Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

ΑΓΚΑΛΑ ΚΑΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ




Καθυστερώ βλέποντας ειδήσεις για μία ακόμα "σωτηρία της Ελλάδος". Απατεώνας λοιπόν ο Θουκυδίδης; Κι άντε αυτός της παγκοσμίου κληρονομίας ανήκων εξαιρείται. Ο Μακρυγιάννης όμως και αυτός απατεώνας; Μα έλλην είναι ιδιότητα δεν είναι απλώς καταγωγή. Κι ως ιδιότητα ανατρέχω στους φίλους των παλιών στίχων . Συναντώ τον φίλο Γιώργο Παναγιώτου μου δίνει πάλι έρμα "Αγκαλά και φιλελεύθεροι" Αθήνα 1979

ΣΠΟΝΔΗ ΣΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ
η τι πραγματικά σημαίνει Κατάσταση Πολιορκίας

Βαρύθυμος
Βαρύγνωμος
Βαριεστημένος
στην άμμο έχτιζε πλημμύρες ο Ελληνοειδής.
Ηταν μόλις που γύρισε από την Βαστίλλη
(όχι εκείνη της 14ης Μπρυμαίρ
αλλά εκείνη του αυτοκράτορα Αυγούστου
που τον φωνάζανε και βασιλιά ύπατο)
Εκ νεότητος κοινωνιστής
(κι ας τον ήθελε η Ιντέλιτζενς Σέρβις)
Πλήβειος - θεατρίνος σε κουτούκι του Μονπαρνάς
παρίστανε την εξανάσταση.
Σε χρόνους φτώχιας
πίσω από τον μπερντέ φωνή Χατζηαβάτη
σε υπαίθριες παραστάσεις θεάτρου σκιών
(Κι η αγία εξανάσταση
να κλαυθμηρίζει οιμωγές των ατάξιδων
- τι σε νέους Παρθενώνες
τι σε αιγιοπελαγίτικα κάτοπτρα)
Μίζερος τούτος ο τόπος, αγεωμέτρητος - λέγανε
Κι οι μάσκες να αλλάζουνε τακτικά
σιδερωμένες προσεκτικά ατσαλάκωτες
(ήταν φερμένες από το Νιου Γιορκ)
καθε που άρχιζε η παράσταση
κάθε λίγο πριν φέξει
(γιατί ο ήλιος μισεί τα προπλάσματα,
ως και στις μανταμ Τυσώ κρύβουν τον ήλιο)
Δεν έχουνε τέλος οι παραστάσεις
δεν έχουν φωνές
Λαρυγγισμούς μεταλλάσουν στο όνειρο
Και οι άρχοντές μας
εκ Λυδίας, Φρυγίας και τα παρόμοια
εξόριστοι και μη
αείποτε στιχουργούν.
Ετσι, αλισβερίσι να γίνεται
Απ' τον Αρχίλοχο στον Καλβίνο
κι απ' τα σονέτα στην αναθεώρηση
Από τον λυρισμό στην τυμπανοκρουσία
(σιωπή μην ξυπνήσετε τον ιερό κάπρο του Μίνωα
- τώρα τον έχουν βυθομετρήσει με φορμόλη)
Να μην υπάρχει ένας Κύψελος, ένας Φεντερίκο Γκαρθία
να θάψει στις φλόγες αυτή την πελώρια,
την νυσταγμένη ως εταίρα, Κόρινθο.
Ενας Κύψελος*, ένα Φεντερίκο Γκαρθία

* Ο Κύψελος ήταν ο πρώτος τύραννος της Κορίνθου και κυβέρνηση την πόλη ευνοώντας τις κατώτερες τάξεις και φερόμενος σκληρά προς τους αριστοκράτες.


Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ

"Κανονίστε" "Δεν ζείτε καλά" "Θα πρέπει να μάθουμε άλλον τρόπο ζωής" Τα άκουγε κάθε μέρα. Όλα θύμιζαν πολεμικά ανακοινωθέντα. Τα βράδια δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Τελευταία του έρχονταν έντονα τα χρόνια που είχε ζήσει στο Άουσβιτς. Στην αρχή παραξενεύτηκε γιατί είχε προσπεράσει τα ογδόντα πέντε και πίστευε ότι ο χρόνος είχε ξεπεράσει αυτό το κεφάλαιο. Είχε παιδιά εγγόνια και δισέγγονα μάλιστα, ποιο ς το θυμόταν το στρατόπεδο συγκέντρωσης, μόνο στα βιβλία της ιστορίας. Αυτός το στρατόπεδο το ξαναζούσε στα όνειρα του. Ο τύπος ζωής τότε ήταν καθορισμένος. Ξύπνημα. Δουλειά. Φαγητό. Δουλειά. Ύπνος. Δουλειά. Δουλειά. Δουλειά. Το φαγητό ελεγχόμενο με διάφορα μέσα φάρμακα ώστε να πειραματίζονται οι οι βιολόγοι. Στα όνειρά του όλη η φρίκη ξαναζούσε. Το γιατί τον προβλημάτιζε. Κι αποφάσισε να καταγράψει.

Πήρε παράδειγμα τον μικρότερο που είχε μικρά παιδιά. Ο γιός του ξυπνούσε το πρωί και έτρεχε να χτυπήσει την κάρτα. Η νύφη του έτρεχε για τα παιδιά στο σχολείο. Μετά τις δουλειές στο σπίτι. Το μεσημέρι έρχονταν αυτός και έφευγε αυτή για τη δουλειά. Αυτός έπαιρνε τα παιδιά και τρέχανε αγγλικά, γυμναστήριο, φροντιστήριο. Για να τα βγάλει πέρα έκανε και μια δουλειά ως παρ τάιμ, στα διαλλείματα. Το βράδυ γύριζαν σπίτι και έπεφταν ένας στον καναπέ, άλλος με τα ρούχα στο κρεβάτι. Τα παιδιά μόνο φρόντιζαν να φοράνε πάντα τις πιτζάμες τους. Το φαγητό τους ήταν έτοιμο κυρίως από το σούπερ - μάρκετ. Τα παιδιά έτρωγαν κάτι περίεργα πράγματα που έμοιαζαν με σκυλοτροφές αλλά δεν ήτανε. Πήρε μια μέρα να διαβάσει και χάζεψε. Οι αριθμοί εναλλάσσονταν με τα Ε και με κάποιες άλλες ονομασίες που δεν καταλάβαινε. Ρώτησε τον γιό του "Παίρνεται μέρος σε κάποιο πείραμα;" "Α, ρε πατέρα" του απάντησε.


Δεν ρώτησε πλέον τίποτα, δεν υπερασπίστηκε τίποτα. Δεν είπε τίποτα. Αλλά προσπαθούσε κάθε μέρα να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτά που έκανε. Φορούσε το σακάκι ανάποδα. Πήγαινε να αγοράσει ένα καπέλο. Άλλαζε διαδρομές και πήγαινε βόλτες. Βέβαια κανένας δεν του έλεγε τίποτα γιατί είχε το ελεύθερο λόγω ηλικίας. Χάρηκε τότε τα χρόνια του. Ήταν ελεύθερος πια να μην υποκρίνεται. Ήταν ελεύθερος να ζήσει τη ζωή εκτός του στρατοπέδου. Ήταν ελεύθερος.

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

To 2008 οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής σώσανε τις τράπεζες από την καταστροφή, αυτές τις ίδιες της τράπεζες που σε ένα χρόνο αργότερα θα δημιουργούσαν μια τεράστια οικονομική κρίση. Από τότε άρχισε μια παγκόσμια δεσποτεία. Από την χρηματιστηριακή κρίση που κράτησε κάποιους μήνες, ο αναγκαίος χρόνος για να επιτευχθεί ρευστότητα στις τράπεζες, περάσαμε στην οικονομική κρίση, η οποία είχε επιπτώσεις ντόμινο. Κλείσιμο των επιχειρήσεων, μαζικές απολύσεις, πτώση της κατανάλωσης, κατάρρευση των αξιών στην αγορά ακινήτων. Για να αποτρέψουν την κατάρρευση τα κράτη χρησιμοποίησαν το δημόσιο χρέος. Χρέωσαν τους πολίτες με τρόπο ασυνείδητο (το δημόσιο χρέος στην φαντασία δεν είναι χρέος δικό μου αλλά χρέος κάποιου άλλου) έτσι ώστε να κρατήσουν στη ζωή το τραπεζικό σύστημα, και για να έχουν για τα τρέχοντα έξοδα. Η αύξηση του δημόσιου χρέους είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των τόκων που τα Κράτη πρέπει να πληρώσουν σε αυτόν που αγόρασε τις νέες εκδόσεις των ομολόγων η των κρατικών γραμματίων, των κρατικών τίτλων δηλαδή. Οι τόκοι είναι μία θηλιά στην ανάπτυξη της Χώρας. Περισσότεροι τόκοι από το χρέος, λιγότερη οικονομική πολιτική. Όσο μεγαλώνει το χρέος τόσο η μείωση του κοινωνικού κράτους γίνεται η μοναδική πιθανή λύση.
Αν ένα κράτος, πριν από την κρίση, είχε ένα ψηλό δημόσιο χρέος, και έπρεπε να δανειστεί τότε μπορεί εύκολα να φτάσει στο σημείο που δεν έχει επιστροφή. Η ερώτηση πού όλοι θέτουν είναι "Πότε όμως φτάνουμε στο σημείο χωρίς επιστροφή;" Είναι απλό, όταν κανένας δεν αγοράζει πλέον τους κρατικούς τίτλους. Ελλείψει αγοραστών το Κράτος πρέπει να κηρύξει πτώχευση και δεν πληρώνει πλέον τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και τις συντάξεις.
Μια άλλη ερώτηση που μπορεί να τεθεί είναι " Ποια κράτη είναι πιθανόν να πτωχεύσουν;" Και σε αυτή την περίπτωση η απάντηση είναι απλή : αυτά τα κράτη, τα οποία εκτός από ένα υψηλό δημόσιο χρέος έχουν μειώσει και την παραγωγική τους ικανότητα. Παράγουν λιγότερα και ταυτοχρόνως αυξάνουν το χρέος τους. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα κράτη με αυτά τα χαρακτηριστικά είναι τουλάχιστον τρία: Η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ισπανία.
Η Ελλάδα και η Ιταλία διαθέτουν την ίδια στρατηγική, να πουλάνε το χρέος τους στα κράτη εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς η Ε.Ε. δεν καταφέρνει να ικανοποιεί συνεχώς τις αυξημένες ανάγκες του Γεωργίου Παπανδρέου και του Τζιούλιο Τρεμόρτι (Υπουργός οικονομίας της Ιταλίας). Ο Τρεμόρτι πούλησε το χρέος της Ιταλίας στην Κίνα τον προηγούμενο μήνα. Η Κίνα με το χρέος αγόρασε κι ένα κομμάτι της εθνικής κυριαρχίας της χώρας. Όμως ακόμα και η μεγάλη Κίνα έχει τα όρια της καθώς αφού πλήρωσε την Ιταλία , δεν αγόρασε τα 25 δισεκατομμύρια ευρώ που κόστιζαν οι ελληνικοί τίτλοι, οι οποίοι τους προτάθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα από την Goldman Sachs.
Στο Νταβός συζητούν για την παγκόσμια οικονομία τα ίδια άτομα που προκάλεσαν την μεγαλύτερη κρίση των εκατόν πενήντα ετών. Κυκλοφορεί μια ερώτηση "Θα πτωχεύσει πρώτη η Ιταλία ή η Ελλάδα;" Οι διεθνείς ερευνητές έχουν δώσει ήδη μία απάντηση. Οι κρατικοί τίτλοι των Κρατών που βρίσκονται σε δύσκολη θέση είναι καλυμμένοι από Ασφάλεια Πτώχευσης, (αυτή που λέγεται CDS, Credit Default Swap). Η Ιταλία είναι στην πρώτη θέση μακριά πολύ από την δεύτερη θέση. Η Ελλάδα είναι στην Πέμπτη Θέση. Στην καταστροφή λοιπόν, με αισιοδοξία.
Πηγή: bepegrillo.it