Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ 1



Πως δίνεις νόημα σε αυτή την ύπαρξη όταν θεωρείς ότι το τυχαίο σε γέννησε και ένα τυχαίο θα σε πάρει;

Και το μεσοδιάστημα πως νοηματοδοτείται; Είναι αρχή νοήματος η οικογένεια, ο αγώνας, τα παιδιά ή τα μη παιδιά, οι αρρώστιες τα όσα συμβάντα καλά και άσχημα;

Από τι ενοποιείται αυτό το ασύνδετο σώμα που κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή σε διάλυση; Και γιατί η διάλυση αυτή να συμβαίνει μια συγκεκριμένη στιγμή;

Η ημέρα του θανάτου μου τι θα σημαίνει για μένα γιατί αρνούμαι να την σκεφτώ και τι σημαίνει το "χτύπα ξύλο";

Τι νόημα έχουν τα blog, τα γραψίματα γενικότερα, ποιήματα, τέχνες αφού όλα ξαναγυρίζουν στο χώμα που πάρθηκαν;

Υπάρχει το κακό ή είναι ανυπαρξία του καλού;
Που βρίσκονταν ο Θεός στο Αουσβιτς;

Όταν ένα πρόσωπο φεύγει από αυτόν τον κόσμο πεθαίνει γιατί στην εκκλησία εύχονται "αιωνία η μνήμη";

Μπορεί να υπάρχει Θεός και μη Θεός; Τότε τι είναι αυτό που βρίσκεται ανάμεσα;

Γιατί μόνο στο βάθος της απελπισίας βρίσκει χώρο ο Θεός και εμφανίζεται; Γιατί δεν εμφανίζεται στην πολυθρόνα;


Γιατί στο διήγημα "Ρεμβασμός τον Δεκαπενταύγουστο" ο Παπαδιαμάντης έχει ως πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο καθόλου καθωσπρέπει αλλά είναι σκληρός, δεν μιλάει στην γυναίκα του και εξαιτίας του εγωισμού του έχασε μάλιστα την αγαπημένη του κόρη; Γιατί επιλέγει αυτόν ο Παπαδιαμάντης;

«Εκύκλωσαν αι του βίου μου ζάλαι, ώσπερ μέλισσαι, κηρίον, Παρθένε...»

1 σχόλιο:

sobraluz είπε...

Γιατί "δεν έχουν τέλος τα βάσανα και οι καημοί του κόσμου", Νίκο. Να γιατί. Και αυτή είναι η μόνη αγιότητα που γνωρίζω.