Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ

"Κανονίστε" "Δεν ζείτε καλά" "Θα πρέπει να μάθουμε άλλον τρόπο ζωής" Τα άκουγε κάθε μέρα. Όλα θύμιζαν πολεμικά ανακοινωθέντα. Τα βράδια δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Τελευταία του έρχονταν έντονα τα χρόνια που είχε ζήσει στο Άουσβιτς. Στην αρχή παραξενεύτηκε γιατί είχε προσπεράσει τα ογδόντα πέντε και πίστευε ότι ο χρόνος είχε ξεπεράσει αυτό το κεφάλαιο. Είχε παιδιά εγγόνια και δισέγγονα μάλιστα, ποιο ς το θυμόταν το στρατόπεδο συγκέντρωσης, μόνο στα βιβλία της ιστορίας. Αυτός το στρατόπεδο το ξαναζούσε στα όνειρα του. Ο τύπος ζωής τότε ήταν καθορισμένος. Ξύπνημα. Δουλειά. Φαγητό. Δουλειά. Ύπνος. Δουλειά. Δουλειά. Δουλειά. Το φαγητό ελεγχόμενο με διάφορα μέσα φάρμακα ώστε να πειραματίζονται οι οι βιολόγοι. Στα όνειρά του όλη η φρίκη ξαναζούσε. Το γιατί τον προβλημάτιζε. Κι αποφάσισε να καταγράψει.

Πήρε παράδειγμα τον μικρότερο που είχε μικρά παιδιά. Ο γιός του ξυπνούσε το πρωί και έτρεχε να χτυπήσει την κάρτα. Η νύφη του έτρεχε για τα παιδιά στο σχολείο. Μετά τις δουλειές στο σπίτι. Το μεσημέρι έρχονταν αυτός και έφευγε αυτή για τη δουλειά. Αυτός έπαιρνε τα παιδιά και τρέχανε αγγλικά, γυμναστήριο, φροντιστήριο. Για να τα βγάλει πέρα έκανε και μια δουλειά ως παρ τάιμ, στα διαλλείματα. Το βράδυ γύριζαν σπίτι και έπεφταν ένας στον καναπέ, άλλος με τα ρούχα στο κρεβάτι. Τα παιδιά μόνο φρόντιζαν να φοράνε πάντα τις πιτζάμες τους. Το φαγητό τους ήταν έτοιμο κυρίως από το σούπερ - μάρκετ. Τα παιδιά έτρωγαν κάτι περίεργα πράγματα που έμοιαζαν με σκυλοτροφές αλλά δεν ήτανε. Πήρε μια μέρα να διαβάσει και χάζεψε. Οι αριθμοί εναλλάσσονταν με τα Ε και με κάποιες άλλες ονομασίες που δεν καταλάβαινε. Ρώτησε τον γιό του "Παίρνεται μέρος σε κάποιο πείραμα;" "Α, ρε πατέρα" του απάντησε.


Δεν ρώτησε πλέον τίποτα, δεν υπερασπίστηκε τίποτα. Δεν είπε τίποτα. Αλλά προσπαθούσε κάθε μέρα να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτά που έκανε. Φορούσε το σακάκι ανάποδα. Πήγαινε να αγοράσει ένα καπέλο. Άλλαζε διαδρομές και πήγαινε βόλτες. Βέβαια κανένας δεν του έλεγε τίποτα γιατί είχε το ελεύθερο λόγω ηλικίας. Χάρηκε τότε τα χρόνια του. Ήταν ελεύθερος πια να μην υποκρίνεται. Ήταν ελεύθερος να ζήσει τη ζωή εκτός του στρατοπέδου. Ήταν ελεύθερος.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.