Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ





Για να χτίσουν μια καλύβα
παίρνουν κοκκινόχωμα νερό ζυμώνουνε τη λάσπη με τα πόδια
ρίχνοντας άχυρο τριμμένο για να δέσουν τα πλιθιά όταν τ΄
αραδιάσουνε στον ήλιο.
Εμείς το μόνο πούχαμε είταν στάχτη αίμα και σκουριασμένο
συρματόπλεγμα.
Χρόνια και χρόνια τώρα πασχίζω να στεριώσω το μικρό πλιθί
μου μ' αυτά τα υλικά
χρόνια πασχίζουμε να χτίσουμε τον κόσμο
να τον μεταμορφώσουμε
ζυμώνουμε τη λάσπη και συνεχώς διαλύεται
απ' τις προλήψεις τις βροχές τις προδοσίες.
Είμαστε υπεύθυνοι για τα υλικά
για τις λιποψυχίες μας
είμαστε υπεύθυνοι για την επιμονή μας
να ζυμώνουμε ακόμα με τα γυμνά μας πόδια
τη στάχτη και το αίμα.

Αρης Αλεξάνδρου

Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Πήλιο: «Καλλικράτης» vs Κένταυρος Χείρων; («Ακουσα Χείρων, ότι θεός όντας πεθύμησες να πεθάνεις»)*


Του Δ.Κ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ


Το θέμα το σημερινό αφορά τους δήμους του Πηλίου, κυρίως γιατί η ανάπτυξη είναι στοιχείο συνταιριασμένο με την ιστορία κάθε τόπου, τη μυθολογία του και την πραγματικότητά του, η οποία παράγει στοιχεία ενότητας και εσωτερικής συνοχής που μόνο κακό φέρνουν όταν διασπώνται.

Αλλά επίσης είναι και ένα ενθύμημα του μυθικού «θετού πατέρα και δασκάλου» της ανθρωπότητας Κενταύρου Χείρωνος , ο οποίος, αρνούμενος την αθανασία, «απελευθέρωσε ένα άλλο σύμβολο της γνώσης -τον Προμηθέα- τον Τιτάνα που έδωσε στους ανθρώπους τη φωτιά».

Αρνούμενος την αθανασία αυτός ο δάσκαλος του Ασκληπιού, του Αχιλλέα και τόσων άλλων, ο γιος του Κρόνου και της νύμφης Φιλύρας, μόνος του «γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ της φύσης και του πολιτισμού». Το χάσμα που αφήνουμε εμείς οι επίγονοι να ανοίγεται...

Συνήθως κάθε μορφή αποσκίρτησης από την κυρίαρχη συναίνεση, αναφέρει ο Jacques Ranciere, ονομάζεται λαϊκισμός. Αλλά, όπως λέγει ο ίδιος, «λαϊκισμός» είναι «το βολικό όνομα στο οποίο υποκρύπτεται η οξυμμένη αντίφαση ανάμεσα στη λαϊκή νομιμότητα και στην επιστημονική νομιμότητα, η δυσκολία της κυβέρνησης της επιστήμης να αποδεχθεί τις εκφάνσεις της δημοκρατίας». Στην παλιά Ελλάδα λοιπόν το «μέγα Πήλιον» (Σιμωνίδης) αποτελούσε πάντα μια ενότητα. Μάλιστα δύο φορές ο Ομηρος χρησιμοποιεί τη λέξη «εινοσίφυλλον» για να περιγράψει περιοχές με δάση: «Την πρώτη φορά για την Ιθάκη και τη δεύτερη για να απεικονίσει το Πήλιο... το βουνό των τρεμάμενων φύλλων (Ιλιάδα, Ραψωδία β')». Την εικόνα του αέρα που φυσούσε μέσα από τα πυκνά του δάση. «Εινοσίφυλλον» λοιπόν και όχι μόνο αυτό, αλλά οι θεοί ακούμπησαν την Οσσα στον Ολυμπο και απάνω στην Οσσα το Πήλιο, για να είναι ο ουρανός «αμβατός». Για να έχει ο άνθρωπος τρόπο να «ψαύει» τον ουρανό για να έχει «πρόσβασιν επί τον ουρανόν». Και ο Ερμής, απαντώντας στον Χάροντα που θεωρούσε απίθανη μια τέτοια μεγαλουργία, έλεγε: «Ο δε γεννάδας Ομηρος από δυοίν στίχοιν αυτίκα ημίν αμβατόν εποίησεν τον ουρανόν, ούτω ραδίως συνθείς τα όρη».

Σήμερα με τον «Καλλικράτη» -ή καλύτερα με το όνομα του Καλλικράτη, γιατί ο παλιός Ελληνας αρχιτέκτονας δεν θα σκεφτόταν μια τέτοια «ασέβεια»- το μισό Πήλιο προς τη μεριά του Βόλου εντάσσεται στον αστικό ιστό παύοντας να είναι βουνό ή ορεινός δήμος επί το νεοελληνικότερον. Το υπόλοιπο διατηρεί τον ορεινό του χαρακτήρα. Τα μπροστινά του χωριά προς τον Βόλο, όπως ο Δήμος Πορταριάς (Πορταριά υψόμετρο 650 μέτρα, Κατηχώρι υψόμετρο 450 μέτρα, Σταγιάτες υψόμετρο 340 μέτρα, Αλλη Μεριά κ.λπ.) δεν ενώνονται με τη Ζαγορά - Μούρεσι (Ζαγορά υψόμετρο 400 μέτρα, Μούρεσι υψόμετρο 400), των οποίων ο νέος δήμος, όπως λέει το σχέδιο «χαρακτηρίζεται ως ορεινός», αλλά με την αστική περιοχή του Βόλου-Νέας Ιωνίας. Μια καθαρά ορεινή αγροτική και τουριστική περιοχή -αν εξαιρέσεις το κάτω της άκρο, την «Αλλη Μεριά», επίσης αγροτική και τουριστική περιοχή- παύει να ορίζεται ως τέτοια και προσαρτάται στον αστικό ιστό διασπώντας την πολιτιστική, παραγωγική και πραγματική ενότητα του Πηλίου. Ενος βουνού «ανεμοσφάραγου» (Πίνδαρος), για τους ανέμους που συνταράσσουν τα δάση του, «υλήεν», για την πλούσια ξυλεία του, «αιπύ», για τους ψηλούς γκρεμούς του (Ησίοδος) και «πολυφάρμακον» για την ποικιλία των βοτάνων του (Ηρακλείδης). Αν θυμηθούμε δε και τον Γ. Δροσίνη που έγραφε στον ύμνο του για το Πήλιο «η πλάση η παντοδύναμη κι' απόνετη μητέρα», «μάζεψε από όλα τα βουνά τη μοιρασμένη χάρη, Την έσμιξε και σ' έπλασε, Βουνό βουνών καμάρι», ίσως αναλογιστούμε την επιχειρούμενη διάσπαση της αρμονίας του. Δήμοι με χαρακτηριστικά διαφορετικά και παράδοση ξεχωριστή εμπλέκονται, ενώ η νέα αρχιτεκτονική του «Καλλικράτη», η οποία στηρίζεται στην ανάγκη «σχεδιασμού και υλοποίησης» της περιφερειακής ανάπτυξης, φαίνεται να θεωρεί ότι μια ορεινή αγροτική περιοχή μπορεί να έχει «κοινό τρόπο επιχειρηματικότητας» με μια πεδινή, αστική, βιομηχανική και τουριστική περιοχή. Και από τη μια μεριά θεωρείται ορεινός ο δήμος με υψόμετρο 400 μέτρων, ενώ δεν θεωρείται ορεινός ο δήμος που περιλαμβάνει χωριά με υψόμετρο 650 μέτρων. Οχι, είναι κάμπος και αστική περιοχή.

Ο «Καλλικράτης» μπορεί να χαρακτηρισθεί μια πραγματικά φιλόδοξη προσπάθεια αναδιάρθρωσης της χώρας, αλλά φυσικά όταν ένα σχέδιο «προτείνεται» σε μια δημοκρατική πολιτεία δεν μπορεί να έχει τα χαρακτηριστικά της πολιτικής μοναδικότητας. Η ανάπτυξη αποτελεί ασφαλώς καθήκον μιας σύγχρονης κυβέρνησης, λαμβάνοντας ωστόσο υπόψη την ιδιαίτερη σύνθεση της πολιτιστικής και ιστορικής παράδοσης ενός τόπου. Είναι κατανοητό ότι η αναγκαιότητα μπορεί να επιτάσσει απόλυτες λύσεις οργάνωσης, όμως και αυτές οι απόλυτες λύσεις δεν μπορεί παρά να βασίζονται σε αυτό που συνήθως λέγεται «αξιοποίηση των τοπικών και περιφερειακών συγκριτικών πλεονεκτημάτων». Ποια προσαρμογή λοιπόν γίνεται στις ανάγκες της πράσινης ανάπτυξης, όταν ένας ουσιαστικά ορεινός δήμος με αμιγώς γεωργικό και τουριστικό χαρακτήρα και δικιά του ντοπιολαλιά, αντί να ενωθεί με δήμους του ιδίου τύπου ενώνεται με δήμους αστικού χαρακτήρα, «αστικοποιείται» για να χρησιμοποιήσουμε «σύγχρονη ορολογία». Σαν να ενώνεται ο Δήμος Πειραιά με την Πάρνηθα και να ισχυριζόμαστε ότι αποτελούν μια ενότητα ανάπτυξης... Και τότε θα λέμε π.χ. «αν η πρόοδος δεν προοδεύει τούτο οφείλεται στους καθυστερημένους;».

Οι ανύπαντρες κοπέλες του Πηλίου παρακαλούν τον Αγιο Θεόδωρο να τους δείξει τη μοίρα τους, ποιον άνδρα θα πάρουν λέγοντας: «Αγι' μ' Θόδουρι μ' καλέ μ'/ κι καλέ μ' θαυματουργέ μ'/ απ' την έρημου πιρνάς/ κι τις μοίρες χιριτάς/ αν εύρεις κι τι μοίρα μου/ να τηνε χαιριτήσεις/ Πλιένουμε δε σκουπίζουμι/ να 'ρθει να μι σκουπίσ'./ Βράζου στάρι κι κριθάρ'/ στ' Αη-Θουδουριού τη χάρ'/ κι όποιους είνι να μι πάρ'/ να 'ρθει να τουν 'δω του βράδ'». Εμείς εν συνόλω να παρακαλέσουμε να μάθουμε κατά πού κουρουκλάν' οι κουτσιμπάνες τ'ς αυτοδιοίκησ' ή τι τέξεται η Γιάνν'ς η Ραγκούσ', κατά την πηλιορείτικη ντοπιολαλιά; Και βέβαια μετέπειτα ούτως ή αλλέως θα το διασκεδάσουμε με πηλιορείτικα συρτά, αν βρούμε καμιά από τις εκπομπές του Παύλου Γεραμάνη ή τον δίσκο της «Λύρας», «Τα Πηλιορείτικα», που έχει εξαντληθεί πια.

Στην ουσία εκείνο που κανείς αποζητά είναι να διατηρηθεί ο συμβολισμός του βουνού, που θα χαθεί στον αστικό ιστό. Το πουκάμισο του Κένταυρου που γλιστρά ανάμεσα στα φύλλα να τυλιχθεί στο κορμί μας, να βρούμε τα νερά του βουνού, που έλεγε ο Σεφέρης. «Εχοντας για δάσκαλο ένα πλάσμα μισό ανθρώπινο και μισό θηρίο, που σημαίνει ότι μαθαίνει κανείς πώς να χρησιμοποιεί τη μία και την άλλη φύση, και ότι η μία δίχως την άλλη δεν μπορεί να διαρκέσει».


* Διάλογος Μενίππου και Χείρωνος


Φοβάμαι οτι ευαισθησίες σαν κι αυτές ανήκουν στην ου- τοπία. Καθώς επιλέγεται ότι είναι χρηστικό και δυστυχώς οι ευαισθησίες η αίσθηση της ιστορίας ως καθ' όλον σώμα δεν αφορά παρά τους ξένους (με την έννοια της διαχείρίσης κοινών εννοιών) εις τους οποίους ως φαίνεται ανήκωμεν κ. Παπαϊώαννου.


Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ ..... ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ





"Από μικρόθεν μ' έλεγε ο γέρων ο πατηρ μου
Παιδίν μου, μάθε γράμματα, και ωσάν εσένα έχει.
Βλέπεις τον δείνα, τέκνον μου, πεζός περιεπάτει
και τώρα διπλοέντέληνος και παχυμουλαράτος.
Αυτός, όταν εμάνθανε, υπόδησιν ούκ είχε,
και τώρα βλέπεις τον, φορεί τα μακρομυτικά του.
Αυτός, όταν εμάνθανε, ποτέ του ουκ εκτενίσθη,
και τώρα καλοκτένιστος και καμαροτριχάρης.
Αυτός, όταν εμάνθανε, λουτρόθυραν ουκ είδε,
και τώρα λουτρακίζεται, τρίτον την εβδομάδα
Αυτός, ο κόλπος του έγεμε φθείρας αμυγδαλάτας
και τώρα τα υπέρπυρα γέμει τα μανοπλάτα.
Και πείσθητι γεροντικοίς και πατρικοίς μου λόγοις,
και μάθε τα γραμματικά, και ωσαν εσένα έχει.
Κι έμαθον τα γραμματικά μετά πολλού του κόπου
Αφ΄ου δε τάχα γέγονα γραμματικός τεχνίτης,
επιθυμώ και το ψωμίν και του ψωμιού την μάννα
υβρίζω τα γραμματικά, λέγω μετά δακρύων
"Ανάθεμα τα γράμματα, Χριστέ, και όπου τα θέλει!
ανάθεμα και τον καιρόν και εκείνη την ημέραν,
καθ' ην με παρεδώκασιν εις το διδασκαλείο
προς το να μάθω γράμματα, τάχα να ζω απ' εκείνα"

Θεοδώρου Πρόδρομου

Αρχή των εξετάσεων Καλή Αρχή... και να θυμάστε "Κι αυτό θα περάσει"

Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΜΙΚΡΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ



Ας το διασκεδάσουμε λίγο.

Μας αποκαλούν γουρούνια, PIIGS (Portugal, Italia, Irland.Greece & Spain). Δηλαδή είμαστε πέντε μικρά γουρουνάκια. Γουρουνάκια μολυσμένα, φορείς της γουρουνίσιας επιδημίας. Μια επιδημία που ονομάζεται δημόσιο χρέος και από αυτή έχει μολυνθεί όλη η Ευρώπη.

Στην περίπτωση πτώχευσης ενός Γουρουνιού, οι πιστωτές του είναι κι αυτή σε δεινή θέση . Τα ευρωπαϊκά κράτα πρέπει να σώσουν τα γουρούνια για να σωθούνε τα ίδια. Η Ελλάδα έχει δημόσιο χρέος που ανέρχεται στα 236 δις δολλάρια, η Πορτογαλία 286 δις, η Ιρλανδία 867 δις, η Ισπανία, 1.100 δις και η Ιταλία η μεγάλη μολυσμένη φτάνει στα 1.400 δις δολλάρια.

Τα Γουρούνια χρωστάνε το ένα στο άλλο. Η Ελλάδα χρωστάει 9.6 δις δολάρια στην Πορτογαλία που χρωστάει 58 στην Ισπανία και πρέπει να δώσει και 14 στην Ιρλανδία. Ένα παιγνίδι με καθρέφτες είναι το χρέος και στο τέλος μπορεί να μείνουν όλοι με την μπουκάλα στο χέρι. Αν πτωχεύσει η Ελλάδα, η Ευρώπη μπορεί να σωθεί, η δύναμη της κρούσης του χρέους της στα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη είναι προς το παρόν διαχειρίσιμη. Αν πτωχεύσει η Ιταλία η Ισπανία, το ευρώ σταματάει να υπάρχει. Όσο πιο μεγάλο είναι το δημόσιο χρέος ενός ευρωπαϊκού Γουρουνιού, τόσο πιο γρήγορη είναι η μόλυνση και τα αποτέλεσμά της καταστροφικά. Τα γουρούνια έζησαν πάνω από τις δυνατότητές τους με τις δυνατότητες των άλλων. Οι άλλοι άφηναν να ζήσουν πάνω από τις δυνατότητές τους με την προϋπόθεση να αγοράζουν από αυτούς, όπλα, δάνεια, κατανάλωση. Στην πραγματικότητα δεν έκαναν κάτι λιγότερο από τα στελέχη της Λίμαν Μπράδερ. Αντί να δίνουν "τοξικά δάνεια" σε ανθρώπους που δεν είχαν εγγυήσεις για την αποπληρωμή τους έδιναν σε χώρες που ήξεραν από πριν ότι δεν μπορούσαν να πληρώσουν. Γιατί τα έδιναν τα δάνεια; Μα είναι απλό τα μεταφερόμενα golden boys ήθελαν άμεσες επιτυχίες στο δανεισμό και σε ποιον θα δανείσεις; σε αυτόν που έχει ή σε αυτόν που δεν έχει; Τάιζαν τα γουρούνια, τα έτρεφαν αλλά τα γουρούνια μολύνθηκαν. Και η επιλογή είναι απλή ή σώζεις το γουρούνι για να σώσεις το ευρώ σου η το αφήνεις να πτωχεύσει ώστε να βγάλει κάτι ο Σόρος που έχει στοιχηματίσει από καιρό στο θάνατο των γουρουνιών. Ηθικό δίδαγμα τα γουρούνια ποτέ δεν πεθαίνουν δεν τους σκιάζει λάσπη καμιά και σουβλάκια καλά ετοιμάζουν γουρουνίσια με χρέη πολλά.

Ευχαριστώ Beppe Grillo


Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

ΟΥ-ΤΟΠΙΑ



Μα βεβαίως, φαίνονται ακόμα επί των οθονών, κραυγάζοντες. Ποιοι πάλι αυτοί; Λέλεγες, Κάρες, Ιώνες, και ίσως και Πελασγοί. Ακραίες φυλές μη ενσωματωμένες ακόμη στο ενιαίο κράτους του Φιλίππου. Εξ ' ου και ο Καλλικράτης έχει αρχές που θυμίζουν έντονα πίτσα. Προπαντός να είναι ίσα τα κομμάτια και να συμφέρει στους ημέτερους υποψήφιους, για να κερδίσουν. Γιατί υπεράνω όλων η τσέπη μας και η εξουσία. Μα θα αντιτείνεις το κράτος δεν έχει ως αρχή την ευτυχία του πολίτη; Δεν το έπιασα; Υπονοούμενο; Μήπως θα έπρεπε τι να θεωρείται ως σημείο ισορροπίας κομματικών Α.Ε.; Μη γένοιτο. Τότε; Μα απλώς όπως είπε ο κυρ Γιάννης Σκαρίμπας "όλοι είναι ίσοι εκτός από μερικούς που είναι πιο ίσοι από τους άλλους" Και τότε ποια η ανησυχία; Μα να αγοράσουν ολόκληρο Λονδίνο και με μετρητά οι Έλληνες; Πως είπατε "Έλληνες;" Κατ' ευφημισμόν φαντάζομαι. Ειδωλολάτρες πιστοί του χρήματος και μόνο με ορίζοντα που φτάνει λίγο πιο κάτω από την κοιλιά τους. Φοβισμένοι μικροαστοί που θεωρούνε πλούτο τον τραπεζικό τους λογαριασμό. Και οι λογαριασμοί τους είναι υπεράνω των ανθρώπων. Μα ποιοι άνθρωποι; Δεν είδες τους γραφιάδες τους; Ο 35χρονος, 20χρονος σαν να είμαστε μόνο ηλικίες και όχι όνειρα, ζωές, ελπίδες, πόνους, καυγάδες.

Μα σκοτώνουν ανθρώπους. Ε και; Ποιος νοιάζεται; Οι κυβερνήσεις; Οι άνθρωποι; Ποιος. Καλέ μου εδώ κάθε μέρα 5 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στους δρόμους και 10 ακόμη προστίθενται στην μεγάλη αλυσίδα των αναπήρων και τα Μ.Μ.Ε. κλαίνε που υποχώρησαν οι πωλήσεις των αυτοκινήτων. Είναι ο υπερθετικός του υποκριτισμού. Και τι σχέση έχει με τον Καλλικράτη; Έχει σχέση με την λογική που παράγει το αποτέλεσμα. Δηλαδή; Κάποιος από πάνω χωρίς να παρατηρήσει, χωρίς να δει και να καταλάβει, αποφασίζει. Αποφασίζουμε να έχουμε πολιτική για αυτοκίνητο. Αποφασίσαμε να μοιράσουμε την χώρα αλλιώς. Αποφασίσαμε να παραδώσουμε την χώρα στους τραπεζίτες. Είδες να υπάρχει αντίθετη λογική; Φωνασκίες ναι, λογική όχι.

Και τι μπορούμε να κάνουμε; Μα ο ελληνισμός έζησε τόσα χρόνια χωρίς κράτος. Κι έφτιαξε κοινότητες, κράτησε την παιδεία του, έφτιαξε οικονομίες και τράπεζες λαϊκές όπως στα Αμπελάκια. Ας ξεχάσουμε το κράτος. Να ξαναφτιάξουμε τις κοινότητες μας. Να παλέψουμε με το χώμα για να ξαναφτιάξουμε το σιτάρι που θέλουμε, να ζυμώνουμε τα ψωμιά μας. Να διδάσκουμε τα παιδιά μας λαμβάνοντας υπόψη ότι είναι άνθρωποι με σώμα και ψυχή. Να τους διδάξουμε τι είναι αλληλεγγύη, χαρά, συμπόνια, ομορφιά να τους απομακρύνουμε από τους τοξικούς θαλάμους που είναι τα σχολεία - αυτά τα νεκρά μαυσωλεία των νεκρών ανθρώπων. Να ξαναχτίσουμε τα δικά μας νοσοκομεία με τους γιατρούς μας που κοιτάν την ψυχή του ανθρώπου που ασθενεί και όχι το πορτοφόλι του. Δεν θέλουμε να ξαναφτιάξουμε το κράτος. Δεν θέλουμε άλλο αυτόν τον τρόπο το κράτος και τη βία. Δεν αντέχουμε το κρεματόριο που δημιούργησαν οι επαγγελματίες πολιτικοί. Γιατί το ξέρουμε ότι και αυτή τη στιγμή αυτοί σχεδιάζουν τις επόμενες ευκαιρίες τους για να μεγαλώσουν οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί. Είναι επαγγελματίες του θανάτου. Εμείς θέλουμε ερασιτέχνες της ζωής. Αυτής της γυμνής ζωής που μας δίδαξε αυτός ο τόπος με την καθαρότητα του, με το απροσδιόριστό του, με την ελευθερία του αλλά κυρίως με την ομορφιά του.

Αυτά μου είπε και χάθηκε στη νύχτα. Και πήρα τον διάλογο και τον μετέφερα εδώ. Χαμένος κόπος, σκέφτηκα. Φαιδρότητες. Παρηγορήθηκα στον ποιητή μου που μου έγνεφε ότι "πρέπει να βγω από αυτόν τον ύπνο, αυτό το μαστιγωμένο δέρμα" και τόλμησα. Συγχωράτε την αφέλεια μου.

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

ΤΟ ΠΗΛΙΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΙ; ΔΗΜΟΣ ΒΟΛΟΥ


Ετσι το χωράφι μου που το αφήνω έτσι να μαζεύω τα βότανα θα αποκτήσει κηποτεχνικό και αστική αξία.

Και υμείς βότανα εκ Γερμανίας. ΄Οταν η ψυχή του χώματος εκπλήσσεται από τους ωφέλιμους και τους

χρηστικούς. ΄Οταν θέλουν η φύση να ζητιανεύει το τσιμέντο και την αποκατάσταση.

Το Πήλιο αστικός δήμος.


Ημείς οι αστοί θα απαοκαταστήσωμεν την φύσιν του Πηλίου.


Τόσον όμοια ένας αστικός ιστός και το ορεινόν ή ημιορεινόν Πήλιον.


Μα τόσον όμοια. Η ολέθρια "ποιότητα" του εκλεπτυσμένου μας γούστου.


Ο φατριασμός του αστικού μας πολιτεύματος.


Η πιο ολέθρια "οικονομικολογιότητα" σε μια πολιτική κοινωνία.

Η ηδονή της αυθεντίας ως σημάδι βλακείας.


Τί να πείς δεν παλεύεται το μεγαλοφυές τίποτα.


Πηγή: albusgenius.blogspot.com


Οταν κόβεις τον τόπο σου με χάρακα και γνώμονα μόνο το οικονομικό συμφέρον σου δεν μπορείς να καταλάβεις οτι η γη είναι συνδεδεμένη με τους ανθρώπους και οι άνθρωποι δεν είναι φάσματα, ιδέες είναι ένας κόσμος ολόκληρος, Οπως έλεγε ο Δημητριάδης στο "Πεθαίνω σαν χώρα" "Κόψε από δω, κόψε από κει έκαναν τη ζωή μας οικόπεδο" Και το οικόπεδο μπορεί να καεί, όπως και ο άνθρωπος. Και δεν καταλαβαίνουμε οτι όλα παράγονται από την ιδια λογική... "Τι να πεις δεν παλεύεται το μεγαλοφυές τίποτα'


Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΛΟ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΣΙΑ ΕΙΜΑΙ

Κοινότητες Ελλήνων. Αμπελάκια. Νομοκανών του Μαλαξού και εθιμικό δίκαιο. Λέξεις άγνωστες στο L.S.E , στο Harvard αλλά πολύ γνωστές στους Έλληνες που έζησαν για αιώνες χωρίς εθνικό κράτος συγκρατώντας κοινωνίες και οικονομίες που δυστυχώς ελάχιστα μελετήθηκαν έτσι ώστε να εφαρμοσθούν τα θετικά τους στοιχεία στα πλαίσια μιας παγκοσμιοποιήμενης κοινωνίας που δεν διαφέρει και πολύ από μια αυτοκρατορικής δομής κοινωνία. Εν αντιθέσει οι ιθύνοντες της κυβέρνησης σε μία εποχή κρίσης, αμφιβολίας και αγανάκτησης αυτού του λαού προσπαθούν να περάσουν ένα λεγόμενο σχέδιο "Καλλικράτης" χωρίς καμία διαβούλευση, χωρίς συζήτηση ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τον διαχωρισμό της ελληνικής κοινωνίας και προετοιμάζοντας το έδαφος για μεγαλύτερες κοινωνικές αντιθέσεις.
Φαντάζουν γραφικοί όσοι επιμένουν, όσοι ακόμα δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν τι έγινε με τον Καποδίστρια που δεν ξέρουν μετά από τόσα χρόνια πως λένε πια το χωριό τους και σε πιο δήμο ανήκουν.
Ο Δήμος Ιωλκού δεν είναι ένας νέος δήμος. Είναι ένας δήμος παλιός που κάποτε ανήκαν σε αυτόν η Άλλη Μεριά, η Ανακασιά, o Ανω Βόλος, ο Αγιος Ονούφριος, ο Αγιος Γεώργιος και η Αγία Παρασκευή. Είναι ο πρώτος δήμος που συγκροτείται στην περιοχή. Το πρώτο εμπορικό κέντρο των παππούδων μου απέναντι από το Καστέλι (με πεταλωτήριο, κουρείο και σούπερ μάρκετ) το σπίτι του Αγά απέναντι από την εκκλησία του Αη - Γιάννη με την θαυματουργή εικόνα που κάποτε η ουρά στο πανηγύρι το βράδυ του Εσπερινού έφτανε μέχρι τις αηδονοφωλιές, οι δριστελες με τα καθαρά νερά, οι γαλιάγριες τρείς ή τέσσερις τον αριθμό, ο μεγάλος μύλος κοντά στην Εκκλησία του Αη - Γιάννη που ξεκίνησε για τον πρώτο μεγάλο αλευρόμυλο στην περιοχή της Θεσσαλίας και δεν έγινε ποτέ καθώς πέθανε ο χρηματοδότης, η σκιά του Θεόφιλου ακόμη στις γαλιάγριες, στους φούρνους και στα πανηγύρια της περιοχής, ο Άγιος Ονούφριος εκκλησία χτισμένη από το μοναστήρι Οξείας Επισκέψεως Μακρυνίτσας με τους τραγουδιστές της, η σπηλιά ακόμη του Βασίλη του Τακτικού ( Στην σπηλιά γεννήθηκε ο Χριστός στην σπηλιά ζει ο Βασίλης ο Τακτικός, όπως έλεγε) κοντά στον Αγιο Ονούφριο που προχθές μάζεψα τα πιρούνια και τα κουτάλια του να τα έχω ενθύμιο μιας παιδικής ηλικίας που δεν έχω πια κανένα να την μοιραστώ…
"Θα ανήκετε στο Δήμο Βόλου, βγήκε το σχέδιο "Καλλικράτης" και είναι για το καλό σας" Αν το άκουγα μικρός θα θύμωνα δεν θα το ανεχόμουν "Δεν είμαι από το Βόλο εγώ είμαι από την Ανακασιά " θα φώναζα. Τώρα δεν έχω δικαίωμα ούτε να το πω, κανείς δεν ρωτάει απλώς αποφασίζει και διατάσσει. Κοιτάζω το σκουριασμένο πιρούνι και το πιάτο του Βασίλη του Τακτικού και προσπαθώ να πω στο παιδί μου ότι η πατρίδα μου είναι αυτό το πιάτο το σκουριασμένο κι αυτό το πιρούνι. Ότι με αυτους τους ανώνυμους αγίους πλάστηκε ο τόπος μου, οι αξίες μας και η ζωή μας. Στανικώς μπορούνε να κάνουνε ότι θέλουνε αλλά εμείς παιδί μου δεν είμαστε από το Βόλο είμαστε από την Ανακασιά, από το σκουριασμένο πιάτο του Βασίλη του Τακτικού, από τις γαλιάγριες και τις αυλές μας. Κι αυτό το πιάτο θα του παραδώσω άλλο τι δεν προλάβαμε να κάνουμε παρά να διασώζουμε την αξιοπρέπεια όχι μόνο την δική μας αλλά των στρατιών που πέρασαν πριν από μας που πάνω στο δικό τους αίμα φυτρώνουν τα λουλούδια κι αυτή την ακόμη την Άνοιξη.


Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

ΤΟ ΧΡΕΟΣ, ΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ ΚΑΙ Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ




του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου.

"Πώς θα σας φαινόταν αν ο προπονητής του Ολυμπιακού έπαιζε 100 εκατομμύρια στο Προ-Πο, ποντάροντας στην ήττα και τον υποβιβασμό της ομάδας του και συνιστώντας στους φίλους του να κάνουν το ίδιο; Τι θα έκαναν οι οπαδοί των Ερυθρολεύκων σε έναν τέτοιο προπονητή;

Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι κάνει η τράπεζα Goldman Sachs, κύριος σύμβουλος επί σειρά ετών των Eλληνικών Kυβερνήσεων σε θέματα χρέους και ιδιωτικοποιήσεων, προνομιακός συνομιλητής των Πρωθυπουργών και από τους κύριους Διαχειριστές του Δημόσιου Χρέους μας. Με το ένα χέρι, η Τράπεζα κερδίζει δισεκατομμύρια από τις “Συμβουλές” της και τη «Διαχείριση του Χρέους» της χώρας μας και με το άλλο, «Παίζει» και «Ποντάρει» στην Αγορά των Στοιχημάτων (CDS) στη… Χρεωκοπία της Ελλάδας! Το παιγχνίδι παίζεται σε στενή συνεργασία με το κερδοσκοπικό Hedge Fund του Paul Paulson, που κέρδισε του κόσμου τα λεφτά στην κρίση του 2008.

H Goldman Sachs, φροντίζει ταυτόχρονα να «Υπονομεύει» την Eλληνική «Aξιοπιστία», τινάζοντας στον αέρα τα Eλληνικά Eπιτόκια με Στόχο να Υποχρεώσει την Ελλάδα να Χρεωκοπήσει, για να Κερδίσει και από το «Στοίχημα» που «Πόνταρε» ότι η Ελλάδα θα Χρεωκοπήσει!

Αν δεν χρεωκοπήσει η Ελλάδα Kερδίζει από τα Aυξημένα Eπιτόκια. Aν Xρεωκοπήσει, Kερδίζει από τη Xρεωκοπία!

Κερδίζει, και Φουσκώνοντας τη Φούσκα και Κερδίζει και Ξεφουσκώνοντας τη Φούσκα! Το Μέγα Κόλπο βασίζεται στην «Αρχή»: «Άρπαξε την Επιταγή πριν σκάσει το Καρπούζι”. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα Καρπούζι. Η Τράπεζα το επινοεί, το Δημιουργεί και το Παρουσιάζει ως Υπαρκτό! Κερδίζει από την Πώλησή του και το αφήνει να Σκάσει… πριν το πάρει στα χέρια του ο Αγοραστής! Πουλάει και Αγοράζει… Αέρα και κερδίζει δισεκατομμύρια με τη στενή Συνεργασία των Διεφθαρμένων Πολιτικών σε βάρος των Άμοιρων Πολιτών!

Δεν είναι πρώτη φορά που το κάνει, είναι η πάγια μέθοδός της, χάρη στην οποία κυριάρχησε στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική αγορά, εξοντώνοντας τους ανταγωνιστές. Η Γκόλντμαν γιγαντώνεται απομυζώντας τους πελάτες-θύματα, γι’ αυτό την ονόμασε βαμπίρ=βρυκόλακα η Λιμπερασιόν. Τα ίχνη της εντοπίζονται πίσω από όλες τις φούσκες και οικονομικές καταστροφές (κερδοσκοπία πετρελαίου, μετοχών υψηλής τεχνολογίας κ.ο.κ.).

Η τράπεζα πρωταγωνίστησε στα σάπια στεγαστικά δάνεια, οδηγώντας στην καταστροφή του 2008. Τότε, οι τραπεζίτες ανάγκασαν τις κυβερνήσεις να ξοδέψουν 11.400 δισεκατομμύρια δολλάρια (αν έχετε τρόπο να φαντασθείτε ένα τέτοιο ποσό) για να καλύψουν τις νομότυπες ή μη απάτες των τραπεζών. Αφού σώθηκαν από τη χρεωκοπία, βγάζοντας μάλιστα και κάτι τις, οι τραπεζίτες επανήλθαν στα ίδια βάζοντας στο στόχαστρο ευάλωτα κράτη. Ταυτόχρονα δοκιμάζουν και το Ευρώ πριν προλάβει να κατοχυρωθεί ως ένα δεύτερο εναλλακτικό παγκόσμιο αποθεματικό που θα υπονόμευε την Αμερικανική Κυριαρχία του δολαρίου!

Οι Αμερικανοί λατρεύουν τα παρατσούκλια. Τη CIA τη λένε «The Company», (H Εταιρεία). Τη Μαφία «The Family» (Η Οικογένεια). Την Goldman Sachs «The Firm» (Η Φίρμα). Οι Goldman και Sachs, ήταν δύο Γερμανοεβραίοι μετανάστες. ‘Ιδρυσαν την τράπεζα το 1869, αλλά δεν θα μπορούσαν ίσως να φανταστούν ότι θα γινόταν σήμερα η μεγαλύτερη στον κόσμο, αλλά και μια πραγματική, αν και αφανής, όσο μπορεί, υπερκυβέρνηση του κόσμου.

Η Γκόλντμαν δεν έχει απλώς καλές σχέσεις με την Aμερικανική Kυβέρνηση. Eίναι σε μεγάλο βαθμό, η Kυβέρνηση! Το μυστικό της επιτυχίας της; ‘Εσπαγε πρώτη όλες τις κρατικές ρυθμίσεις και ηθικές δεοντολογίες, ποντάροντας και κερδίζοντας από την χρεωκοπία των πελατών της! Μπορούσε να το κάνει, γιατί είχε ανθρώπους της στην κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, σε ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες και την ίδια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Επηρεάζει καθοριστικά τις αποφάσεις που διαμορφώνουν την Tραπεζική Aγορά και τις Rυθμίσεις της!

Η αχαλίνωτη κερδοσκοπία της συνέβαλε στο Κραχ του 1929. ”In God we Trust” γράφει κάθε δολλάριο, ΅In Goldman Sachs we Trust”, παρέφρασε ο Τζων Κένεθ Γκαλμπρέιθ, που της αφιέρωσε ένα κεφάλαιο του βιβλίου του για την κρίση. Στις δεκαετίες του “κρατισμού” που ακολούθησαν, η Γκόλντμαν έγινε πιο προσεκτική, έφτιαξε το όνομά της και είχε μάλιστα μότο την “μακροπρόθεσμη απληστία”. Διεύρυνε προσεκτικά την επιρροή της, διεισδύοντας σταδιακά και “φυτεύοντας” τους ανθρώπους της στα βασικά κέντρα οικονομικής εξουσίας ΗΠΑ και Ευρώπης, στις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες. ‘Ωσπου, οι σταδιακές “Aπελευθερώσεις” της αγοράς χρήματος πέρασαν το κρίσιμο σημείο, στα τελευταία χρόνια Κλίντον, με Υπουργό Οικονομικών τον Ρούμπιν, επιτρέποντας στην τράπεζα να παίξει άγρια το “μεγάλο παιχνίδι” της την οικοδόμηση μιας παγκόσμιας “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”. Ένα παράδειγμα ήταν η κατάργηση του νόμου που έβαζε πλαφόν στις Μοχλεύσεις των Επενδυτικών Παιγχνιδιών και και των Στοιχημάτων!

Η Γκόλντμαν εκμεταλλεύθηκε τις “Απελευθερώσεις” και την κατάργηση των περισσότερων φραγμών και ρυθμίσεων (που συχνά προκάλεσε η ίδια), συμπρωταγωνιστώντας στο στήσιμο της μιας φούσκας μετά την άλλη. Μπόρεσε να το κάνει, γιατί επηρέαζε με τους ανθρώπους της καθοριστικά την αμερικανική και ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.

Η μεγάλη ευκαιρία της ήταν η κρίση του 2008. Πρωταγωνίστησε στον μπουμ των στεγαστικών δανείων προς αναξιόπιστους δανειολήπτες, μετά ανακάτεψε τα “τοξικά δάνεια” με υγιέστερα προϊόντα και τα πούλησε ως υγιή. Μετά κερδοσκόπησε εις βάρος των αγοραστών των προϊόντων της στην δευτερογενή αγορά CDS, (Στοιχημάτων) των ασφαλιστικών συμβολαίων έναντι αναξιόπιστων χρεών, επιταχύνοντας την κρίση. Από τη μια κέρδισε μεταπουλώντας στεγαστικά δάνεια, από την άλλη ποντάροντας και συμβάλλοντας στην καταστροφή των προϊόντων της. Κύριο εργαλείο της ήταν η αγορά CDS (Credit Default Swaps), δευτερογενών χρηματοπιστωτικών προϊόντων, ασφαλίστρων έναντι χρεωκοπίας, μια από τις πιο αδιαφανείς και πιο απορυθμισμένες Πρακτικές. Τρεις τράπεζες ελέγχουν το 75% της αγορά. Οι Goldman Sachs, J.P. Morgan και η Γερμανική Deutche Bank.

Όταν ξέσπασε η κρίση, η Γκόλντμαν χρησιμοποιίησε τον άνθρωπό της στην κυβέρνηση, τον Υπουργό Οικονομιών Πόλσον για να αποτρέψει κάθε συνδρομή στις τράπεζες, οδηγώντας στη χρεωκοπία τον κύριο ανταγωνιστή της, τη Λήμαν Μπράδερς. Όταν η Λήμαν χρεωκόπησε, ο Πόλσον άλλαξε αμέσως ρότα και έσπευσε να διασώσει τις υπό χρεωκοπία τράπεζες. Η Γκόλντμαν όχι μόνο απηλλάγη του κύριου ανταγωνιστή, αλλά και κέρδισε 13 δις δολλάρια από το σχέδιο σωτηρίας. (Μια εκπληκτική έρευνα για την Γκόλντμαν Ζακς δημοσιεύεται στο περιοδικό “Τετράδια”, τεύχος 57-58, των εκδόσεων “Στοχαστής”).

Σε αυτή την “Tράπεζα που Tρομάζει”, κατά την έκφραση της Λιμπερασιόν, ανέθεσαν διαδοχικές Eλληνικές Kυβερνήσεις, μετά το 1998, σημαντικό μέρος της Διαχείρισης του Ελληνικού Χρέους και της…Εμπιστεύτηκαν το Μέλλον του Ελληνικού Λαού!

“Η Γκόλντμαν Ζακς είναι παντού”. H φράση ανήκει στον Ματ Ταιμπι, ερευνητή δημοσιογράφο, που υπογράφει μια μεγάλη έρευνα για την Γκόλντμαν στο περιοδικό Rolling Stone. H μέθοδος της Φίρμας είναι ο … εισοδισμός, τόσο επιτυχής που η τράπεζα απέκτησε και δεύτερο παρατσούκλι, αφού την ονομάζουν και “Κυβέρνηση Ζακς”. Επιλέγει στελέχη της, τα κάνει εκατομμυριούχους και μετά τους … βρίσκει δουλειά στις κεντρικότερες θέσεις του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Ιδού μερικά από τα αστέρια του διεθνούς δικτύου της:

Mario Draghi. Υπεύθυνος ιδιωτικοποιήσεων στην Ιταλία (1991-2001), αντιπρόεδρος Ευρώπης της Goldman Sachs (2001-2006), Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας, υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας

Otmar Issing. Επικεφαλής οικονομολόγος και αρχιτέκτονας της νομισματικής στρατηγικής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (1998-06), διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs, Πρόεδρος του Center for Financial Studies στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Με πρόσφατο άρθρο του στους Financial Times συγχαίρει τους Ευρωπαίους ηγέτες για τη σθεναρή αντίστασή τους στην καταστροφική, όπως την χαρακτηρίζει, ιδέα μιας ευρωπαϊκής βοήθειας στην Ελλάδα. Η εφημερίδα αναφέρει όλες τις ιδιότητες του αρθρογράφου, πλην αυτής του συμβούλου της Goldman Sachs.

Lloyd Blankfein. Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής της Goldman Sachs. Ο χειρότερος Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής του 2009 κατά το Forbes, πρόσωπο της χρονιάς κατά τους Financial Times. Ετήσια αμοιβή 53 εκατομμύρια δολλάρια.

Henry Paulson. Μετά από 30 χρόνια στη Φίρμα, έγινε Υπουργός Οικονομικών του Μπους!

Lawrence Summers. Σύμβουλος του Κλίντον, του Μπους και του Ομπάμα. Αρχιτέκτονας της φιλελευθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα. Προστατευόμενος του Ρούμπιν, βετεράνου της Φίρμας.

Dan Jester. Στην κυβέρνηση Ομπάμα. Αναμείχθηκε στη διάσωση της ΑΙG, όπου ένα μεγάλο μέρος από το κεφάλαιο που δαπανήθηκε κατέληξε στην Goldman Sachs!

Η επιχείρηση “Χρεωκοπία της Ελλάδας”.

To 1998 η ελληνική κυβέρνηση έθεσε ως κύρια επιδίωξη την ένταξη στην ΟΝΕ. Τα νούμερα δεν έβγαιναν. Η Αθήνα θα μπορούσε ίσως να περιορίσει τη φοροδιαφυγή των μεσαίων-ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων που δεν συνηθίζουν να πληρώνουν φόρους, αφήνοντας την στήριξη του κράτους στους μισθωτούς και συνταξιούχους (που ταυτόχρονα κατηγορούν ως… ανεπρόκοπους). Θα μπορούσε να περιορίσει την «Παραοικονομία» ή το κόστος της «Διαφθοράς». Θα μπορούσε να σκεφτεί άλλες Αναπτυξιακές Στρατηγικές. Προτίμησε τον εύκολο, αν και πανάκριβο, δρόμο, το Μασκάρεμα του Χρέους. Για να το κάνει απευθύνθηκε, σύμφωνα με τους New York Times και τη Wall Street Journal, στη διαβόητη Goldman Sachs!

Για τη συνεργασία αυτή την εγκαλεί τώρα και ζητά να πληροφορηθεί τι έγινε η Κομισιόν. Γράφει σε μια έρευνά του το γαλλικό Μαριάν:

“Για την πιο μεγάλη Τράπεζα του κόσμου, η Πατρίδα της Δημοκρατίας μετετράπη σε… Αγελάδα προς Άρμεγμα…

¨Όταν ο Γκάρυ Κον προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, το 2001, οι έλληνες αξιωματούχοι τον περιμένουν όπως τον Μεσσία…O Κώστας Σημίτης αποφασίζει να βάλει τον λύκο μέσα στο μαντρί”. H Γκόλντμαν Σακς, γράφει το περιοδικό, “διαφθείρει” την ελληνική κυβέρνηση “πείθοντάς” την ότι μπορεί με τα προϊόντα της να χρηματοδοτεί τις δαπάνες της. Η Γκόλντμαν βγάζει 300 εκατομμύρια δολλάρια, για να κρύψει η ελληνική κυβέρνηση, όλο κι όλο, ένα δάνειο ενός δις. 30% αμοιβή σε βάρος του ελληνικού δημοσίου πάει για το «νταβατζηλίκι» της Goldman Sachs!

Ο οίκος αξιολόγησης Μούντις καλύπτει την επιχείρηση αξιολογώντας με άριστα την Ελλάδα! Η ατιμωρησία οδηγεί σε μονιμοποίηση των πρακτικών. Το τελευταίο από αυτά τα προϊόντα είναι ο “Titlospe”, δάνειο 5,3 δις το 2009.

Με τη μέθοδο αυτή, η Αθήνα χρησιμοποίησε διάφορα δομημένα προϊόντα για να κρύψει το πραγματικό ύψος του χρέους επιτρέποντας στην Ελλάδα να εκπληρώσει τεχνικά, όχι όμως και ουσιαστικά, τα κριτήρια του Μάαστριχτ, πρακτική που άρχισε το 1998 και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 2009. Η Γκόλντμαν, η Εθνική Τράπεζα και η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησαν ένα “νεφέλωμα” διεθνών εταιρειών που ειδικεύτηκαν στην αγοραπωλησία ελληνικών τίτλων μετασχηματισμένων σε ιδιόμορφα, δομημένα προϊόντα.

Όλα ήταν νόμιμα, υποστηρίζεται σήμερα. Και τα δάνεια στους άστεγους που ανατίναξαν το τραπεζικό σύστημα νόμιμα ήταν, δεν ήταν όμως προς το δημόσιο συμφέρον. H φούσκα που δημιουργήθηκε είναι αυτή ακριβώς που σκάει σήμερα στα μούτρα μας, έχοντας οδηγήσει το ελληνικό κράτος στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Η Κομισιόν πάντως δεν έχει πεισθεί για τη νομιμότητα ορισμένων από τις διαδικασίες αυτές. ¨Ενα από τα συνηθέστερα κόλπα της Γκόλντμαν είναι η έκδοση χρεωγράφων σε άλλο νόμισμα από μια χώρα και η εν συνεχεία χρήση swaps για κάλυψη από αλλαγές ισοτιμιών. Το κόλπο, που υποπτεύεται η Κομισιόν ότι έγινε και εξετάζει τη νομιμότητά του, αρχίζει από κει και πέρα, με την αυθαίρετη αλλαγή από την κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα της ισοτιμίας, χωρίς να το ανακοινώσει σε κανένα, σύμφωνα με το γαλλικό ρεπορτάζ. Με τον τρόπο αυτό, βελτιώνει την αξία του χρέους. Η δεύτερη μέθοδος είναι η πρόβλεψη μελλοντικών εξόδων. Σύμφωνα με τη Λιμπερασιόν, η Γκόλντμαν πρότεινε στην κυβέρνηση της ΝΔ να προεξοφλήσει έσοδα των αεροδρομίων, “μειώνοντας” λογιστικά το χρέος κατά 0,5% του ΑΕΠ. Για την ωραία αυτή συμβουλή, ένα ακόμα λογιστικό τρικ, το ελληνικό κράτος πλήρωσε ένα ποσό 200-300 εκατομμυρίων ευρώ!


Τα ήξεραν!

Το γεγονός ότι και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προσέτρεξαν στη “δημιουργική λογιστική”, σε νομότυπες απάτες, δεν απαλλάσσει τους ¨Ελληνες ιθύνοντες των ευθυνών τους, δείχνει όμως τον βαθμό διάβρωσης και εξάρτησης και άλλων Ευρωπαίων. Είναι πολύ δύσκολο επίσης να πιστέψουμε ότι Βρυξέλλες, Παρίσι και Φρανκφούρτη δεν ήξεραν και δεν άφησαν να γίνουν όλα αυτά, προφανώς αποβλέποντας σε μεγάλα πολιτικά-οικονομικά οφέλη. Η Φρανκφούρτη παίρνει κάθε χρόνο λεπτομερείς εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδας. Γνωρίζει ακριβώς πόσο είναι το χρέος. Το ξέρανε και το Νοέμβριο, όταν η κυβέρνηση τους ανακοίνωσε ότι είναι διπλάσιο, όπως το ήξεραν και οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης και οι τράπεζες, κάνανε όμως τους έκπληκτους. Η ευθύνη είναι μοιρασμένη, αλλά οι ¨Ελληνες θα πληρώσουν τη νύφη.

Η υπόθεση δείχνει επίσης πόσο η Ευρώπη είναι υπονομευμένη εκ των έσω, αφού αναθέτει σε αμερικανικές τράπεζες τη διαχείριση των πιο σημαντικών πτυχών και ευάλωτων σημείων των οικονομικών της (όπως κάνει άλλωστε και στους τομείς προσωπικών δεδομένων, περιλαμβανομένων των τραπεζικών λογαριασμών και κάθε άλλης πληροφορίας που μεταφέρει στις αμερικανικές υπηρεσίες, δήθεν για την τρομοκρατία). Πρόσφατα, ο ευρωβουλευτής Νίκος Χουντής αποκάλυψε με ερώτησή του την αναγνώριση, σε κανονισμό της Κομισιόν, του ρόλου των τριων κυρίως αμερικανικών οίκων αξιολόγησης, την ίδια στιγμή που το αμερικανικό Κονγκρέσο τους καλεί να δώσουν εξηγήσεις!

Η Ελλάδα έκρυψε με τον τρόπο αυτό τα προβλήματα κάτω από το χαλί, ώσπου, στις αρχές του 2009, άρχισαν να έρχονται οι πληροφορίες από τη Γερμανία για κίνδυνο χρεωκοπίας της Ελλάδας (σχετικά δημοσιεύματα του Σπήγκελ και άρθρο του Κώστα Σημίτη στην Ημερησία). Τον Σεπτέμβριο 2009, με πρωτοβουλία της Γκόλντμαν και μεσολαβητή την εταιρεία Markit, συγκροτείται κονσόρτσιουμ 12 τραπεζών που δημιουργεί ειδικό ίντεξ στην αγορά CDS για την κάλυψη αυξημένου ρίσκου του χρέους Ελλάδας, Ισπανίας και Πορτογαλίας, εν αναμονή του κερδοσκοπικού παιχνιδιού (iTraxxSovX Western Europe). Πρόκειται κατ¨ουσίαν για στοίχημα στη χρεωκοπία των τριων κρατών, που στήνει ο σύμβουλός μας.

H Goldman γνωρίζει άριστα όλες τις πτυχές του ελληνικού χρέους. Γνωρίζει επίσης τι πρόκειται να γίνει, αφού η ίδια το ετοιμάζει. Τι κάνει; Περιμένει να περάσει ένας μήνας από τις εκλογές, να συνειδητοποιήσει η νέα κυβέρνηση το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και στέλνει, σύμφωνα με τη Λιμπερασιόν, αντιπροσωπεία τραπεζιτών στην Αθήνα, υπό το Νο 2 της τράπεζας Γκάρι Κον. Γίνονται δύο συναντήσεις (έχουν γίνει και αρκετές άλλες στο εξωτερικό). Mία στο Υπουργείο Οικονομικών και μία στο ξενοδοχείο “Πεντελικόν” της Κηφισιάς. Προτείνουν ένα ακόμα χαριτωμένο προϊόν τους, σχεδιασμένο να στείλει στο μέλλον το κόστος του ΕΣΥ. Λίγο πριν σπρώξουν την Ελλάδα στην Καιάδα, ετοιμάζονται να της αρπάξουν κάτι ακόμα.

Η τελική επίθεση

Τον Δεκέμβριο, η επίθεση αρχίζει μέσω των οίκων αξιολόγησης που υποβαθμίζουν την ελληνική πιστοληπτική ικανότητα, παρόλο που γνώριζαν μια χαρά εδώ και καιρό την πραγματική κατάσταση. Η ελληνική αξιοπιστία πλήττεται από παντού. H Goldman εξακολουθεί πάντως να βγάζει ένα “σκασμό λεφτά”, όπως με την έκδοση του δανείου της 25.1.2010. Ενώ συνεχίζει να κερδίζει από τη διαχείριση του χρέους, δεν περιμένει ούτε μια μέρα από την πώληση του δανείου και ξαναχτυπάει την Ελλάδα μέσω των Financial Times, προνομιακού εκφραστή και του Σίτι και της Κομισιόν (τέτοια είναι τα ευρωπαϊκά χάλια). Παίζοντας έτσι διπλό παιχνίδι και εις βάρος της Ελλάδας, και εις βάρος των άλλων πελατών της, αγοραστών του τελευταίου δανείου, που βλέπουν τα ελληνικά επιτόκια και spread να εκτινάσσονται αμέσως μετά.

Η λονδρέζικη εφημερίδα γράφει ότι η Αθήνα θέλει να δανειστεί από την Κίνα μέσω της Γκόλντμαν. Το δημοσίευμα προκαλεί αμέσως αύξηση του πρίμιουμ για το χρέος. Κανείς δεν πιστεύει ότι η εφημερίδα μπορούσε να δημοσιεύσει τέτοια είδηση, χωρίς να την επιβεβαιώσουν από την Γκόλντμαν. Κατ’ άλλους την είδηση την έδωσε η ίδια η Γκόλντμαν όταν πληροφορήθηκε (άραγε από ποιόν;) ότι ο Γ. Παπανδρέου σκέφτεται να προχωρήσει σε διακρατική συμφωνία με την Κίνα προκειμένου οι Ασιάτες της Cosco που έχουν πάρει το λιμάνι του Πειραιά να αναλάβουν ένα σημαντικό κομμάτι του δανεισμού της χώρας. Η τράπεζα δεν περιορίζεται φυσικά στα κέρδη από το ελληνικό χρέος. Κερδοσκοπεί αμέσως κατά του ευρώ, πιστή στην αρχή “αγοράζουμε στη φήμη και πουλάμε στο γεγονός”. Μεταξύ 26.1 και 2.2.2010 οι αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες και τα χετζ φαντ, μεταξύ των οποίων και η Γκόλντμαν, ρευστοποιούν συμβόλαια αξίας 5,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, περισσότερα από τον Σεπτέμβρη του 2008, στο απόγειο της οικονομικής κρίσης.

Από την αγορά CDS, παίζοντας δηλαδή τη χρεωκοπία της Ελλάδας, η Γκόλνtμαν υπολογίζεται ότι κέρδισε ένα έως τρια δισεκατομμύρια δολλάρια. Οι χρηματιστές της Γουώλ Στρητ σφυρίζουν αδιάφορα, δηλώνοντας στους δημοσιογράφους: “η δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί στους ¨Ελληνες πολίτες, δεν υπάρχει εξάλλου νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα” (δήλωση του Αμίτ Σαρκάρ, επικεφαλής αμερικανικού επενδυτικού ταμείου, Μαριαν, 20.2.2010)

Το διακύβευμα: υποδούλωση Ελλάδας, υποδούλωση Ευρώπης

Η Ελλάδα γίνεται προνομιακή δίοδος για τον έλεγχο της Ευρώπης και την εξασθένηση του ευρώ, προτού το ευρωπαϊκό νόμισμα καταστεί κύριο αποθεματικό. Επιδιώκεται επίσης να γίνει το νέο υπόδειγμα μιας Ευρώπης χωρίς κοινωνικό κράτος. Μέρκελ και Σαρκοζί άρχισαν να καταλαβαίνουν μόλις αυτό τον μήνα τι συμβαίνει και τις συνέπειες για την Ευρώπη και παραμένουν βασικά αμήχανοι, παρόλο που έχουν εύκολες λύσεις, που περιγράφουν αρκετά έντυπα, όπως έκδοση ευρωομολόγων ή αγορά από την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα του ελληνικού χρέους, που θα τσάκιζε τα πόδια των κερδοσκόπων και θα τους ανάγκαζε να ξανασκεφτούν πολλές φορές πριν ξαναεπιτεθούν.

Βερολίνο όμως και Παρίσι παραμενουν δέσμιοι της ιδεολογίας και της αρχιτεκτονικής του ευρώ που τους εμποδίζει να αντιδράσουν με άλλο τρόπο, εκτός από το να απαιτούν περίπου την αυτοκτονία της ελληνικής κοινωνίας. Η Ευρώπη είναι εκ των ένδον υπονομευμένη, όπως αποδεικνύει η δραστηριότητα κατά της Ελλάδας της Ντώυτσε Μπανκ, της PNB Paribas, της Σοσιετέ Ζενεράλ και των ελβετικών τραπεζών στην αγορά CDS, αλλά και η στάση των αρμοδίων της Κομισιόν, των “ευρωπαίων ηλιθίων”, όπως τους αποκαλούν οι Γάλλοι. Η “παγκοσμιοποίηση” είναι φτιαγμένη από και για τους Αγγλοσάξωνες. ¨Οσο για το ελληνικό ζήτημα μοιάζει για ορισμένα τουλάχιστο γαλλικά έντυπα μια μάχη μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού, όπως υποδεικνύει η Λιμπερασιόν δημοσιεύοντας, δίπλα-δίπλα, τη φωτογραφία της Βουλής των Ελλήνων και του ουρανοξύστη Goldman Sachs, της μεγαλύτερης τράπεζας του κόσμου που χρησιμοποιεί όλη της τη δύναμη εναντίον μιας μικρής ευρωπαϊκής χώρας."



Σχόλιο…

Οι μηχανισμοί αυτοί βρήκαν εύφορο έδαφος σε έναν προσοδοφόρο μικροαστιμό που έχει τις ρίζες του στην χούντα και στην πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο του Καραμανλή. Ικανοποιήθηκε το μεταπολεμικό μας όνειρο για τον αστικό φιλελεύθερο παράδεισο. Και βέβαια με την πρώτη πισίνα σταματήσαμε να δουλεύουμε και περιμέναμε την τροφή από το όνειρο. Όπως καταγράφεται στο CIA factbook στη σύσταση του Α.Ε.Π. συμβάλλουν : Η αγροτική παραγωγή 3,4%, η βιομηχανία 20.8% και οι υπηρεσίες 75,8 %. Δηλαδή είμαστε μια χώρα που παράγει υπηρεσίες και τίποτα άλλο, δηλαδή αέρα. Οι εισαγωγές μας σε σιτάρι είναι περισσότερες από το πετρέλαιο. Και αυτή η β ιομηχανία παραγωγής ονείρων που διοχετεύονται μέσω τηλεορασέων, αυτή η χώρα που έχει 2.500 νησιά διαθέτει 100.000 χιλιόμετρα πισίνες και είναι η δεύτερη χώρα σε κυκλοφορία Porche kayen στην Ευρώπη ενώ έχει την παγκόσμια πρωτιά σε έξοδα για τυχερά παιγνίδια.

«Στο νόμιμο τζόγο, οι Ελληνες εκτιμάται ότι ξόδεψαν το 2007 πάνω από 6,0 δισ. ευρώ ετησίως ή περίπου το 2,7% του ΑΕΠ για τη συγκεκριμένη χρονιά. Από αυτά, τα 5 δισ. ευρώ αφορούσαν πωλήσεις του ΟΠΑΠ, ενώ άλλα περίπου 500 εκατ. ευρώ αφορούσαν πωλήσεις κρατικών λαχείων. Τέλος, στα προαναφερόμενα ποσά θα πρέπει να προστεθούν άλλα περίπου 700 εκατ. ευρώ που υπολογίζεται ότι ήταν τα «χτυπήματα» των παικτών στα καζίνο κατά το 2007. Πρόκειται αναμφίβολα για μία από τις μεγαλύτερες αγορές, τόσο στην Ευρώπη όσο και παγκοσμίως. Η ΟΠΑΠ Α.Ε. είναι η 5η μεγαλύτερη λοταρία στην Ευρώπη και η 8η μεγαλύτερη στον κόσμο. Εκτός από τις μεγάλες ευρωπαϊκές λοταρίες (Ιταλίας, Ισπανίας, Γαλλίας, Βρετανίας), μεγαλύτερες πωλήσεις από τον ΟΠΑΠ πραγματοποιούν οι λοταρίες της Ιαπωνίας, της Κίνας και της Νέας Υόρκης. Θα πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι η μεγαλύτερη εθνική αγορά είναι εκείνη των ΗΠΑ, όπου λειτουργούν περίπου 50 λοταρίες -όσες και οι πολιτείες- οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιες πωλήσεις ύψους 50 δισ. δολ. Επίσης στη Γερμανία λειτουργούν περίπου 12 λοταρίες, όσα και τα ομόσπονδα κράτη, που πραγματοποίησαν συνολικό τζίρο της τάξης των 9,0 δισ. ευρώ. Αλλά δεν είναι μόνον τα απόλυτα μεγέθη στα οποία σημειώνει πρωτιές η χώρα. Η κατά κεφαλήν δαπάνη στην Ελλάδα (σε παιχνίδια λοταριών) είναι η υψηλότερη μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, ενώ παγκοσμίως κατατάσσεται στην τρίτη θέση. Μόνον στη Σιγκαπούρη και στην πολιτεία της Μασαχουσέτης οι κάτοικοί τους ξοδεύουν περισσότερα - σύμφωνα με την La Fleur's, 880 δολ. και 791 δολ. ΗΠΑ, αντίστοιχα. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την ίδια εταιρεία, το 2007 αντιστοιχούσαν 559 δολ. ανά κάτοικο με ισοτιμία ευρώ προς δολάριο ίση με 1/1,3203. Οπως και να έχει η κατάσταση, η ελληνική αγορά είναι μια ζωτική αγορά για όσους θέλουν να προσφέρουν τυχερά παιχνίδια. Η σημαντικότητα δε της αγοράς διευρύνεται συνεχώς, αφού φέτος τα έσοδά του ΟΠΑΠ εκτιμάται ότι θα πλησιάσουν -αν δεν ξεπεράσουν- τα 5,7 δισ. ευρώ, με βάση τον ρυθμό αύξησης των εσόδων που σημείωσε στο α΄ εξάμηνο του έτους. Αν ο οργανισμός πετύχει το συγκεκριμένο στόχο πωλήσεων, τότε, μέσα στην οκταετία 2001-2008, οι πωλήσεις του θα έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί.» (ΠΗΓΉ: http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1043).

Αντί επιλόγου.....

Συμμετέχουμε όλοι σε ένα όνειρο κι όπως σε κάθε όνειρο κάποια στιγμή θα πρέπει να ξυπνήσουμε. Τώρα το θέμα είναι το εξής αυτούς που επιλέξαμε ως οδηγούς είναι ανίκανοι να αντιληφθούν την πραγματικότητα ή έχουν συγκεκριμένο σχέδιο διάλυσης της χώρας; Θέλω να πιστεύω το πρώτο….

Ηταν λέει ένας έλληνας και πήγαινε με το ποδήλατό του σε μία ρόδα σε μία κατηφόρα. Περνάει ένας γερμανός και του φωνάζει «Πρόσεχε ρε θα τσακιστείς ». Πράγματι μετά από λίγο πέφτει πάνω σε έναν τοίχο γίνεται κομμάτια και τον πηγαίνουν στο νοσοκομείο. Μετά από πολλές ώρες χειρουργείο βγαίνει μέσα στις γάζες, μόνο τα μάτια φαίνονταν. Κατά σύμπτωση παρουσιάζεται μέσα στο θάλαμο ο γερμανός ίσως για κάποιον συγγενή του. Και μόλις τον βλέπει ο έλληνας αρχίζει να φωνάζει μέσα από το γύψο… «Ο μάντης, ήρθε ο μάντης»