Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΛΟ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΣΙΑ ΕΙΜΑΙ

Κοινότητες Ελλήνων. Αμπελάκια. Νομοκανών του Μαλαξού και εθιμικό δίκαιο. Λέξεις άγνωστες στο L.S.E , στο Harvard αλλά πολύ γνωστές στους Έλληνες που έζησαν για αιώνες χωρίς εθνικό κράτος συγκρατώντας κοινωνίες και οικονομίες που δυστυχώς ελάχιστα μελετήθηκαν έτσι ώστε να εφαρμοσθούν τα θετικά τους στοιχεία στα πλαίσια μιας παγκοσμιοποιήμενης κοινωνίας που δεν διαφέρει και πολύ από μια αυτοκρατορικής δομής κοινωνία. Εν αντιθέσει οι ιθύνοντες της κυβέρνησης σε μία εποχή κρίσης, αμφιβολίας και αγανάκτησης αυτού του λαού προσπαθούν να περάσουν ένα λεγόμενο σχέδιο "Καλλικράτης" χωρίς καμία διαβούλευση, χωρίς συζήτηση ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τον διαχωρισμό της ελληνικής κοινωνίας και προετοιμάζοντας το έδαφος για μεγαλύτερες κοινωνικές αντιθέσεις.
Φαντάζουν γραφικοί όσοι επιμένουν, όσοι ακόμα δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν τι έγινε με τον Καποδίστρια που δεν ξέρουν μετά από τόσα χρόνια πως λένε πια το χωριό τους και σε πιο δήμο ανήκουν.
Ο Δήμος Ιωλκού δεν είναι ένας νέος δήμος. Είναι ένας δήμος παλιός που κάποτε ανήκαν σε αυτόν η Άλλη Μεριά, η Ανακασιά, o Ανω Βόλος, ο Αγιος Ονούφριος, ο Αγιος Γεώργιος και η Αγία Παρασκευή. Είναι ο πρώτος δήμος που συγκροτείται στην περιοχή. Το πρώτο εμπορικό κέντρο των παππούδων μου απέναντι από το Καστέλι (με πεταλωτήριο, κουρείο και σούπερ μάρκετ) το σπίτι του Αγά απέναντι από την εκκλησία του Αη - Γιάννη με την θαυματουργή εικόνα που κάποτε η ουρά στο πανηγύρι το βράδυ του Εσπερινού έφτανε μέχρι τις αηδονοφωλιές, οι δριστελες με τα καθαρά νερά, οι γαλιάγριες τρείς ή τέσσερις τον αριθμό, ο μεγάλος μύλος κοντά στην Εκκλησία του Αη - Γιάννη που ξεκίνησε για τον πρώτο μεγάλο αλευρόμυλο στην περιοχή της Θεσσαλίας και δεν έγινε ποτέ καθώς πέθανε ο χρηματοδότης, η σκιά του Θεόφιλου ακόμη στις γαλιάγριες, στους φούρνους και στα πανηγύρια της περιοχής, ο Άγιος Ονούφριος εκκλησία χτισμένη από το μοναστήρι Οξείας Επισκέψεως Μακρυνίτσας με τους τραγουδιστές της, η σπηλιά ακόμη του Βασίλη του Τακτικού ( Στην σπηλιά γεννήθηκε ο Χριστός στην σπηλιά ζει ο Βασίλης ο Τακτικός, όπως έλεγε) κοντά στον Αγιο Ονούφριο που προχθές μάζεψα τα πιρούνια και τα κουτάλια του να τα έχω ενθύμιο μιας παιδικής ηλικίας που δεν έχω πια κανένα να την μοιραστώ…
"Θα ανήκετε στο Δήμο Βόλου, βγήκε το σχέδιο "Καλλικράτης" και είναι για το καλό σας" Αν το άκουγα μικρός θα θύμωνα δεν θα το ανεχόμουν "Δεν είμαι από το Βόλο εγώ είμαι από την Ανακασιά " θα φώναζα. Τώρα δεν έχω δικαίωμα ούτε να το πω, κανείς δεν ρωτάει απλώς αποφασίζει και διατάσσει. Κοιτάζω το σκουριασμένο πιρούνι και το πιάτο του Βασίλη του Τακτικού και προσπαθώ να πω στο παιδί μου ότι η πατρίδα μου είναι αυτό το πιάτο το σκουριασμένο κι αυτό το πιρούνι. Ότι με αυτους τους ανώνυμους αγίους πλάστηκε ο τόπος μου, οι αξίες μας και η ζωή μας. Στανικώς μπορούνε να κάνουνε ότι θέλουνε αλλά εμείς παιδί μου δεν είμαστε από το Βόλο είμαστε από την Ανακασιά, από το σκουριασμένο πιάτο του Βασίλη του Τακτικού, από τις γαλιάγριες και τις αυλές μας. Κι αυτό το πιάτο θα του παραδώσω άλλο τι δεν προλάβαμε να κάνουμε παρά να διασώζουμε την αξιοπρέπεια όχι μόνο την δική μας αλλά των στρατιών που πέρασαν πριν από μας που πάνω στο δικό τους αίμα φυτρώνουν τα λουλούδια κι αυτή την ακόμη την Άνοιξη.


3 σχόλια:

BlackCatBone είπε...

ολη η αληθεια για τον καλλικρατη,εδώ :


http://lailapa.blogspot.com/2010/02/blog-post_08.html

sobraluz είπε...

Υπερασπίσου το ήθος της μικρής κοινότητας. Μάλλον είσαι από τους τελευταίους που θα μπορεί να το κάνει.

VARALIS είπε...

Black τι να σου πω με εντυπωσιάζεις κάθε φορά. Σ' ευχαριστώ, απο καρδιάς. Πιστεύω θα τα πούμε μέσω skype σύντομα.

sobraluz
δυστυχώς πιστεύω οτι τέτοιου είδους αυταρχισμούς δεν έχουμε ξαναζήσει. Ο δημοκράτης λαμβάνει υπόψει του τηνιστορία και τις ιδιαιτερότητες του λαού και τον αφήνει να αποφασίσει ο αυταρχικός (για να μην χρησιμοποιήσω άλλον όρον) αποφασίζει και διατάσει.