Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

To 2008 οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής σώσανε τις τράπεζες από την καταστροφή, αυτές τις ίδιες της τράπεζες που σε ένα χρόνο αργότερα θα δημιουργούσαν μια τεράστια οικονομική κρίση. Από τότε άρχισε μια παγκόσμια δεσποτεία. Από την χρηματιστηριακή κρίση που κράτησε κάποιους μήνες, ο αναγκαίος χρόνος για να επιτευχθεί ρευστότητα στις τράπεζες, περάσαμε στην οικονομική κρίση, η οποία είχε επιπτώσεις ντόμινο. Κλείσιμο των επιχειρήσεων, μαζικές απολύσεις, πτώση της κατανάλωσης, κατάρρευση των αξιών στην αγορά ακινήτων. Για να αποτρέψουν την κατάρρευση τα κράτη χρησιμοποίησαν το δημόσιο χρέος. Χρέωσαν τους πολίτες με τρόπο ασυνείδητο (το δημόσιο χρέος στην φαντασία δεν είναι χρέος δικό μου αλλά χρέος κάποιου άλλου) έτσι ώστε να κρατήσουν στη ζωή το τραπεζικό σύστημα, και για να έχουν για τα τρέχοντα έξοδα. Η αύξηση του δημόσιου χρέους είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των τόκων που τα Κράτη πρέπει να πληρώσουν σε αυτόν που αγόρασε τις νέες εκδόσεις των ομολόγων η των κρατικών γραμματίων, των κρατικών τίτλων δηλαδή. Οι τόκοι είναι μία θηλιά στην ανάπτυξη της Χώρας. Περισσότεροι τόκοι από το χρέος, λιγότερη οικονομική πολιτική. Όσο μεγαλώνει το χρέος τόσο η μείωση του κοινωνικού κράτους γίνεται η μοναδική πιθανή λύση.
Αν ένα κράτος, πριν από την κρίση, είχε ένα ψηλό δημόσιο χρέος, και έπρεπε να δανειστεί τότε μπορεί εύκολα να φτάσει στο σημείο που δεν έχει επιστροφή. Η ερώτηση πού όλοι θέτουν είναι "Πότε όμως φτάνουμε στο σημείο χωρίς επιστροφή;" Είναι απλό, όταν κανένας δεν αγοράζει πλέον τους κρατικούς τίτλους. Ελλείψει αγοραστών το Κράτος πρέπει να κηρύξει πτώχευση και δεν πληρώνει πλέον τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και τις συντάξεις.
Μια άλλη ερώτηση που μπορεί να τεθεί είναι " Ποια κράτη είναι πιθανόν να πτωχεύσουν;" Και σε αυτή την περίπτωση η απάντηση είναι απλή : αυτά τα κράτη, τα οποία εκτός από ένα υψηλό δημόσιο χρέος έχουν μειώσει και την παραγωγική τους ικανότητα. Παράγουν λιγότερα και ταυτοχρόνως αυξάνουν το χρέος τους. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα κράτη με αυτά τα χαρακτηριστικά είναι τουλάχιστον τρία: Η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ισπανία.
Η Ελλάδα και η Ιταλία διαθέτουν την ίδια στρατηγική, να πουλάνε το χρέος τους στα κράτη εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς η Ε.Ε. δεν καταφέρνει να ικανοποιεί συνεχώς τις αυξημένες ανάγκες του Γεωργίου Παπανδρέου και του Τζιούλιο Τρεμόρτι (Υπουργός οικονομίας της Ιταλίας). Ο Τρεμόρτι πούλησε το χρέος της Ιταλίας στην Κίνα τον προηγούμενο μήνα. Η Κίνα με το χρέος αγόρασε κι ένα κομμάτι της εθνικής κυριαρχίας της χώρας. Όμως ακόμα και η μεγάλη Κίνα έχει τα όρια της καθώς αφού πλήρωσε την Ιταλία , δεν αγόρασε τα 25 δισεκατομμύρια ευρώ που κόστιζαν οι ελληνικοί τίτλοι, οι οποίοι τους προτάθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα από την Goldman Sachs.
Στο Νταβός συζητούν για την παγκόσμια οικονομία τα ίδια άτομα που προκάλεσαν την μεγαλύτερη κρίση των εκατόν πενήντα ετών. Κυκλοφορεί μια ερώτηση "Θα πτωχεύσει πρώτη η Ιταλία ή η Ελλάδα;" Οι διεθνείς ερευνητές έχουν δώσει ήδη μία απάντηση. Οι κρατικοί τίτλοι των Κρατών που βρίσκονται σε δύσκολη θέση είναι καλυμμένοι από Ασφάλεια Πτώχευσης, (αυτή που λέγεται CDS, Credit Default Swap). Η Ιταλία είναι στην πρώτη θέση μακριά πολύ από την δεύτερη θέση. Η Ελλάδα είναι στην Πέμπτη Θέση. Στην καταστροφή λοιπόν, με αισιοδοξία.
Πηγή: bepegrillo.it


Δεν υπάρχουν σχόλια: