Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ "ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ"



Η θάλασσα στο Πήλιο περνάει τα σπίτια και μπαίνει στις αυλές. Εκκλησίες όπως το προσκύνημα της Παναγίας Τρύπας στην Γορίτσα πλημμυρίζει απο εσωτερικό ποτάμι φαινόμενο που συνέβαινε μόνο την άνοιξη με το λειώσιμο των πάγων. Ο γύρω μας κόσμος πονά.
Οπως και η πόλη.Οι κλοπές αυξήθηκαν και ο τρόμος κλείνει τις πόρτες. Κάθε μέρα συμπλοκές στους δρόμους της πόλης. Ναρκωμανείς γεμάτοι από ναρκωτικά που δίνουμε εμείς. Στόχος μας μόνο το κέρδος. Κλεισμένοι μέσα στα κάγκελα αυτοθαυμαζόμαστε για την ελευθερία μας. Περνάει η μέρα, μπαίνουμε σπίτια κάνοντας το σταυρό μας, που γλυτώσαμε κι αυτή τη μέρα. Υπερβολικά; Για άλλους ισως λογικότητα. Αλλωστε στις μέρες μας υπερισχύει ο Καλλικράτη, το σαφάρι στους φοροφυγάγες, ο πέλεκυς σε αυτούς που δεν εξοφλούν τον Φ.Π.Α. , ο κόλαφος από την Ε.Ε. ένα πανηγύρι δηλαδή που κάνει τα θρίλερ του Στήβεν Κίνγκ να ωχριούν μπροστά του.
Και μαζί με αυτό κάνουμε και την αφελή ερώτηση γιατί οι νέοι είναι έτσ; Δεν διαβάζουν, δεν ζούν, έχουμε μελαγχολία. Ελα μου ντε; Είναι βίτσιο τους, μάλλον.
Ως δώρο για την χρονιά που άνοιξε, λίγες κουβέντες του Ερνέστο Σάμπατο, από το βιβλίο του "Πριν το τέλος"

Nα κάτι για το οποίο αξίζει να υποφέρεις ακόμα και να πεθαίνεις μια κοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, για κείνη την ειρήνη ανάμεσα στους ηττημένους.
Ένας μόνο πύργος, ναι, αλλά αστραφτερός και άφθαρτος».

«Aπευθύνομαι σε σένα και, μέσω εσού, σε όλα αυτά τα νέα παιδιά που μου γράφουν ή με σταματούν στο δρόμο, ακόμα και σε κείνα που με παρατηρούν από τα άλλα τραπέζια σε κάποιο καφέ και που θέλουν να με πλησιάσουν, αλλά δεν τολμούν.
Δεν θέλω να πεθάνω χωρίς να σας πω αυτά τα λόγια.
Έχω πίστη σε σας. Σας έχω περιγράψει τόσα σκληρά περιστατικά και για ένα μεγάλο διάστημα δεν ήξερα αν θα σας ξαναέκανα λόγο για τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο.
Tον κίνδυνο που διατρέχουμε όλοι οι άνθρωποι, πλούσιοι ή φτωχοί.
Γιατί τούτο είναι που αγνοούν όλοι αυτοί οι εξουσιαστές μας.
Δεν ξέρουν ότι και τα δικά τους παιδιά βρίσκονται στην ίδια άσχημη θέση.
Δεν μπορούμε όμως να πέσουμε στην κατάθλιψη, γιατί κατά κάποιο τρόπο είναι και αυτή μια πολυτέλεια που δεν μπορούν να την προσφέρουν οι πατεράδες στα παιδιά τους που πεθαίνουν από την πείνα.
Kαι δεν είναι δυνατόν να αμπαρωνόμαστε κάθε φορά με όλο και περισσότερη σιγουριά στα σπίτια μας.
Oφείλουμε ν’ ανοιχτούμε στον κόσμο. Nα πάψουμε να θεωρούμε ότι η καταστροφή βρίσκεται εκεί έξω, αλλά να καταλάβουμε ότι καίει σαν μια καλοταϊσμένη φωτιά μέσα στην ίδια την εστία των σπιτιών μας.
Eίναι η ζωή μας κι η γη μας που βρίσκονται σε κίνδυνο»

Δεν υπάρχουν σχόλια: