Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

Σ' ΑΚΟΛΟΥΘΩ



Μ.ΤΕΤΑΡΤΗ

Ανεπαρκής και γω γράφοντας. Στα αόρατα κανείς να πιάσει φύλλο, εξόριστος. Ανεπαρκής εγώ γράφοντας τα του κήπου με την οσμή της κληρωμένης μας ανατολής, την ώρα εκείνη που κάνει ο ήλιος τις λεξούλες διαφάνεια. Ανεπαρκής εγώ μετέχοντας στη μνήμη του βουνού , στα δέντρα που αφήνουν τα φτερά τους και προσεύχονται. Ανεπαρκής καθώς υμνώ την πέτρα που βουλιάζει μες στα σύμφωνα, ανάσα να βρω για να μιλήσω. Ανεπαρκής με σκληρυμένα κύτταρα κι οστέωση στο βλέμμα γράφω ένα πρόσωπο με λέξεις. Αύριο λέω θα ΄ρθει θα δώσει κίνηση διαλύοντας τις τροχιές ηλεκτρονίων και γυμνός θα βρεθώ. Θα ψαύσω τότε διαφάνεια, τα γόνατα του φωτός καθώς χαράζει....


M.Πέμπτη

Μύρισαν χώμα τα κλαδιά. Σκιά βαφτίζεται ο αχινός και περιφέρεται με τα αγκάθια του όλα. Βρίσκει το ξύλο, στέκεται, κι αδειάζει δευτερόλεπτα, όσοι που ζήσανε παρόντες. Με τα γερά τους δάχτυλα ψάχνουν ψωμί, τρων τον ασβέστη, πίνουν καρφιά στη μέρα τους, φυσάν της πέτρας και μιλάει. Αν το αγκάθι δεν βγάλει τον ανθό τίποτα, υπερβαίνοντας του χαλικιού τη γλώσσα φτάνοντας ως το μηδέν, γιατί μακάριος ο νους που πεθαίνει. Κάτι σαν χέρι σκοτεινό το αγκάθι, η λέξη αγκάθι, ώσπου να φτάσει στο κενό, εκεί που πυκνώνει ο χώρος , καμπυλώνονται σύμπαντα και συ μικρός εκεί στο τώρα....Σήμερα ασπρίζει μνήμη κι αποδρά, εκεί που αγγίζει το αδειανό κι ανθίζει....


M.Παρασκευή..
Ραβδιά προσκυνητών χτυπούν φεγγάρι για να ακούς τα νηπαβού της θλίψης. Σκαρφαλώνει το γιασεμί μπρος στο παράθυρο, ανήμπορος είμαι. Το βάρος της ώρας που δεν βλασταίνει το αγκάθι, σε σένα κολλημένος με τα χέρια, ανάπηρα χέρια. Τα βαμπάκια στο χώμα, περνάει ο ουρανός στο μαύρο χιόνι. Ξεκίνησε σκουριά απ' τα βουνά για να τσακίσει κάμπο. Κλαδιά ξερά, δέντρα, στάζουν ομίχλες, ξοδεύονται. Κι εγώ του μαύρου ψαροκόκαλο, μια άδεια τράπεζα στο τέλος της ευχής, μαζεύω το ιώδιο να ανθίσει κι η κόχη βλέπει τα βουνά κι αρνείται. Δεν είναι του καθενός αυτό το βουνό, αυτό το αίμα. Πανσέληνος πλέει στον κάμπο μ' ένα σκύλο που κλαίει. Η χορδή τεντώθηκε. Ας σπάσει. Σ' ακολουθώ..

Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

ΤΑ ΠΑΓΩΝΙΑ ΤΩΝ ΧΑΡΤΙΩΝ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΜΗ ΑΡΤΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ



Η Άνοιξη που αρχίζει στα μικρότατα πράγματα "μια πόρτα άνοιγε και μύριζε ουρανός" που έλεγε ο Σινόπουλος. Εκεί ακουμπισμένο πάνω στο κρύο της ασβέστης δεν απαριθμώ όνειρα επιτυχίες και αποτυχίες αλλά εκείνο το ανεκπλήρωτο του ολοκληρωτικά χαμένου. Δεν αισθάνομαι προδομένος ως Έλληνας. Οσο θυμάμαι τον εαυτό μου αυτή την αίσθηση έχω. Η εξορία στα ενδότερα ενός επαρχιακού τρόπου σκέψης είναι πολύ χειρότερη από την Μακρόνησο. Αλλωστε διαφαίνεται πλέον αυτό που ο Agaben είχε γράψει για την προετοιμασία μιας κοινωνίας με πρότυπα στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Ο επαρχιάτικος τρόπος ζωής είναι ένας συνεχές μονόλογος που η μοναδική λέξη που ακούγεται είναι η λέξη "εγώ".

Κατ' τα άλλα πανηγυρίζουν τα Μ.Μ.Ε. που δανεισθήκαμε ακόμα μια φορά. "Καλύτερον οι έλληνες με τεντωμένη χείρα ψωμοζητούντες παρά προστάτας να΄' χομε" όπως έγραψε ο Κάλβος και για αυτό βρίσκεται θαμμένος στην Αγγλία. Το οικονομικό πρόβλημα αντί να επιλυθεί με την αλλαγή του συστήματος αξιών γίνεται προσπάθεια να συντηρηθεί κρατώντας τις αξίες που το γέννησαν. Μέχρις τον επόμενο κύκλο.

Διάβαζα σήμερα για τον Γρκιγκόρι Πέρελμαν από τη Ρωσία. Ο μαθηματικός που κατάφερε να λύσει την περίφημη "υπόθεση Πουανκαρέ", που για να ελέγξουν την εγκυρότητά της μελέτης των 500 σελίδων χρειάστηκε να εργαστούν επί τέσσερα χρόνια.

Σε αυτόν προσφέρθηκε το βραβείο Φιλτς ανάλογο του βραβείου Νόμπελ. Ο ρώσος επιστήμονος όμως δεν το παρέλαβε ποτέ ούτε και το χρηματικό ποσό που το συνόδευε. Παραιτήθηκε μάλιστα από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο. Σε μια δήλωση του είχε πει "δεν με ενδιαφέρουν τα χρήματα και η δόξα. Δεν θέλω να με επιδεικνύουν λες και είμαι κανένα ζώο σε ζωολογικό κήπο. Όχι μόνο δεν είμαι ήρωας των μαθηματικών, αμφιβάλλω κι όλας αν είμαι καν τόσο καλός μαθηματικός."

Ο Γκριγκόρι παραμένει άνεργος και το Ινστιτούτο Μαθηματικών Κλέει αποφάσισε να του απονείμει το χρηματικό έπαθλο του ενός εκατομμυρίου δολαρίων επειδή έλυσε ένα από τα "επτά προβλήματα της χιλιετίας". Κι αυτό το βραβείο όμως το αρνήθηκε.

Βέβαια για τους πολιτικούς, για τα περιοδικά life style αυτό το παράδειγμα προκαλεί ασφαλώς θυμηδία. Καλός ο Γκριγκόρι για να γεμίσει λίγο κάποιο περιοδικό, καμιά είδηση στην τηλεόραση αλλά μέχρις εκεί. Ούτε βεβαίως μπορούν να καταλάβουν τι θέλουν κάποιοι διάσημοι επιστήμονες αστροφυσικοί, ναυπηγοί, φυσικοί και περιτρέχουν ακούρευτοι τα μοναστήρια του Άθω κάνοντας ταπεινωτικές δουλειές. Μαγειρεύοντας, κόβοντας χόρτα και άλλα τέτοια…

Ο κάθε ένας συγκροτεί με το σύνολο του λόγου του (λέξεις, νους, οράματα, υποσυνείδητες εικόνες) έναν ολόκληρο κόσμο. Λογικά του καθενός ο κόσμος είναι διαφορετικός. Αλλά επειδή θέλουμε να κατοικούμε στο ίδιο όνειρο αναγκαστικά τρεφόμαστε με τα ίδια οράματα. Η φυλακή μας γίνεται μανία ενάντια σε όσους κατοικούν στον πραγματικά δικό τους κόσμο. Κι όμως αυτοί και μόνο αυτοί μας επιτρέπουν ακόμα να υπάρχουμε περιφέροντες ανόητα όνειρα και κομπασμούς σε ένα κόσμο που κλείνει τα φώτα του για να υπάρξει...

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

Ο ΠΛΗΣΙΟΝ

Κάθε εποχή χαρακτηρίζεται από τις αρχές που διέπουν τους ανθρώπους της. Και βέβαια τις αρχές μιας εποχής τις κατανοείς από τις πράξεις της. Η αρχή των ανθρώπων έτσι όπως παρουσιάζεται στα Μ.Μ. Ε. είναι το κέρδος. Βέβαια ο πρωθυπουργός κάνει λόγο για κερδοσκόπους της διεθνούς πολιτικής και ο πολίτης αντιλαμβάνεται οτι οι κερδοσκόποι είναι κάτι πολύ μεγάλο και αναφέρεται σε άλλους κακούς ανθρώπους πολύ πιθανόν από άλλο πλανήτη. Στην πραγματικότητα είναι το ίδιο με αυτούς που όταν αλλάζαμε το νόμισμα από δραχμή σε ευρώ πήγαν το μπουκάλι το νερό από εκατό δραχμές στο ένα ευρώ χωρίς στιγμή να διστάσουν. Βέβαια και ο κερδοσκόπος των ομολόγων και ο κερδοσκόπος του νερού είναι το ίδιο και το αυτό πράγμα καθώς μοιράζονται την ίδια αρχή και την ίδια λογική.
Μέσα στα Ευαγγέλια που απευθύνονται σε πιστούς και μη πιστούς υπάρχει μια διαφορετική αρχή. Η κοινωνία λέει αναφέρεται και προσφέρεται στον Θεό. Αυτόν τον Θεό ειναι αδύνατο να γνωρίσουμε και το μόνο που μπορούμε να γνωρίσουμε ειναι ο άλλος και ποιός άλλος; Ο πλησίον λένε τα ευαγγέλια. Πέρασα πολλά χρόνια για να καταλάβω αυτό που έλεγαν. Αλλοτε πίστευα ότι "πλησίον" ειναι ο ομοεθνής μου και ειδικότερα ο ομόθρησκος. Μετά κατάλαβα οτι κανω λάθος και οτι αναφέρεται γενικώτερα στον άνθρωπο. Για να καταλήξω στο αυτονόητο οτι ο πλησίον είναι πράγματικά αυτό πουλέει η λέξη : ο πλησίον, ο κοντινός. Μία από τις ιστορίς που διάβαζα με έκανε να καταλάβω κάτι παραπάνω. Για αυτό την μοιράζομαι μαζί σας.



Ο Dick Hoyt είναι ένας συνταξιούχος του Αμερικανικού στρατού, ζει στην πόλη Holland της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α. και είναι σήμερα 68 ετών.

Πριν από 46 χρόνια η σύζυγός του Judy έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι που το ονόμασαν Rick.

Η γέννα ήταν δύσκολη καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του εμβρύου σταματώντας την αιμάτωση του εγκεφάλου τα πρώτα κρίσιμα λεπτά της ζωής του.
Τελικά o Rick έζησε αλλά όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει.

Η ολιγόλεπτη αυτή στέρηση του οξυγόνου κατέστρεψε το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση των άκρων και της ομιλίας. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ελέγχει τις κινήσεις του κεφαλιού.

Οι γιατροί τους πρότειναν να βάλουν το Rick σε ένα ειδικό ιατρικό κέντρο για παιδιά με τέτοια προβλήματα όπου θα τύχει της καλύτερης δυνατής φροντίδας. Τότε ο Rick ήταν 9 μηνών.

Οι Hoyt ήταν κατηγορηματικοί. Τα ματάκια του Rick ακολουθούσαν τις κινήσεις τους μέσα στο δωμάτιο. Δεν μπορούσαν να αποδεχθούν ότι το παιδί τους θα έμενε για πάντα "φυτό".
Πήραν την απόφαση να μεγαλώσουν τον Rick μαζί με τ' αδέλφια του σαν ένα φυσιολογικό παιδί.

Όταν ο Rick ήταν 11 ετών τον πήγαν στο Πολυτεχνείο του Tufts University στη Βοστόνη και ζήτησαν από τους μηχανικούς μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθήσουν το παιδί να επικοινωνεί.


Μόλις ο επικεφαλής καθηγητής είδε το παιδί, τους είπε: "Αδύνατον.. Ο εγκέφαλος ενός τέτοιου παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί τίποτε!"

"Σας παρακαλώ, μιλήστε του." Είπε ο Dick. "Πείτε του κάτι. Πείτε του ένα αστείο!"

Ο καθηγητής είπε στον Rick ένα ανέκδοτο και ο Rick γέλασε.

Λίγους μήνες αργότερα οι μηχανικοί του Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Rick με διάφορες κινήσεις του κεφαλιού μετακινούσε ένα κέρσορα, επιλέγοντας γράμματα και σχημάτιζε λέξεις στην οθόνη ενός υπολογιστή.

Αυτό ήταν! Το παιδί άρχισε να επικοινωνεί. Η πρώτη φράση που έγραψε στον υπολογιστή ήταν: "GO BRUINS". Είναι μια έκφραση των Αμερικανών για να ενθαρρύνουν την ομάδα τους. Bruins είναι η ομάδα χόκεϊ της Βοστόνης. Έτσι το παιδί έδειξε μια σαφή προτίμηση προς τον αθλητισμό..

Αργότερα πήγε στο σχολείο. Όταν ήταν 15 ετών ένας συμμαθητής του τραυματίστηκε σε τροχαίο και το σχολείο οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων προς τιμήν του.
Όταν ο Rick γύρισε στο σπίτι είπε στον πατέρα του: "Μπαμπά θέλω να τρέξουμε για τον Στιβ".

Ο Dick σάστισε Πως ένα "γουρουνόπουλο", όπως συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του, που δεν έτρεξε ποτέ πάνω από ένα χιλιόμετρο συνεχόμενο, θα έσπρωχνε ένα αναπηρικό καροτσάκι για 8 χιλιόμετρα ;
Το δοκίμασε. Και τα κατάφεραν. Μετά ο Dick ήταν "παράλυτος" για δυο βδομάδες.


Ο Rick είπε στον πατέρα του: "Μπαμπά, όταν τρέχαμε, ένοιωθα ότι δεν είμαι πια παράλυτος. Ένοιωθα να τρέχω κι εγώ μαζί σου! "
Αυτή η μέρα άλλαξε την ζωή των Hoyt για πάντα.
Ο Dick δάκρυσε. Αποφάσισε να τρέχει μαζί με το γιο του όσο πιο συχνά μπορούσε.
Άρχισαν εντατική προπόνηση και 2 χρόνια αργότερα ήταν έτοιμοι για το μεγάλο αθλητικό γεγονός. Τον Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1979.
Δεν κατάφεραν να πάρουν επίσημη συμμετοχή αλλά έτρεξαν και τερμάτισαν!

Τα επόμενα χρόνια πήραν και επίσημη συμμετοχή.



Η επόμενη πρόκληση ήταν το τρίαθλο. Ένα αγώνισμα συνδυασμός από τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμπι. Οι Ολυμπιακές αποστάσεις για το τρίαθλο είναι: τρέξιμο 10 χλμ. , ποδηλασία 40χλμ. και κολύμπι 1.5 χλμ. Ο Dick αποφάσισε να το δοκιμάσει κι αυτό. Και τα κατάφερε. Και όσο ο Dick ανέβαζε τον πήχη και δοκίμαζε πιο δύσκολες διοργανώσεις, τόσο ο Rick ένιωθε λιγότερο την τετραπληγία του. Γίνονται πολλές διοργανώσεις τρίαθλου ανά τον κόσμο σε διάφορες αποστάσεις. Η κορυφαία όμως δοκιμασία για υπεραθλητές ψυχής είναι το λεγόμενο Ironman τρίαθλο που διεξάγεται στη Χαβάη. 3,8 χλμ. κολύμπι, Μαραθώνιος (42.195μ. τρέξιμο) και 180 χλμ. ποδηλασία! Μια δοκιμασία 15 ωρών για σώμα και ψυχή γι αυτούς που αποδεικνύουν ότι η θέληση μπορεί να νικήσει την σωματική εξάντληση.


Ο Dick το επιχείρησε 6 φορές. Και τερμάτισε και τις 6! Μεταφέροντας πάντα τον γιο του, Rick.


Κολύμπησε 3,8 χλμ. σέρνοντας μια φουσκωτή βάρκα μέσα στην οποία ήταν ο Rick, έτρεξε 42 χλμ. σπρώχνοντας το αναπηρικό καροτσάκι του Rick και ποδηλατούσε για 180 χλμ. κουβαλώντας και τον Rick. Κάτι που πολλοί αθλητές δεν καταφέρνουν ούτε μόνοι τους.

Από το 1979 που συμμετείχαν στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, ο Dick και ο Rick Hoyt (Team Hoyt) συμμετείχαν σε 958 αθλητικά γεγονότα μεταξύ των οποίων 224 τρίαθλον, 6 Ironman τρίαθλον, 65 Μαραθώνιους, τους 25 στη Βοστόνη και 20 δίαθλα με ένα απ' αυτά το1992, να διασχίζουν τις Ην. Πολιτείες από Βορρά προς Νότο τρέχοντας και ποδηλατόντας για 45 μέρες καλύπτοντας 5.976 χλμ!

Πέρυσι σε ηλικία 67 ετών ο Dick και 45 ο Rick τερμάτισαν για 25η φορά στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, στην 5.083η θέση μεταξύ 10.000 αθλητών.
Το 1992 τερμάτισαν με χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά, 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ.
Τότε κάποιοι παρότρυναν τον Dick να τρέξει μόνος του μια και ήταν σίγουρο ότι θα κατέγραφε χρόνο μέσα στους καλύτερους του κόσμου.
Η απάντηση του Dick ήταν άμεση και μονολεκτική. ΟΧΙ. Τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου και όχι για το ρεκόρ.

Ο Rick κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πανεπιστήμιο και όταν αποφοίτησε δέχθηκε την πρόταση του πανεπιστημίου για να εργαστεί στις υπηρεσίες του, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Ο Dick ανακηρύχθηκε ο ΠΑΤΕΡΑΣ του αιώνα και συνεχίζει να λαμβάνει μέρος σε μαραθώνιους και τρίαθλα όποτε οι υποχρεώσεις του Rick το επιτρέπουν.
Πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη των Hoyt ρώτησαν τον Rick, μετά απ' όλα αυτά τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του. Ο Rick έγραψε στον υπολογιστή:

"Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει
ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ."


πηγή:zouglapress.blogspot.com

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

This is the place gentleman




Παράξενες μέρες. Πνιγμένες πίσω από τους τίτλους πανικού των εφημερίδων. Αυτό που δεν μπορεί να συγχωρήσει κανείς σε αυτούς τους ανθρώπους που εξασκούν εξουσία και στους δημοσιογράφους είναι ότι μετέφεραν την βία από τον δημόσιο χώρο μέσα στις κοινωνίες και στο κάθε σπίτι ξεχωριστά. Ειδικά τα χωριά σε όλη την επαρχία που υπέστησαν μια βίαια μεταβολή στην οποία πρωταγωνίστησε ο βιασμός της υπόστασης του ανθρώπου μέσα από την τηλεόραση, εκεί βλέπει κανείς την καταστροφή σε όλο της το μεγαλείο. Κατάθλιψη. Αλκοολισμός. Ναρκωτικά. Παντελής έλλειψη ελπίδας. Εκεί που υπήρχε το όραμα για μια καλύτερη ζωή με περισσότερη ελευθερία, δικαιοσύνη, σύμπνοια (όχι ότι πάντα γίνονταν πραγματικότητα) εκεί ξεφτίζει το όνειρο του αυτοκινήτου, του σπιτιού, των ρούχων μιας φτιαχτής ευμάρειας βγαλμένης από σήριαλ θαρρείς της τηλεόρασης. Ο πανικός ακριβώς οφείλεται ότι το όνειρο με το οποίο μεγάλωσαν οι γενιές της μεταπολίτευσης τελείωσε, όπως τελειώνουν όλα τα όνειρα. Τώρα θα πρέπει να ξανακτίσουμε. Αλλά με τι υλικά πλέον; Τα ψέματα που κτίσαμε τον κόσμο τα παίρνουμε πλέον για αλήθεια, οπότε ξεμείναμε από υλικά, από λέξεις, από σκέψεις και κυρίως από λογικές.
Τα είδα όλα αυτά Σαββατοκύριακο μετά την επίσκεψη σε ένα χωριό, μετά την δημόσια διαβούλευση για την δημιουργία ενός δικτύου, συντονιστή ΜΚΟ(sic) κι άλλα τέτοια, φαιδρότατα πράγματα τα οποία κινούνται στην ίδια λογική που δημιουργεί τα προβλήματα, ένας κόσμος που φαίνεται αλλά δεν είναι. Κι ακριβώς εκεί είναι το πρόβλημα μοιάζουμε - μοιάζουνε σαν κάποιον που προσπαθεί να κάνει καλά έναν αλκοολικό αφήνοντάς τον να πίνει μόνο κρασί για να κόψει το ουίσκι.
Χαμένοι μέσα στην Μεγάλη Σαρακοστή της γλωσσικής μας αφασίας, της άρνησης της αλλαγής οποιασδήποτε λογικής, αυτό που λέγαν μετάνοια , την αλλαγή της λογικής στην διαχείριση του κόσμου, στην διαχείριση του δικού μας εαυτού.
This is the place gentleman !!!!

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ



Ημέρα ελάχιστης σκοτεινιάς. Από τη μια μεριά το αναγκαστικό της ζωής και από την άλλη αυτό που υπερβαίνει. Είναι στιγμές που νοιώθω σαν παρατηρητής. Και μάλιστα ένας παρατηρητής ξένος σε όλα αυτά που συμβαίνουν. Οικείος με το βουνό που πάνω του έχουν βρει καταφύγιο τα παιδικά μου όνειρα που τα βλέπω στα μάτια του γιού μου, ανέγγιχτα.

Απεργία σήμερα γενική. Συγκρούσεις στην Αθήνα. Σιωπή στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με πρόσχημα βεβαίως την απεργία. Παλιότερα οι δημοσιογράφοι, που δεν ήταν τέταρτη εξουσία εκτός από ρεπορτάζ δηλαδή περιγραφή είχανε θέσεις, θεμελιώνανε δηλαδή μια διαφορετική λογική από αυτή που ασπάζονταν η περιρρέουσα. Σήμερα υπάρχει μία μόνο κυρίαρχη λογική και σε αυτή όλοι υποτάσσονται. Παραδείγματος χάριν η απεργία είναι το μόνο μέσο πίεσης αλλαγών. Παλιά ήξερα ότι απεργία είχε νόημα στους βιομηχανικούς εργάτες καθώς οι εργοδότες έχαναν μεγάλα ποσά κι έτσι αναγκάζονταν ή να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των εργατών ή να προσπαθήσουν έστω και με βίαιο τρόπο να σταματήσουν την απεργία. Οι υπηρεσίες και οι υπάλληλοι των υπηρεσιών δεν είχαν κανένα λόγο να απεργήσουν εκτός κι αν συμπαρίστανται στον αγώνα των εργατών. Και βέβαια τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν απεργούσαν γιατί κάποιος έπρεπε να μεταφέρει τα αιτήματα και τον προβληματισμό στην κοινή γνώμη. Σήμερα απεργεί ο τριτογενής τομέας, οι βιομηχανικοί εργάτες αγνοούνται (γιατί δεν υπάρχει πια βιομηχανία) και αυτοί που μεταφέρουν τα αιτήματα στο κοινό κάνουν μαζί απεργία. Έτσι όποιο ς δεν έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο δεν μαθαίνει για τις συγκρούσεις που έγιναν σήμερα στην Αθήνα ή θα τις μάθει αύριο - παλιά ξινισμένα κρασιά.

Εκπομπή βραδινή στην "Ορθόδοξη Μαρτυρία| "Ναρκωτικά, κι όμως υπάρχει ελπίδα" Ο Θοδωρής, ο Χρήστος. Χρόνια στη χρήση. Ένα βήμα πριν από την τελευταία δόση. Και τώρα βλέπουμε μαζί την πόλη από ψηλά. Στα μάτια τους ελπίδα και καθαρότητα. "Με την Γραφή έγινα καλά. Στο Ρέτο στην Ισπανία τη Γραφή διαβάζαμε. Και διαβάζοντας αναρωτήθηκα υπήρχε άλλος Χριστός που έκανε τα θαύματα και άλλος τώρα; Ενας ήταν. Ακούμπησα τη ζωή στα χέρια του και τώρα είμαι καλά. Έχω παιδί. Έχω ζωή. Δεν φοβάμαι." Τους κοιτάζω χωρίς να μιλάω κι ομολογώ ότι δεν ξέρω. Μικρά θαύματα ξετυλίγονται στη ζωή μας. Μερικές φορές μας δίνουν μια άλλη διάσταση άλλες φορές τα προσπερνάμε καρφώνοντας ταχύτητες μες στου μυαλού την συνεχή ταχύτητα.

Τώρα το βράδυ κοιτώ από μακριά την πόλη. Φώτα των δρόμων και φώτα των αυτοκινήτων που κόβουν τους δρόμους. Σε λίγο η κίνηση θα αραιώσει. Τα μαγαζιά θα σταματήσουν τη μουσική. Στις πλατείες οι ενέσεις κάνουν βόλτα πολλές φορές από χέρι σε χέρι. Σε κάποιους δρόμους πέντε θα σκοτωθούν κι αυτή τη νύχτα, όπως κάθε νύχτα. Σε κάποια οικοδομή, σε κάποιο πάρκο ένα παιδί θα πεθάνει από υπερβολική δόση. Σε κάποια σπίτια το βράδυ θα κλείσει με καυγά με χτυπήματα. Αυτά κι ανακαλύπτω ότι όπως οι αστρονόμοι πως τίποτα δεν ξέρω. Όπως αυτοί που βλέπουν από πανίσχυρα τηλεσκόπια την πολυπλοκότητα του σύμπαντος και παρ' όλες τις γνώσεις τους το 98% τους διαφεύγει, δεν το γνωρίζουνε, το λένε σκοτεινή ύλη, σκοτεινή ενέργεια έτσι ακριβώς είναι και η πόλη και η ζωή της και η ζωή η δική μας παρ' όλο που φαίνεται εύκολη εδώ μπροστά στα πόδια μας, αν ξέρω για αυτή το 8% είναι πολύ. Το άλλο είναι αυτή η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια που σκιάζει το φωτεινό μέρος της ψυχής αυτό που δεν γνώρισα, αυτό που δεν γνωρίσαμε ως τώρα.


Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΝΩΤΗΣ "ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΛΑΚΗ ΡΑ"


Εκ των υστέρων. Από μακριά βλέπω την πόλη. Μακάρια ριγμένη στο βάθος του κόλπου. Κι από ψηλά το Πήλιο σκιάζει τα όνειρα. Είναι λοιπόν εκ της πιθανότητας πλουτισμού η εγκατάσταση της πόλης; Πολύ πιθανόν χάνεται στα βάθη της ιστορίας; Και τώρα; Τώρα "χάλκινα πτυελοδοχεία κατοικούν" εκεί που κάποτε μπορεί να κατοικούσε υπερηφάνεια.

Το κάποτε όμως αναδεύει τα εναπομείναντα ρινίσματα των παρελθόντων. Κι όπως οδεύουμε στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή αυξάνει η διάθεση για πράγματα αληθινά, πράγματα που δεν ξεχνιούνται γιατί η λήθη δημιουργεί τον θάνατο των όντων.

Εκ των υστέρων , λοιπόν, την προηγούμενη Δευτέρα Κώστας Γανωτής "Περιμένοντας τον Λάκη Ρα". Ένα βιβλίο του φίλου, του οδοιπόρου, του προσκυνητή Κώστα Γανωτή. Ενα βιβλίο σκληρό φτιαγμένο σύμφωνο σύμφωνο για κείνες τις ψυχές που δεν μπορούν να κλείσουν τα μάτια μπρος σ' αυτό που είναι μπροστά τους. Σε Για κείνες τις ψυχές που δεν φοβούνται. Κι οσο το διαβάζω σκέφτομαι οτι ενδέχεται να περάσει στα αμνημόνευτα γιατί η εποχή μας κυρίως φοβάται τον θάνατο από τις λέξεις που παράγουν λογικές. Αλλά δεν μπορεί να εξορίσει ούτες τις λέξεις ούτε τις λογικές κι αρκείται να μεθοδεύει το θάνατό τους. Τα βιβλία δεν απαγορεύονται, ούτε καίγονται κυκλοφορούν όπως κυκλοφορούν χιλιάδες άλλα που οι παλιοί συγγραφείς θα τα έστελναν στα σπίτια τους. Γιατί δεν παράγουν λογικές αλλά λειτουργούν ως σημαιοφόροι του συστήματος αξιών, το οποίο υποτίθεται κατακρίνουν.

Το "περιμένοντας τον Λάκη Ρα" είναι από κείνα τα βιβλία που αξίζει να διαβαστούν γιατί κάποτε θα γεννούσαν συζητήσεις. Είναι το τραγούδι του δρόμου ενός ανθρώπου από τα σκυλάδικα, στις μεγάλες σκηνές και από κει στην επιλογή αξιών που δημιουργούν έναν άλλο τρόπο ζωής. Και το κυριώτερο δεν είναι ένα μυθιστόρημα, δεν θέλει να είναι τέχνη και για αυτό γίνεται. Ο γράφων, ο Λάκη Ρα και τα πρόσωπα του βιβλίου είναι απολύτως αληθινά. Η σκιά του Καβάφη πέφτει πάνω από σ' αυτό το βιβλίο γιατί δημιουργεί μια γενική ανάγνωση από συγκεκριμμένά υπαρκτά πρόσωπα με μια συγκεκριμμένη ιστορία.

Μια σύγχρονη Οδύσσεια αυτή του Κώστα ένα μακρύ ταξίδι επιστροφή στο σπίτι της ψυχής.

"Οι άγιοι ζουν όπου και οι διάολοι. Η ημέρα και η νύχτα πάνε μαζί. Η ημέρα κοιτά τον ήλιο ως του πατέρα την ευχή. Η νύχτα προτίμησε την ετερόφωτη σελήνη. Νύχτα είναι το σώμα, ημέρα η ψυχή. Της νύχτας η λαλιά είναι γλυκιά σειρήνα, με τη βοήθεια του φεγγαριού το πάθος στο σώμα ξεσηκώνει. Το σώμα όμως είναι βαρύ και δεν μπορεί πουλί να γίνει να πετάξει. Ό, τι μπορεί το σώμα, είναι μόνο να ριγήσει από την ηδονή που σαν φλόγα κεριού ο πρώτος άνεμος τη σβήνει. Γι αυτό ζηλεύει την ψυχή, που απ' την ίδια ηδονή ανοίγει φτερά, γίνεται πουλί, πέρα από τη νύχτα στον έρωτα πετάει. Ψυχή είναι η παρουσία, Το πνεύμα είναι η άγια ευχή, να μη γίνει το σώμα όσο θα περπατά, της ψυχής του η φυλακή. Όποιος το σώμα στον ήλιο φανερώνει, την νύχτα των σκέψεων του καίει. Αποδημητικά του φέρνει τότε νέα η ψυχή, από μέρη που δεν μπορεί το σώμα να αντικρίσει. Ελευθερώνεται στη συνέχεια ο άνθρωπος αυτός από του σώματος τα πάθη, προχωρά σε άλλα της ηδονής αν θέλεις, βάθη. Φωτίζεται και έτσι φωτίζει εδώ πάνω στον τόπο αυτό ότι γύρω του σκοτεινό κινείται, αναγνωρίζοντας ότι γύρω και μέσα του ζητάει να γνωριστεί"

"Αναλογίσου τα και κατά την κρίση σου πράξε"