Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ



Ημέρα ελάχιστης σκοτεινιάς. Από τη μια μεριά το αναγκαστικό της ζωής και από την άλλη αυτό που υπερβαίνει. Είναι στιγμές που νοιώθω σαν παρατηρητής. Και μάλιστα ένας παρατηρητής ξένος σε όλα αυτά που συμβαίνουν. Οικείος με το βουνό που πάνω του έχουν βρει καταφύγιο τα παιδικά μου όνειρα που τα βλέπω στα μάτια του γιού μου, ανέγγιχτα.

Απεργία σήμερα γενική. Συγκρούσεις στην Αθήνα. Σιωπή στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με πρόσχημα βεβαίως την απεργία. Παλιότερα οι δημοσιογράφοι, που δεν ήταν τέταρτη εξουσία εκτός από ρεπορτάζ δηλαδή περιγραφή είχανε θέσεις, θεμελιώνανε δηλαδή μια διαφορετική λογική από αυτή που ασπάζονταν η περιρρέουσα. Σήμερα υπάρχει μία μόνο κυρίαρχη λογική και σε αυτή όλοι υποτάσσονται. Παραδείγματος χάριν η απεργία είναι το μόνο μέσο πίεσης αλλαγών. Παλιά ήξερα ότι απεργία είχε νόημα στους βιομηχανικούς εργάτες καθώς οι εργοδότες έχαναν μεγάλα ποσά κι έτσι αναγκάζονταν ή να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των εργατών ή να προσπαθήσουν έστω και με βίαιο τρόπο να σταματήσουν την απεργία. Οι υπηρεσίες και οι υπάλληλοι των υπηρεσιών δεν είχαν κανένα λόγο να απεργήσουν εκτός κι αν συμπαρίστανται στον αγώνα των εργατών. Και βέβαια τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν απεργούσαν γιατί κάποιος έπρεπε να μεταφέρει τα αιτήματα και τον προβληματισμό στην κοινή γνώμη. Σήμερα απεργεί ο τριτογενής τομέας, οι βιομηχανικοί εργάτες αγνοούνται (γιατί δεν υπάρχει πια βιομηχανία) και αυτοί που μεταφέρουν τα αιτήματα στο κοινό κάνουν μαζί απεργία. Έτσι όποιο ς δεν έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο δεν μαθαίνει για τις συγκρούσεις που έγιναν σήμερα στην Αθήνα ή θα τις μάθει αύριο - παλιά ξινισμένα κρασιά.

Εκπομπή βραδινή στην "Ορθόδοξη Μαρτυρία| "Ναρκωτικά, κι όμως υπάρχει ελπίδα" Ο Θοδωρής, ο Χρήστος. Χρόνια στη χρήση. Ένα βήμα πριν από την τελευταία δόση. Και τώρα βλέπουμε μαζί την πόλη από ψηλά. Στα μάτια τους ελπίδα και καθαρότητα. "Με την Γραφή έγινα καλά. Στο Ρέτο στην Ισπανία τη Γραφή διαβάζαμε. Και διαβάζοντας αναρωτήθηκα υπήρχε άλλος Χριστός που έκανε τα θαύματα και άλλος τώρα; Ενας ήταν. Ακούμπησα τη ζωή στα χέρια του και τώρα είμαι καλά. Έχω παιδί. Έχω ζωή. Δεν φοβάμαι." Τους κοιτάζω χωρίς να μιλάω κι ομολογώ ότι δεν ξέρω. Μικρά θαύματα ξετυλίγονται στη ζωή μας. Μερικές φορές μας δίνουν μια άλλη διάσταση άλλες φορές τα προσπερνάμε καρφώνοντας ταχύτητες μες στου μυαλού την συνεχή ταχύτητα.

Τώρα το βράδυ κοιτώ από μακριά την πόλη. Φώτα των δρόμων και φώτα των αυτοκινήτων που κόβουν τους δρόμους. Σε λίγο η κίνηση θα αραιώσει. Τα μαγαζιά θα σταματήσουν τη μουσική. Στις πλατείες οι ενέσεις κάνουν βόλτα πολλές φορές από χέρι σε χέρι. Σε κάποιους δρόμους πέντε θα σκοτωθούν κι αυτή τη νύχτα, όπως κάθε νύχτα. Σε κάποια οικοδομή, σε κάποιο πάρκο ένα παιδί θα πεθάνει από υπερβολική δόση. Σε κάποια σπίτια το βράδυ θα κλείσει με καυγά με χτυπήματα. Αυτά κι ανακαλύπτω ότι όπως οι αστρονόμοι πως τίποτα δεν ξέρω. Όπως αυτοί που βλέπουν από πανίσχυρα τηλεσκόπια την πολυπλοκότητα του σύμπαντος και παρ' όλες τις γνώσεις τους το 98% τους διαφεύγει, δεν το γνωρίζουνε, το λένε σκοτεινή ύλη, σκοτεινή ενέργεια έτσι ακριβώς είναι και η πόλη και η ζωή της και η ζωή η δική μας παρ' όλο που φαίνεται εύκολη εδώ μπροστά στα πόδια μας, αν ξέρω για αυτή το 8% είναι πολύ. Το άλλο είναι αυτή η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια που σκιάζει το φωτεινό μέρος της ψυχής αυτό που δεν γνώρισα, αυτό που δεν γνωρίσαμε ως τώρα.


Δεν υπάρχουν σχόλια: