα έπρεπε να συνεπάρει και τους κρατούντες και τους κρατούμενους ότι δεν είναι δυνατόν να θεωρούν ότι προασπίζουν τα συμφέροντά τους ως κινούμενο όλο μπορεί κάποιος να δει και όχι σαν φούσκες μεμονωμένες, που κάνουν τα παιδιά με διάρκεια ζωής λίγων δευτερολέπτων.

Όταν το συνειδητοποίησα αυτό αισθάνθηκα μειονεξία στην αρχή, απορία μετά και ύστερα ήρθε η ζέστη και δεν αισθανόμουν τίποτα παρεξ του ιδρώτος. Βέβαια είμαι σίγουρος ότι παρόμοιες σκέψεις αποδίδονται σε αυτούς που ακόμα δεν έχουν εισέλθει στα ιδρύματα περίθαλψης και είναι μία απόδειξη ότι το σύστημα δεν παρέχει ασφάλεια για κανένα. Τι θα συνέβαινε αίφνης αν πατούσε φρένο με τέτοια ταχύτητα η γη; Που θα σταματούσαμε; Και θα είχε προφθάσει ο Παπανδρέου να κάνει την σύγκλιση του χρέους και να βγούμε στις δημόσιες αγορές του διαστήματος με υψηλό ανάστημα; Θα μπορούμε πλέον να έχουμε επενδύσεις από ξένα γαλαξιακά συστήματα καθώς οι ιθαγενείς πρώτον μας γνωρίζουνε και δεύτερον μάλλον μετά αυτό το φρενάρισμα δεν θα έχουν διάθεση να επενδύσουν;

Το "μπαμπά μην τρέχεις" έχει νόημα με τέτοιες ταχύτητες;

Μετά προσπαθώ να καταλάβω γιατί ο Παπαδιαμάντης στο μέσον της έκρηξης αυτού του κοσμικού φωτός που άλλοτε είναι κύμα άλλοτε σωμάτιο τοποθετεί τον γερό - Φραγκούλα καπνίζων την παλιά του πίπα. Και αυτός ο ρεμβασμός έχει τελικά διπλή φύση ως απώλεια και ως σωτηρία κι αν ναι μπορούν να συνυπάρξουν ταυτόχρονα;

"ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Ο Αμέλιος μου είπε Πλωτίνε, ότι για να φιλοσοφήσω πρέπει πρώτα να γνωρίσω τις παγκόσμιες αρχές. Γι' αυτό σε ερωτώ. Τι βρίσκεται πίσω απ' όλες τις μορφές της ζωής; Τι είναι η φύση; Πώς μπορεί να περιγραφεί;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Πάνω απ' όλα πρέπει να βρίσκεται κάτι που να είναι απλό. Γιατί αν δεν είναι απλό και δεν είναι το ΕΝ, τότε δεν θα είναι η αιτία. Η αιτία των πάντων πρέπει να είναι μία και μοναδική.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Μα το δημιουργημένο σύμπαν είναι πολλαπλασιαζόμενο και σύνθετο. Θέλεις να πεις ότι το σύνθετο προέρχεται από το απλό;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Δεν είναι δυνατό για τα πολλά να υπάρχουν εκτός κι αν υπάρχει το ΕΝ, απ' το οποίο αποτελούνται και το οποίο υπάρχει πριν απ' όλα τα άλλα. Το ΕΝ είναι η αιτία όλων.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Πώς μπορεί δάσκαλε το ΕΝ να περιγραφεί; Έχω την εντύπωση ότι το ΕΝ υπερβαίνει τη δυνατότητα της ανθρώπινης αντίληψης, και ότι η ανθρώπινη έκφραση θα μπορούσε μόνο το αλλοιώσει.

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Πώς αλήθεια μπορούμε να μιλήσουμε γι' αυτό; Μπορούμε να πούμε κάτι γι' αυτό, αλλά δεν μπορούμε να το περιγράψουμε. Ούτε έχουμε κάποια γνώση ή διανοητική αντίληψή του. Μπορούμε να πούμε τι δεν είναι και όχι τι είναι. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να το γνωρίσουμε.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Μπορούμε να πούμε ότι το ΕΝ είναι η ύπαρξη;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΈΝΑ δεν είναι η ύπαρξη, αλλά η ύπαρξη είναι η εκπόρευσή του, η πρώτη γέννηση. Για το λόγο αυτό δεν υπάρχει όνομα για το ΕΝ, είναι ανέκφραστο..

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Κατάλαβα. Είναι περισσότερο μη ύπαρξη παρά ύπαρξη. Δεν έχει όμως σχέση με την εκδηλωμένη πεπερασμένη ύπαρξη;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΕΝ είναι τα πάντα, και ταυτόχρονα τίποτα. Το ΕΝ είναι τα πάντα, για το λόγο ότι όλα ενυπάρχουν μέσα του. Στους κόλπους του υπάρχουν, και ΘΑ υπάρξουν τα πάντα.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Κατάλαβα. Το ΕΝ αντιπροσωπεύει τη δυνατότητα. Ποια όμως η σχέση του Ενός με την ζωή;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Υπάρχει πριν από την ζωή και είναι η αιτία της, εφόσον η ενέργεια της ζωής δεν προηγείται αλλά αντίθετα απορρέει από την ανέκφραστη πηγή του ΕΝΟΣ.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Πρέπει να υποθέσουμε λοιπόν ότι το ΕΝ που υπάρχει πριν απ' όλα, δεν είναι το εκδηλωμένο σύμπαν. Που βρίσκεται λοιπόν το ΕΝ;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΕΝ υπάρχει παντού. Δεν υπάρχει μέρος όπου δεν είναι, γι' αυτό και γεμίζει τα πάντα. Μέσω αυτού υπάρχουν τα πάντα. Το ΕΝ γεμίζει τα πάντα, παράγει τα πάντα, χωρίς να είναι αυτό που παράγει.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Μα Πλωτίνε ξέρεις καλά ότι το εκδηλωμένο σύμπαν χαρακτηρίζεται από την κίνηση. Είναι το ΕΝ η κίνηση; Ή είναι η δυνατότητα της κίνησης μία συνθήκη στάσης; Ποια η σχέση του ΕΝΟΣ με την κίνηση και τη στάση;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΕΝ υπερέχει και της κίνησης και της στάσης. Είναι η δυνατότητα και της κίνησης και της στάσης, υπερέχει και των δύο."

[...] Άφησεν εις την άκρην το τσιμπούκι, το οποίον είχε σβήσει ήδη ανεπαισθήτως, εν μέσω της αλλοφροσύνης και των ρεμβασμών του καπνιστού, και ακουσίως ήρχισε να υποψάλλη.

Έλεγε τον Μέγαν Παρακλητικόν κανόνα τον εις την Παναγίαν, όπου διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιάς ψυχής, και την σειράν όλην των κατανυκτικών ύμνων, όπου εις βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει νέφη.

Είτα, κατά μικρόν, αφού είπεν όσα τροπάρια ενθυμείτο από στήθους, ύψωσεν ακουσίως την φωνήν, και ήρχισε να μέλπη το αθάνατον εκείνο:

“Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε,

Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα.

Και συ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα”.

[...] Και είτα προσέτι, παρεκάλει δια του άσματος την Παναγίαν, να είναι μεσίτρια προς τον Θεόν, “μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των Αγγέλων [...]“. Ω, αυτό είχε την δύναμιν και το προνόμιον να κάμνη πολλά ζεύγη οφθαλμών να κλαίωσι, τον παλαιόν καιρόν, όταν οι άνθρωποι έκλαιον ακόμη εκούσια δάκρυα εκ συναισθήσεως [...]


Δεν υπάρχουν σχόλια: