Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ



Τώρα πλέον βρισκόμαστε στην πλήρη κατοχή του Τίποτα. Είναι πολύ δύσκολο να σκεφτούμε αυτές τις ημέρες τις μεγάλες δόσεις του Τίποτα που γυρίζει γύρω γύρω σαν ποντίκι μέσα στον λαβύρινθο.

Αν το Ον ξεπήδησε από το κενό εμείς αυτό το κενό το ξαναγεμίσαμε με το Τίποτα. " Η φαντασία πεθαίνει γιατί ο κόσμος αρνιέται να ελπίζει και ξεχνά τα όνειρά του έτσι το Τίποτα αυξάνεται, γιατί σ' αυτό βρίσκει καταφύγιο η απελπισία που μας κυκλώνει. Το Τίποτα επαναλαμβανόμενο για χρόνια έγινε Πραγματικό, γεμάτο με νοήματα. "

Το να μιλάς για το Τίποτα είναι μια υποχρέωση ένα καθήκον για τους κατοίκους της χώρας του Τίποτα. Όποιος θέλει να μιλήσει για κάτι άλλο φαντάζει τρελός. Το Τίποτα είναι παντού. Καταβροχθίζει ημέρες, γενιές και το μέλλον, όλων μας. Το Τίποτα είναι μια τσίχλα που μασάς και δεν μπορείς να φτύσεις ένα αιώνιο παρών.

Η σκέψη και το Τίποτα είναι δύο έννοιες ασυμβίβαστες όπως ασυμβίβαστες είναι οι έννοιες δημοκρατία και δικτατορία. Το Τίποτα είναι ο χειρότερος εχθρός της Σκέψης. Ο Ray Bradbury έχει πει ότι δεν είναι απαραίτητο να καταστραφούν τα βιβλία φτάνει να μην διαβάζονται.
Το τηλεοπτικό Τίποτα, το καταναλωτικό Τίποτα, το μαφίοζικο Τίποτα, το οικονομικό Τίποτα, το σεξουαλικό Τίποτα, το πολιτιστικό Τίποτα, το κοινωνικό Τίποτα εξαπλώνονται. Το Τίποτα είναι σαν ναρκωτικό, όσο πιο πολύ έχεις τόσο περισσότερο αναζητάς. Είναι το βάλιουμ της ψυχής, η μορφίνη της συνείδησης. Τα πρόσωπα που ήρθαν από το Τίποτα πολλαπλασιάζονται μπροστά μας, οι διάλογοί τους είναι γεμάτοι με Τίποτα, καταστρέφουν τις συνάψεις μας.

Δια μέσου του Τίποτα καθένας μπορεί να αισθανθεί σημαντικός χωρίς να χρειάζεται να ξέρει Τίποτα. Αν ένας Τίποτα μπορεί και φθάνει στην κορυφή όπως για παράδειγμα υπουργός, πρωθυπουργός, πρόεδρος αξιωματικής αντιπολίτευσης γιατί να υπάρξει η αναγκαιότητα να γίνει κάποιος Κάτι;

Δεν γνωρίζω αν μπορούμε να αποφύγουμε την μόλυνση. Αλλά πιστεύω ότι αρκεί μια μικρή σκέψη, ένας ιδεατός κόσμος που ξεφεύγει από τον κυκλώνα του Τίποτα για να αρχίσει να καταστρέφεται. Μια μικρή σκέψη, ένα όνειρο που να ανοίγει διεξόδους σε καινούργιους κόσμους σε νέες δυνατότητες. Το Τίποτα που μας οργανώνει είναι μόνο μια προβολή, ένα μπαλόνι που μέσα του είμαστε κλεισμένοι.


Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ....ΜΑΓΓΑΝΕΙΕΣ......


Απουσίες μαθητών ή απουσίες μαθημάτων;

του Δ.Κ.Παπαϊωάννου

Με αφορμή τις δηλώσεις της υπουργού Παιδείας για μείωση του ορίου απουσιών των μαθητών, με την έναρξη της νέας σχολικής περιόδου, είναι αναγκαία μια περιήγηση στον «κόσμο» τους.
Ο τίτλος του άρθρου κατ' αρχάς δεν είναι εφεύρημα. Το Π.Δ. 485/ΦΕΚ 184 τ.Α'/21.12.1983 αναφέρει σχετικά στο άρθρο 3 παράγραφος 5:
«Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούνται δικαιολογημένες απουσίες μαθητών»: υποπαράγραφος β «Οταν οφείλονται σε ομαδική, κατά την κρίση του προϊσταμένου της Διεύθυνσης ή του Γραφείου Μέσης Εκπαίδευσης, απομάκρυνση των μαθημάτων από το σχολείο». Τώρα, δεν είναι λίγο άδικο να απομακρύνονται τα μαθήματα και να παίρνουν απουσία οι μαθητές; «Ισως», θα πείτε. Εσφαλμένη διατύπωση; Πιθανόν. Θεωρητικά θα μπορούσαμε να το δούμε από δύο πλευρές.
Από την άποψη του Wittgenstein, ότι η γλώσσα εκφράζει την πραγματικότητα όπως είναι, δηλαδή πράγματι απουσιάζουν τα μαθήματα από τα σχολεία, γι' αυτό τα εγκαταλείπουν οι μαθητές τους, είτε από τη μεταηθική άποψη της θεωρίας του λάθους, του J.L. Mackie, σύμφωνα με την οποία η καθημερινή μας σκέψη έχει αρκετά
«μολυνθεί» από λανθασμένες φιλοσοφικές απόψεις. Οπως, λ.χ., η θέση ότι είναι απαραίτητη η αναγκαστική -με διατάξεις της πολιτείας- καθημερινή παρουσία των μαθητών στα σχολεία στην εποχή των υπολογιστών. Και θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος: Χωρίς να έχουμε καμία υποχρέωση να εξετάσουμε αν δημιουργούμε ένα ελκυστικό περιβάλλον γνώσης για τα παιδιά και χωρίς να θεωρούμε ότι έχουμε τέτοια υποχρέωση; Η δυνατότητα λοιπόν πραγματοποίησης αδικαιολογήτων απουσιών είναι για το μεν Γυμνάσιο 64, για το δε Λύκειο 50. Γιατί άραγε; Πρόκειται για την Υ.Α. Γ2/2209/18-03-1998, ΦΕΚ 314/τ.Β'/30.03.1998 του Γεράσιμου Αρσένη η οποία στην παράγραφο 6, υποπ. 1 έλεγε ότι «Για τον χαρακτηρισμό της φοίτησης των μαθητών όλων των Γυμνασίων στα οποία εφαρμόζονται αυξημένο εβδομαδιαίο πρόγραμμα διδασκαλίας ισχύουν τα αριθμητικά όρια που προβλέπονται για κάθε περίπτωση από το άρθρο 2 του Π.Δ. 485/83, ΦΕΚ 184/τ.Α'/2.12.83 προσαυξημένα κατά δεκατέσσερις (14) απουσίες».
Παραβλέποντας και εδώ την πάσχουσα σύνταξη, η απόφαση αυτή στηριζόταν φυσικά στον Ν. 2525/1997, αλλά και στην πράξη 19/1997 του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Τίποτα δεν άλλαξε, αλήθεια, από τότε στο πρόγραμμα του Γυμνασίου για να υπολογίζονται οι απουσίες με τον ίδιο τρόπο, προσαυξημένες κατά 14; Και εκεί που το 1986 όλα έβαιναν καλώς, με τη γραφειοκρατία σε πλήρη άνθηση, έρχεται ο Ν. 1599/ΦΕΚ 75 τ.Α'/11.6.1986, ο οποίος καθόριζε τότε νέο τύπο ταυτότητας, ενώ ταυτόχρονα επεδίωκε τη «βελτίωση σχέσεων κράτους-πολίτη και καταπολέμηση της γραφειοκρατίας», καταργώντας πλήθος γραφειοκρατικών διατάξεων, μαζί αυτές περί απουσιών. Διατηρεί όμως -άρθρο 10 παρ. 2- τη δυνατότητα εντός τεσσάρων μηνών, με δυνατότητα παράτασης δύο μηνών, να διατηρηθούν ορισμένες διατάξεις διότι, όπως αναφερόταν στο άρθρο 10 παρ. 3, «...διατάξεις που δεν τροποποιούνται ούτε διατηρούνται ρητώς, παύουν να ισχύουν». Στο μεσοδιάστημα λοιπόν αυτό κινδύνευσε η γραφειοκρατία των απουσιών. Αλλά η γραφειοκρατία πάντα νικά και μέσω υπουργών που δεν πίστευαν σ' αυτήν. Ετσι με την απόφαση ΣΤ. 5/71/ΦΕΚ 834 τ. Β'/3.12.1986, του Αντώνη Τρίτση, 6 μήνες μετά τη δημοσίευση του νόμου και σχεδόν στη λήξη της προθεσμίας, η γραφειοκρατία ανασυστάται. Η απόφαση είναι ένα κομψοτέχνημα γραφειοκρατίας. «Διατηρούνται σε ισχύ οι διατάξεις των άρθρων 21 και 25 του Π.Δ. 104/1979 (ΦΕΚ 23) όπως συμπληρώθηκαν και τροποποιήθηκαν αντίστοιχα από τα άρθρα 1 και 3 του Π.Δ. 485/1983 (ΦΕΚ 184)», αλλά και τόσες άλλες, ενώ τροποποιούνται «ελαφρώς» «οι διατάξεις της παρ. 5 του άρθ. 9 του Β.Δ. 490/1968 (ΦΕΚ 161) του υπουργού της χούντας Θεοφ. Παπακωνσταντίνου "για τους μη προσερχομένους στις παραγωγικές και απολυτήριες δοκιμασίες"». Και εδώ βέβαια κυριαρχεί το λάθος ή η αλήθεια (;) της γλώσσας. Το «προαγωγικές» έχει γίνει «παραγωγικές». Εάν θεωρήσουμε ότι το νόημα είναι το προϊόν αυτής καθ' εαυτήν της γλώσσας, η «παιδεία» πάντα θεωρούνταν μια «παραγωγή».
Σήμερα, λοιπόν, η κύρια νομοθεσία περί απουσιών αποτελείται από το Π.Δ. 104/ΦΕΚ 23 τ.Α'/7.2.1979 του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, το Π.Δ. 294/ΦΕΚ 81 τ.Α'/12.4.1980 του ιδίου, το Π.Δ. 485/ΦΕΚ 184 τ.Α'/21.12.1983 του Απόστολου Κακλαμάνη, το Π.Δ. 188/ΦΕΚ 75 τ.Α'/26.4.1985 του Πέτρου Μώραλη και φυσικά τις αποφάσεις του Αντώνη Τρίτση και του Γεράσιμου Αρσένη, όπως έχουν αναφερθεί. Για το Λύκειο, μετά την αναφορά στα προαναφερθέντα Π.Δ. ισχύουν και 3 Π.Δ. του Πέτρου Δ. Ευθυμίου: Π.Δ. 86/ΦΕΚ 73 τ.Α'/12.4.2001, Π.Δ. 26/ΦΕΚ 21 τ.Α'/12.2.2002, Π.Δ. 80/ΦΕΚ 77 τ.Α'/2.4.2003 και δύο Π.Δ. της Μαριέττας Γιαννάκου, τα Π.Δ. 128/ΦΕΚ 96 τ.Α'/12.5.2004, Π.Δ. 64/ΦΕΚ 99 τ.Α'/26.5.2005. Οπως διαπιστώνεται, η νομοθεσία περί απουσιών «σέρνεται» από το 1943 (!) αφού π.χ. οι διατάξεις των «κατ' ιδίαν διδαχθέντων μαθητών», δηλαδή των μαθητών που μπορούν να δώσουν εξετάσεις διαβάζοντας στο σπίτι τους εξαιτίας κάποιου λόγου, ξεκινούν από τον Ν. 877/ΦΕΚ 369 τ.Α'/30.8.1943, του πρωθυπουργού της κατοχικής κυβέρνησης Ιωάννου Δ. Ράλλη, περνούν στο Ν.Δ. 2702/ΦΕΚ 320 τ. Α'/11.11.1953 του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπάγου, το οποίο υπογράφεται μάλιστα από τον βασιλέα Παύλο και τον ίδιο εν τη Β. Ελληνική Πρεσβεία Ουασιγκτώνος, την 31η Οκτωβρίου 1953, συνεχίζονται με το Β.Δ./ΦΕΚ 173 τ.Α'/8.7.1955, του υπουργού Α. Γεροκωστόπουλου και του βασιλέως Παύλου, συναντώνται με τη χούντα και το Ν.Δ. 1197/ΦΕΚ 109 τ.Α'/5.7.1972 του αντιβασιλέα Γεωργίου Παπαδοπούλου και φτάνουν ώς τις μέρες μας. Το όλο νομοθετικό πλαίσιο ορίζει, επίσης, και άλλες περιπτώσεις δικαιολογημένης απουσίας, όπως απουσίες για λόγους μετεγγραφής, απουσίες για μαθητές άλλων δογμάτων κ.λπ. (Π.Δ. 104/1979, άρθρο 21). Ωστόσο, στο «εθιμικό δίκαιο» ορισμένων σχολείων και λόγω μιας κάποιας «διασταλτικής ερμηνείας» εκ μέρους της διοίκησής τους, αυτές οι απουσίες αλλά και απουσίες που γίνονται με προφορική συνήθως απόφαση του Διευθυντή του σχολείου ή και του Συλλόγου διδασκόντων χαρακτηρίζονται «ακαταχώρητες». Είναι δηλαδή απουσίες που γίνονται μεν, δεν καταγράφονται δε, χωρίς να προσδιορίζεται και ο αριθμός τους.
Οι μαθητές, τουλάχιστον ορισμένοι, τελικά πραγματοποιούν
«ακαταχωρήτως», περισσότερες απουσίες από αυτές που γνωρίζει το υπουργείο. Επιπλέον, υπάρχουν και ορισμένα bonus. Bonus αρρώστιας του καλού μαθητή. Οταν συγκεντρώνεις 15 και έχεις διαγωγή κοσμιωτάτη, μπορείς να αρρωστήσεις περισσότερο, ίσον με 50 απουσίες, ενώ ο «κακός» μαθητής δεν μπορεί. Υπάρχουν βέβαια και bonus απουσιών αθλητών. Θα μπορούσε κάποιος να συνεχίσει με τις διατάξεις της Τεχνικής Εκπαίδευσης, των Νυχτερινων Σχολείων, των Αθλητικών, των Μουσικών κ.λπ., αλλά δεν είναι απαραίτητο. Το καθεστώς των ιατρικών βεβαιώσεων που χορηγούνται για μη πραγματικούς ιατρικούς λόγους μπορεί να είναι ντροπή, αλλά ο μαθητής παραβιάζει τη συγκεκριμένη διοικητική πρακτική και όχι μια αφηρημένη κατάσταση δικαίου. Και ως κοινωνία θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν αυτή η διοικητική πρακτική έχει ποιότητα συμβατή με την εποχή μας και τα προβλήματα του νέου ανθρώπου, χωρίς να μετατρέπουμε τα ζητήματα διοίκησης σε ηθικά διλήμματα.


Ο κ. Παπαϊωάννου μετά από 22 χρόνια στο Υπουργείο Παιδείας αυτή τη στιγμή διδάσκει σε ένα σχολείο στην Αγχίαλο. Αξιοκρατία = κρατώ τον άξιο στο σπίτι του....

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ



Ο άνθρωπος τρώει την Γή. Η οικονομική κρίση που οδήγησε σε ανέχεια πολλούς πολίτες ευρωπαϊκών κρατών δεν είναι τίποτα σε σχέση με αυτά που θα συμβούν όταν κράτη πλέον δεν θα μπορούν να θρέψουν τους κατοίκους τους.

Στο πλαίσιο μιας εκστρατείας οικολογικής ευαισθητοποίησης, η μη κυβερνητική οργάνωση Global Footprint Network (GFN) υπολογίζει κάθε χρόνο την ημέρα κατά την οποία η κατανάλωση φυσικών πόρων υπερβαίνει τις ετήσιες δυνατότητες της Γης. Η GFN υπολογίζει τους πόρους που μπορεί να προσφέρει η φύση -πόσιμο νερό, πρώτες ύλες, διατροφικά προϊόντα κ.λπ.- και τους συγκρίνει με την ανθρώπινη κατανάλωση και τα απόβλητά της (από τα απορρίμματα μέχρι τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα που μολύνουν την ατμόσφαιρα). Η ημέρα της υπέρβασης θα είναι φέτος το ερχόμενο Σάββατο 21 Αυγούστου, πράγμα που σημαίνει ότι η ανθρωπότητα κατάφερε να εξαντλήσει μέσα σε εννέα μόλις μήνες τον οικολογικό προϋπολογισμό ολόκληρου του έτους. «Αν ξοδέψετε όλα τα χρήματα του ετήσιου προϋπολογισμού σας εντός 9 μηνών, μάλλον θα ανησυχήσετε πάρα πολύ: η κατάσταση δεν είναι λιγότερο σοβαρή όταν πρόκειται για τον οικολογικό μας προϋπολογισμό», τονίζει ο πρόεδρος της GFN Μάτις Βακερνάγκελ, επισημαίνοντας ότι «η κλιματική αλλαγή, η μείωση της βιοποικιλότητας, η αποψίλωση των δασών, οι ελλείψεις νερού και τροφής είναι σημάδια ότι δεν μπορούμε πλέον να καταναλώνουμε με δανεικά». Στα τέλη της δεκαετίας του '80, το παγκόσμιο οικολογικό μας αποτύπωμα ήταν αντίστοιχο με το μέγεθος της Γης. Σήμερα είναι κατά 50% μεγαλύτερο. Το 2009, η αντίστοιχη μέρα εξάντλησης των ετήσιων φυσικών πόρων της Γης ήταν η 25η Σεπτεμβρίου. Αυτό ωστόσο δεν οφείλεται σε αύξηση της κατανάλωσης αλλά, όπως διευκρινίζει ο κ. Βακερνάγκελ, στο γεγονός ότι η GFN αναθεώρησε τα δεδομένα της καταλήγοντας ότι είχε υπερεκτιμήσει την παραγωγική δυνατότητα των δασών και των βοσκοτόπων και γενικότερα τη δυνατότητα του πλανήτη να αναγεννάται και να απορροφά τις δικές μας καταχρήσεις. (πηγή: Γαλλικό πρακτορείο)


1854… Επιστολή Ινδιάνου αρχηγού προς τα γεράκια της Ουάσινγκτον.


Επιστολή-απάντηση του Ινδιάνου αρχηγού Σήτλ προς τα γεράκια της Ουάσιγκτον, όταν τους ζητήθηκε να πουλήσουν τη γη τους στους λευκούς… (έτος 1854).

“Ο Μεγάλος Άρχοντας της Ουάσιγκτον διατάζει να μας πουν, ότι επιθυμεί να αγοράσει τη γη μας. O Μεγάλος Αρχηγός μας στέλνει επίσης λόγια φιλίας και καλής διάθεσης. Εκτιμούμε αυτή την ευγένεια γιατί ξέρουμε ότι χρειάζεται πολύ λίγο τη φιλία μας.

Θα σκεφτούμε την προσφορά σας γιατί ξέρουμε ότι, αν δεν το κάνουμε, ο λευκός άνθρωπος θα έρθει με το πύρινα όπλα του και θα πάρει τη γη μας. Ο Μεγάλος Άρχοντας της Ουάσιγκτον μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σ’ αυτά που του λέει ο Άρχοντας Σήτλ με την ίδια βεβαιότητα που οι λευκοί αδελφοί μας μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στην αλλαγή των εποχών.

Τα λόγια μου είναι αμετάβλητα όπως τ’ αστέρια. Πώς μπορείτε ν’ αγοράσετε ή να πουλήσετε τον ουρανό, τη ζεστασιά της γης; Αυτή η ιδέα μας φαίνεται παράξενη. Εμείς δεν είμαστε ιδιοκτήτες της δροσιάς του αέρα ούτε του φέγγους του νερού. Πως λοιπόν θα μπορούσατε να μας το αγοράσετε; Το λέμε εγκαίρως από την αρχή.

Πρέπει να ξέρετε ότι κάθε σωματίδιο της γης είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε λαμπερό φύλλο, κάθε αμμουδιά, κάθε ομίχλη στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και κάθε έντομο με το βούισμα του είναι ιερό στη μνήμη και στην εμπειρία του λαού μου. Ο χυμός που τρέχει μέσα στα δένδρα περιέχει τις μνήμες του ανθρώπου με το ερυθρό δέρμα. Οι πεθαμένοι του λευκού ανθρώπου λησμονούν τη γενέτειρά τους όταν πάνε να περπατήσουν στ’ άστρα. Οι δικοί μας πεθαμένοι ποτέ δεν ξεχνούν αυτήν την όμορφη γη, γιατί η μητέρα του ανθρώπου έχει ερυθρό δέρμα.

Είμαστε ένα τμήμα της γης και αυτή είναι τμήμα του εαυτού μας. Τα μυρωδάτα άνθη είναι αδέλφια μας. Το ελάφι, το άλογο και ο μεγαλοπρεπής αετός είναι αδέλφια μας. Οι βουνίσιες κορυφές, οι χυμοί των λιβαδιών, η ζεστασιά του σώματος του μικρού αλόγου και ο άνθρωπος – όλα αυτά – ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Τα ποτάμια είναι αδέλφια μας, αυτά σβήνουν τη δίψα μας. Τα ποτάμια κουβαλούν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας.

Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να θυμάστε και να διδάσκετε στα παιδιά σας ότι τα ποτάμια είναι δικά μας αδέλφια και αδέλφια δικά σας. Θα πρέπει από κει και πέρα να φροντίζετε τα ποτάμια τόσο καλά όσο κι’ έναν αδελφό σας. Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει το δικό μας τρόπο ζωής. Το ίδιο του κάνει ένα κομμάτι γης ή ένα άλλο, γιατί αυτός είναι ένας ξένος που έρχεται τη νύχτα για να βγάλει από τη γη ό,τι χρειάζεται.

Η γη δεν είναι αδελφός του αλλά εχθρός του. Αφού την κατακτήσει, την εγκαταλείπει και συνεχίζει το δρόμο του. Αφήνει πίσω του τους τάφους των γονιών του χωρίς να τον πειράζει. Αρπάζει τη γη από τα παιδιά της χωρίς να τον πειράζει. Ξεχνάει τον τάφο του πατέρα του και τα δικαιώματα των παιδιών του. Mεταχειρίζεται τη μητέρα του τη γη, τον αδελφό του τον ουρανό, σαν να είναι πράγματα που μπορεί κανείς ν’ αγοράσει, να ληστέψει και να πουλήσει, σαν να είναι πρόβατα και γυάλινες χάντρες. Η απληστία του θα καταβροχθίσει τη γη και θ’ αφήσει πίσω του μόνο έρημο. Δεν το καταλαβαίνω. Ο δικός μας τρόπος του Είναι, είναι διαφορετικός από τον δικό σας. Δεν υπάρχει καμιά ήρεμη περιοχή στις πόλεις του λευκού ανθρώπου, κανένα μέρος που να μπορεί ν’ ακουστεί η ανάπτυξη των φύλλων της άνοιξης ή το τρίψιμο των φτερών ενός εντόμου.

Αλλά ίσως να είναι έτσι επειδή εγώ είμαι ένας αγριάνθρωπος και δεν μπορώ να καταλάβω τα πράγματα. Ο θόρυβος της πόλης φαίνεται ότι βρίζει τ’ αυτιά. Και τι ζωή είναι αυτή, όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί ν’ ακούσει την μοναχική κραυγή του ερωδιού ή τη νυχτερινή συνομιλία των βατράχων γύρω από το πηγάδι;

Εμείς οι Ινδιάνοι προτιμάμε τον απαλό ήχο του ανέμου που χαϊδεύει την επιφάνεια της λίμνης και τη μυρουδιά του ανέμου που καθάρισε η βροχή του μεσημεριού ή αρωμάτισε το άρωμα των πεύκων. Ο αέρας είναι κάτι το πολύτιμο για τον άνθρωπο με το ερυθρό δέρμα, γιατί όλα τα πράγματα μοιράζονται την ίδια πνοή: το ζώο, το δέντρο και ο άνθρωπος.

Ο λευκός άνθρωπος μπορεί να μην αισθάνεται τον αέρα που αναπνέει. Όπως ο άνθρωπος που αγωνιά πολλές μέρες, γίνεται αναίσθητος στη δυσωδία. Αλλά αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να θυμάστε ότι ο αέρας είναι πολύτιμος για μας. Ότι ο αέρας μοιράζεται το πνεύμα του μ’ όλη τη ζωή που συντηρεί. Κι’ αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να την διατηρείτε αμόλυντη και ιερή σαν τόπο όπου ακόμα και ο λευκός άνθρωπος μπορεί να πάει για ν’ απολαύσει τον γλυκαμένο από τα άνθη της πεδιάδας άνεμο.

Θα πρέπει να διδάσκετε στα παιδιά σας αυτά που εμείς έχουμε διδάξει στα δικά μας: ότι η γη είναι η μητέρα μας. Όλα όσα επηρεάζουν τη γη επηρεάζουν και τα παιδιά της γης. Όταν οι άνθρωποι φτύνουν στο χώμα, φτύνουν τον εαυτό τους. Δεν ύφανε ο άνθρωπος το δίχτυ της ζωής: είναι μόνο μία κλωστή του. Όλα όσα θα κάνει κανείς στο δίχτυ θα τα κάνει στον εαυτό του. Όλα τα πράγματα συνδέονται μεταξύ τους όπως το αίμα ενώνει μια οικογένεια.

Ακόμα και ο λευκός άνθρωπος, που ο Θεός του περπατάει και συζητάει μαζί του – σαν φίλος με φίλο – δεν μπορεί να είναι έξω από την κοινή μοίρα. Ίσως να είμαστε, παρόλα αυτά, αδέλφια. Ξέρουμε κάτι που ο λευκός άνθρωπος θα το ανακαλύψει κάποια μέρα: ότι ο Θεός μας είναι και Θεός του.

Τώρα σκέπτεστε, ίσως, ότι είστε ιδιοκτήτες της γης μας, αλλά δεν μπορείτε να είστε. Αυτός είναι ο Θεός της ανθρωπότητας και το Έλεος του είναι ίδιο και για τον ερυθρόδερμο και για τον λευκό. Αυτή η γη είναι πολύτιμη γι’ Αυτόν και το να την βλάψει κανείς σημαίνει ότι υποτιμά πολύ τον Δημιουργό της. Οι λευκοί άνθρωποι θα περάσουν, ίσως και πριν από τις άλλες φυλές. Αν μολύνετε το κρεβάτι σας, θα πεθάνετε κάποια νύχτα πνιγμένοι στα δικά σας απορρίμματα. Αλλά ακόμα και την τελευταία ώρα θα φωτιστείτε με την ιδέα ότι ο Θεός σας έφερε σ’ αυτή τη γη και σας έδωσε την κυριαρχία πάνω της και πάνω στον άνθρωπο με το ερυθρό δέρμα για κάποιο ειδικό σκοπό.

Τέτοιο πεπρωμένο είναι για μας μυστήριο, γιατί δεν ξέρουμε τι θα γίνει όταν θα έχουν εξολοθρευτεί όλοι οι βούβαλοι, όταν θα έχουν δαμαστεί όλα τα άγρια άλογα, όταν οι πιο μυστικές γωνιές των δασών θα μυρίζουν άνθρωπο και όταν η θέα προς τους πράσινους λόφους θα εμποδίζεται από ένα πλήθος από σύρματα που μιλάνε. Πού είναι το πυκνό δάσος; Εξαφανίστηκε. Πού είναι ο αετός; Εξαφανίστηκε!

Έτσι τελειώνει η ζωή και αρχίζει η επιβίωση……”


Προφητεία των Ινδιάνων Κρι:

Μόνο όταν κοπεί και το τελευταίο δέντρο
Μόνο όταν δηλητηριαστεί και ο τελευταίος ποταμός
Μόνο όταν πιαστεί και το τελευταίο ψάρι
Μόνο τότε θα ανακαλύψεις
ότι τα χρήματα δεν τρώγονται...

Marlo Morgan, Το μήνυμα. εκδ.Διόπτρα

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

ΤΟ ΠΙΟ ΑΓΡΙΟ ΖΩΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ




Ίσως από τα μεγαλύτερα λάθη μας είναι ότι παίρνουμε την ζωή μας πολύ στα σοβαρά και γενικά θεωρούμε τον εαυτό μας πολύ σπουδαίο. Κι όχι μόνο εμείς αλλά ολόκληρη η ανθρωπότητα. Εμείς το ένα από τα 6 δισεκατομμύρια άτομα που ζουν πάνω σε αυτόν τον πλανήτη που λέγεται Γη, που είναι ένας από τα δισεκατομμύρια πλανήτες που υπάρχουν στο διάστημα μέσα σε έναν γαλαξία που είναι ένας από τα δισεκατομμύρια γαλαξίες που υπάρχουν στο σύμπαν. Ο κόσμος υπολογίζεται ότι έχει ιστορία μετά την Μεγάλη Έκρηξη 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια ενώ η γη αρχίζει τη ζωή της πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια ενώ σύνθετη μορφή ζωής αρχίζει σε αυτή από τα 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια, Πριν από ενάμιση εκατομμύριο χρόνια φάνηκαν οι πρώτοι άνθρωποι που περπατούσαν στα δυο τους πόδια και μόνο πριν από διακόσιες χιλιάδες χρόνια υπήρξαν άνθρωποι που μοιάζουν με τους σημερινούς. Ο κόσμος πριν την ύπαρξη του ανθρώπου υπήρχε δισεκατομμύρια χρόνια και θα μπορούσε να υπάρχει χωρίς εμάς που καταφέραμε μέσα σε πολύ λίγα χρόνια να διαταράξουμε την ισορροπία και να εξαφανίσουμε περισσότερα είδη του ζωικού βασιλείου απ' ότι παγετώνες, σεισμοί οι άλλες καταστροφές. Για αυτό στον Ζωολογικό κήπο του Τόκυο, λένε, ότι στην έξοδο υπάρχει ένα τελευταίο έκθεμα είναι ένα περίπτερο που γράφει "το πιο άγριο ζώο της γής". Μπαίνοντας μέσα ο επισκέπτης βρίσκει έναν καθρέφτη.

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ 2




Ενίοτε ιδιαιτέρως όταν ο ουρανός βρέχει Περσίδων προσπαθώ να αποκλείσω το γεγονός ότι η γη τρέχει με ταχύτητα 1800 χιλιομέτρων την ώρα. Είναι πασιφανές ότι το ακίνητο είναι ένα όριο, που δεν μπορούμε καν να αγγίσουμε. Στα κύτταρα επίσης οι ταχύτητες των ηλεκτρονίων είναι μεγάλες όπως και σε αυτό που ονομάζουμε ύλη γύρω μας και που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχει ο κενός χώρος, ούτε ο ακίνητος τόπος και χρόνος. Ο κοσμικός χορός αυτός θα έπρεπε να συνεπάρει και τους κρατούντες και τους κρατούμενους ότι δεν είναι δυνατόν να θεωρούν ότι προασπίζουν τα συμφέροντά τους ως κινούμενο όλο μπορεί κάποιος να δει και όχι σαν φούσκες μεμονωμένες, που κάνουν τα παιδιά με διάρκεια ζωής λίγων δευτερολέπτων.

Όταν το συνειδητοποίησα αυτό αισθάνθηκα μειονεξία στην αρχή, απορία μετά και ύστερα ήρθε η ζέστη και δεν αισθανόμουν τίποτα παρεξ του ιδρώτος. Βέβαια είμαι σίγουρος ότι παρόμοιες σκέψεις αποδίδονται σε αυτούς που ακόμα δεν έχουν εισέλθει στα ιδρύματα περίθαλψης και είναι μία απόδειξη ότι το σύστημα δεν παρέχει ασφάλεια για κανένα. Τι θα συνέβαινε αίφνης αν πατούσε φρένο με τέτοια ταχύτητα η γη; Που θα σταματούσαμε; Και θα είχε προφθάσει ο Παπανδρέου να κάνει την σύγκλιση του χρέους και να βγούμε στις δημόσιες αγορές του διαστήματος με υψηλό ανάστημα; Θα μπορούμε πλέον να έχουμε επενδύσεις από ξένα γαλαξιακά συστήματα καθώς οι ιθαγενείς πρώτον μας γνωρίζουνε και δεύτερον μάλλον μετά αυτό το φρενάρισμα δεν θα έχουν διάθεση να επενδύσουν;

Το "μπαμπά μην τρέχεις" έχει νόημα με τέτοιες ταχύτητες;

Μετά προσπαθώ να καταλάβω γιατί ο Παπαδιαμάντης στο μέσον της έκρηξης αυτού του κοσμικού φωτός που άλλοτε είναι κύμα άλλοτε σωμάτιο τοποθετεί τον γερό - Φραγκούλα καπνίζων την παλιά του πίπα. Και αυτός ο ρεμβασμός έχει τελικά διπλή φύση ως απώλεια και ως σωτηρία κι αν ναι μπορούν να συνυπάρξουν ταυτόχρονα;

"ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Ο Αμέλιος μου είπε Πλωτίνε, ότι για να φιλοσοφήσω πρέπει πρώτα να γνωρίσω τις παγκόσμιες αρχές. Γι' αυτό σε ερωτώ. Τι βρίσκεται πίσω απ' όλες τις μορφές της ζωής; Τι είναι η φύση; Πώς μπορεί να περιγραφεί;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Πάνω απ' όλα πρέπει να βρίσκεται κάτι που να είναι απλό. Γιατί αν δεν είναι απλό και δεν είναι το ΕΝ, τότε δεν θα είναι η αιτία. Η αιτία των πάντων πρέπει να είναι μία και μοναδική.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Μα το δημιουργημένο σύμπαν είναι πολλαπλασιαζόμενο και σύνθετο. Θέλεις να πεις ότι το σύνθετο προέρχεται από το απλό;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Δεν είναι δυνατό για τα πολλά να υπάρχουν εκτός κι αν υπάρχει το ΕΝ, απ' το οποίο αποτελούνται και το οποίο υπάρχει πριν απ' όλα τα άλλα. Το ΕΝ είναι η αιτία όλων.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Πώς μπορεί δάσκαλε το ΕΝ να περιγραφεί; Έχω την εντύπωση ότι το ΕΝ υπερβαίνει τη δυνατότητα της ανθρώπινης αντίληψης, και ότι η ανθρώπινη έκφραση θα μπορούσε μόνο το αλλοιώσει.

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Πώς αλήθεια μπορούμε να μιλήσουμε γι' αυτό; Μπορούμε να πούμε κάτι γι' αυτό, αλλά δεν μπορούμε να το περιγράψουμε. Ούτε έχουμε κάποια γνώση ή διανοητική αντίληψή του. Μπορούμε να πούμε τι δεν είναι και όχι τι είναι. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να το γνωρίσουμε.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Μπορούμε να πούμε ότι το ΕΝ είναι η ύπαρξη;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΈΝΑ δεν είναι η ύπαρξη, αλλά η ύπαρξη είναι η εκπόρευσή του, η πρώτη γέννηση. Για το λόγο αυτό δεν υπάρχει όνομα για το ΕΝ, είναι ανέκφραστο..

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Κατάλαβα. Είναι περισσότερο μη ύπαρξη παρά ύπαρξη. Δεν έχει όμως σχέση με την εκδηλωμένη πεπερασμένη ύπαρξη;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΕΝ είναι τα πάντα, και ταυτόχρονα τίποτα. Το ΕΝ είναι τα πάντα, για το λόγο ότι όλα ενυπάρχουν μέσα του. Στους κόλπους του υπάρχουν, και ΘΑ υπάρξουν τα πάντα.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Κατάλαβα. Το ΕΝ αντιπροσωπεύει τη δυνατότητα. Ποια όμως η σχέση του Ενός με την ζωή;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Υπάρχει πριν από την ζωή και είναι η αιτία της, εφόσον η ενέργεια της ζωής δεν προηγείται αλλά αντίθετα απορρέει από την ανέκφραστη πηγή του ΕΝΟΣ.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Πρέπει να υποθέσουμε λοιπόν ότι το ΕΝ που υπάρχει πριν απ' όλα, δεν είναι το εκδηλωμένο σύμπαν. Που βρίσκεται λοιπόν το ΕΝ;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΕΝ υπάρχει παντού. Δεν υπάρχει μέρος όπου δεν είναι, γι' αυτό και γεμίζει τα πάντα. Μέσω αυτού υπάρχουν τα πάντα. Το ΕΝ γεμίζει τα πάντα, παράγει τα πάντα, χωρίς να είναι αυτό που παράγει.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Μα Πλωτίνε ξέρεις καλά ότι το εκδηλωμένο σύμπαν χαρακτηρίζεται από την κίνηση. Είναι το ΕΝ η κίνηση; Ή είναι η δυνατότητα της κίνησης μία συνθήκη στάσης; Ποια η σχέση του ΕΝΟΣ με την κίνηση και τη στάση;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΕΝ υπερέχει και της κίνησης και της στάσης. Είναι η δυνατότητα και της κίνησης και της στάσης, υπερέχει και των δύο."

[...] Άφησεν εις την άκρην το τσιμπούκι, το οποίον είχε σβήσει ήδη ανεπαισθήτως, εν μέσω της αλλοφροσύνης και των ρεμβασμών του καπνιστού, και ακουσίως ήρχισε να υποψάλλη.

Έλεγε τον Μέγαν Παρακλητικόν κανόνα τον εις την Παναγίαν, όπου διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιάς ψυχής, και την σειράν όλην των κατανυκτικών ύμνων, όπου εις βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει νέφη.

Είτα, κατά μικρόν, αφού είπεν όσα τροπάρια ενθυμείτο από στήθους, ύψωσεν ακουσίως την φωνήν, και ήρχισε να μέλπη το αθάνατον εκείνο:

“Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε,

Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα.

Και συ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα”.

[...] Και είτα προσέτι, παρεκάλει δια του άσματος την Παναγίαν, να είναι μεσίτρια προς τον Θεόν, “μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των Αγγέλων [...]“. Ω, αυτό είχε την δύναμιν και το προνόμιον να κάμνη πολλά ζεύγη οφθαλμών να κλαίωσι, τον παλαιόν καιρόν, όταν οι άνθρωποι έκλαιον ακόμη εκούσια δάκρυα εκ συναισθήσεως [...]


Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ 1



Πως δίνεις νόημα σε αυτή την ύπαρξη όταν θεωρείς ότι το τυχαίο σε γέννησε και ένα τυχαίο θα σε πάρει;

Και το μεσοδιάστημα πως νοηματοδοτείται; Είναι αρχή νοήματος η οικογένεια, ο αγώνας, τα παιδιά ή τα μη παιδιά, οι αρρώστιες τα όσα συμβάντα καλά και άσχημα;

Από τι ενοποιείται αυτό το ασύνδετο σώμα που κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή σε διάλυση; Και γιατί η διάλυση αυτή να συμβαίνει μια συγκεκριμένη στιγμή;

Η ημέρα του θανάτου μου τι θα σημαίνει για μένα γιατί αρνούμαι να την σκεφτώ και τι σημαίνει το "χτύπα ξύλο";

Τι νόημα έχουν τα blog, τα γραψίματα γενικότερα, ποιήματα, τέχνες αφού όλα ξαναγυρίζουν στο χώμα που πάρθηκαν;

Υπάρχει το κακό ή είναι ανυπαρξία του καλού;
Που βρίσκονταν ο Θεός στο Αουσβιτς;

Όταν ένα πρόσωπο φεύγει από αυτόν τον κόσμο πεθαίνει γιατί στην εκκλησία εύχονται "αιωνία η μνήμη";

Μπορεί να υπάρχει Θεός και μη Θεός; Τότε τι είναι αυτό που βρίσκεται ανάμεσα;

Γιατί μόνο στο βάθος της απελπισίας βρίσκει χώρο ο Θεός και εμφανίζεται; Γιατί δεν εμφανίζεται στην πολυθρόνα;


Γιατί στο διήγημα "Ρεμβασμός τον Δεκαπενταύγουστο" ο Παπαδιαμάντης έχει ως πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο καθόλου καθωσπρέπει αλλά είναι σκληρός, δεν μιλάει στην γυναίκα του και εξαιτίας του εγωισμού του έχασε μάλιστα την αγαπημένη του κόρη; Γιατί επιλέγει αυτόν ο Παπαδιαμάντης;

«Εκύκλωσαν αι του βίου μου ζάλαι, ώσπερ μέλισσαι, κηρίον, Παρθένε...»

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΣΙΡΚΟ


Έγραφε ο conte Gamba που συνόδευσε τον Byron στο τελευταίο ταξίδι στην Ελλάδα για το πόσο απογοητεύτηκε ο ίδιος όταν μετά από αγώνες για να βρει χρήματα να στηρίξει την κυβέρνηση κατάλαβε ότι πολλοί καπεταναίοι των αγωνιστών έφτιαχνα καταλόγους με ψεύτικα ονόματα για να παίρνουν τα χρήματα από το γκουβέρνο και το περίσσευμα να το βάζουν στην τσέπη τους. Δεν δημιουργήθηκε τώρα η κατάσταση στη χώρα μας. Εμείς προκρίναμε πάντα τους μέτριους γιατί ελπίζαμε ότι με την μετριότητά τους κάτι θα μπορέσουμε να αποσπάσουμε και μεις χωρίς να κουραστούμε. Αναρωτιέμαι γιατί αυτή την ύστατη στιγμή δεν κλήθηκαν επιφανείς Έλληνες που στελεχώνουν Διεθνείς Οργανισμούς, επιχειρηματίες, επιστήμονες να δημιουργήσουν μια Επιτροπή ώστε πραγματικά να βρει σωτηρία ο τόπος; Η απάντηση είναι η ίδια. Γιατί θέλουμε οι ίδιοι οι μικροί να βρίσκονται εκεί προασπιζόμενοι θέσεις και εξουσίες.