Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

ΟΥ-ΤΟΠΙΑ



Μα βεβαίως, φαίνονται ακόμα επί των οθονών, κραυγάζοντες. Ποιοι πάλι αυτοί; Λέλεγες, Κάρες, Ιώνες, και ίσως και Πελασγοί. Ακραίες φυλές μη ενσωματωμένες ακόμη στο ενιαίο κράτους του Φιλίππου. Εξ ' ου και ο Καλλικράτης έχει αρχές που θυμίζουν έντονα πίτσα. Προπαντός να είναι ίσα τα κομμάτια και να συμφέρει στους ημέτερους υποψήφιους, για να κερδίσουν. Γιατί υπεράνω όλων η τσέπη μας και η εξουσία. Μα θα αντιτείνεις το κράτος δεν έχει ως αρχή την ευτυχία του πολίτη; Δεν το έπιασα; Υπονοούμενο; Μήπως θα έπρεπε τι να θεωρείται ως σημείο ισορροπίας κομματικών Α.Ε.; Μη γένοιτο. Τότε; Μα απλώς όπως είπε ο κυρ Γιάννης Σκαρίμπας "όλοι είναι ίσοι εκτός από μερικούς που είναι πιο ίσοι από τους άλλους" Και τότε ποια η ανησυχία; Μα να αγοράσουν ολόκληρο Λονδίνο και με μετρητά οι Έλληνες; Πως είπατε "Έλληνες;" Κατ' ευφημισμόν φαντάζομαι. Ειδωλολάτρες πιστοί του χρήματος και μόνο με ορίζοντα που φτάνει λίγο πιο κάτω από την κοιλιά τους. Φοβισμένοι μικροαστοί που θεωρούνε πλούτο τον τραπεζικό τους λογαριασμό. Και οι λογαριασμοί τους είναι υπεράνω των ανθρώπων. Μα ποιοι άνθρωποι; Δεν είδες τους γραφιάδες τους; Ο 35χρονος, 20χρονος σαν να είμαστε μόνο ηλικίες και όχι όνειρα, ζωές, ελπίδες, πόνους, καυγάδες.

Μα σκοτώνουν ανθρώπους. Ε και; Ποιος νοιάζεται; Οι κυβερνήσεις; Οι άνθρωποι; Ποιος. Καλέ μου εδώ κάθε μέρα 5 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στους δρόμους και 10 ακόμη προστίθενται στην μεγάλη αλυσίδα των αναπήρων και τα Μ.Μ.Ε. κλαίνε που υποχώρησαν οι πωλήσεις των αυτοκινήτων. Είναι ο υπερθετικός του υποκριτισμού. Και τι σχέση έχει με τον Καλλικράτη; Έχει σχέση με την λογική που παράγει το αποτέλεσμα. Δηλαδή; Κάποιος από πάνω χωρίς να παρατηρήσει, χωρίς να δει και να καταλάβει, αποφασίζει. Αποφασίζουμε να έχουμε πολιτική για αυτοκίνητο. Αποφασίσαμε να μοιράσουμε την χώρα αλλιώς. Αποφασίσαμε να παραδώσουμε την χώρα στους τραπεζίτες. Είδες να υπάρχει αντίθετη λογική; Φωνασκίες ναι, λογική όχι.

Και τι μπορούμε να κάνουμε; Μα ο ελληνισμός έζησε τόσα χρόνια χωρίς κράτος. Κι έφτιαξε κοινότητες, κράτησε την παιδεία του, έφτιαξε οικονομίες και τράπεζες λαϊκές όπως στα Αμπελάκια. Ας ξεχάσουμε το κράτος. Να ξαναφτιάξουμε τις κοινότητες μας. Να παλέψουμε με το χώμα για να ξαναφτιάξουμε το σιτάρι που θέλουμε, να ζυμώνουμε τα ψωμιά μας. Να διδάσκουμε τα παιδιά μας λαμβάνοντας υπόψη ότι είναι άνθρωποι με σώμα και ψυχή. Να τους διδάξουμε τι είναι αλληλεγγύη, χαρά, συμπόνια, ομορφιά να τους απομακρύνουμε από τους τοξικούς θαλάμους που είναι τα σχολεία - αυτά τα νεκρά μαυσωλεία των νεκρών ανθρώπων. Να ξαναχτίσουμε τα δικά μας νοσοκομεία με τους γιατρούς μας που κοιτάν την ψυχή του ανθρώπου που ασθενεί και όχι το πορτοφόλι του. Δεν θέλουμε να ξαναφτιάξουμε το κράτος. Δεν θέλουμε άλλο αυτόν τον τρόπο το κράτος και τη βία. Δεν αντέχουμε το κρεματόριο που δημιούργησαν οι επαγγελματίες πολιτικοί. Γιατί το ξέρουμε ότι και αυτή τη στιγμή αυτοί σχεδιάζουν τις επόμενες ευκαιρίες τους για να μεγαλώσουν οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί. Είναι επαγγελματίες του θανάτου. Εμείς θέλουμε ερασιτέχνες της ζωής. Αυτής της γυμνής ζωής που μας δίδαξε αυτός ο τόπος με την καθαρότητα του, με το απροσδιόριστό του, με την ελευθερία του αλλά κυρίως με την ομορφιά του.

Αυτά μου είπε και χάθηκε στη νύχτα. Και πήρα τον διάλογο και τον μετέφερα εδώ. Χαμένος κόπος, σκέφτηκα. Φαιδρότητες. Παρηγορήθηκα στον ποιητή μου που μου έγνεφε ότι "πρέπει να βγω από αυτόν τον ύπνο, αυτό το μαστιγωμένο δέρμα" και τόλμησα. Συγχωράτε την αφέλεια μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: