Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009

ΤΑ ΑΧΕΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ




Ο νεαρός παπάς κατευθύνθηκε στο πολυκατάστημα με τα παιγνίδια. Ήταν άρρωστος και κανονικά δεν θα έπρεπε να ήταν στο πόδι σήμερα. Αλλά το βράδυ είχαν την γιορτή των κατηχητικών και έπρεπε να πάρει δώρα. Αλλά το μετάνιωσε γιατί ένοιωσε να καίει από τον πυρετό, ένοιωσε ότι το μυαλό του πάγωνε σαν να μην λειτουργούσαν οι συνάψεις και να έπεφτε ώρα με την ώρα σε ένα παράλληλο σύμπαν έτσι όπως το είχε εξηγήσει η γυναίκα του που ήταν φυσικός. «Μετά το θάνατο θα μεταφερθούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν ή το χειρότερο σε μια μαύρη τρύπα»

Νόμιζε ότι ήταν στο ενδιάμεσο. Έσβησε την μηχανή και κάθισε για λίγο. Είδε το τζάμι να σκοτεινιάζει και αισθάνθηκε να μικραίνει. «Πατέρα, πάμε μέχρι την πλατεία ελευθερίας» Και ήταν δέντρα πολλά και ένα ήταν στολισμένο ένα δέντρο τεράστιο. Και κάτω ήταν μια φάτνη. Δυο ζωάκια η Παναγία και ο Χριστός, μωρό. Κι έκανε κρύο πολύ κρύο. Και πήγαινε και αυτός μέσα. Τα άχερα ήταν πραγματικά και καθόταν εκεί μαζί με τα ζώα και τις κούκλες τις πάνινες. Μόνο που για αυτόν δεν ήταν πάνινες κούκλες, για αυτόν ήταν όλα αλήθεια. Όπως αλήθεια είναι για όλα τα παιδιά ότι η δουλειά του πατέρα τους είναι να φέρνει το φεγγάρι στο σπίτι και αυτά να κοιμούνται ήσυχα ότι το φεγγάρι ξαναβγήκε στον ουρανό.

Δεν ήταν ακριβώς μνήμη. Δεν μπορούσε να το περιγράψει. Ήταν πραγματικότητα, μια άλλη πραγματικότητα. Μπορούσε να μυρίσει την μυρωδιά του χόρτου. Μπορούσε να νοιώσει το χέρι του πατέρα του. Μπορούσε να ακουμπήσει την επιδερμίδα του να ακούσει την φωνή του που τον καλούσε. «Είστε καλά;» Ήταν ο φύλακας του παρκινγκ που φώναζε έξω από το παράθυρο. Του χαμογέλασε.

Όταν έκλεισε πίσω η πόρτα του πολυκαταστήματος τον έπνιξε η ζέστη. Γύρω του παρέες παιδιών, μανάδων και ένα πλήθος παιγνίδια σε ντάνες, σε ράφια, στο πάτωμα, κρεμασμένα στους τείχους. Ξανά ανέβηκε εκείνη η αίσθηση του πυρετού, της μαύρης τρύπας, εκείνου του κομματιού του σύμπαντος που κοιτάζεις και βλέπεις την καθημερινότητα διαπερατή «Κοίτα αν τα δάχτυλα σου περνούν από μέσα είναι διάφανο. Αλλιώς είναι πόρτα», κάπως έτσι το έλεγε ο Τζόυς.

Ξαφνικά το μάτι του έπεσε στο ράσο. Τι δουλειά έχω με αυτό; Αλλά και τη δουλειά έχουν οι άλλοι με αυτά τα ρούχα; Το μόνο που είναι παρήγορο είναι η ομοιότητα. Εγώ είμαι ανόμοιος, σκέφτηκε. Αλλά πάντα αυτό ένοιωθε. Ότι είναι ανόμοιος. Όχι κάτι μεγαλύτερο και καλύτερο αλλά κάτι ανόμοιο. Σαν μια κούκλα ανάμεσα σε ρομπότ.

Μετά θυμήθηκε. Την Δημητριάδος με λίγα φώτα, κίτρινα λαμπιόνια και την ομίχλη να κόβει στα δυο το παρόν και να το ανυψώνει. Θυμήθηκε τα πρωινά με την ομίχλη και το τρένο να κόβει τον καπνό της πόλης στα δυο…. Την μυρωδιά από τα άχερα ναι αυτόν ήταν για αυτόν τα Χριστούγεννα , η μυρωδιά από τα άχερα αυτό του είχε λείψει. Για αυτό αισθάνονταν άδειος, αισθάνονταν να αδειάζει σε αυτό το πολύχρωμο πλήθος που αναζητούσε με πεινασμένο μάτι την χαρά των παιδιών μέσα στα πλαστικά και τις κούτες.

Έφυγε σαν κυνηγημένος. Αισθάνονταν την άνασσα του κενού στο σβέρκο του, αισθάνονταν την παγωνιά της απουσίας στην άκρη των μαλλιών του και τρόμαξε.

Εκείνο το απόγευμα μέσα στο ναό όλοι τρόμαξαν. Νόμιζαν ότι ο παπάς τους τρελάθηκε. Μόλις μπήκαν είδαν την εκκλησία γεμάτη άχερα. Παντού γεμάτη μπάλες άχερα και εκεί μπροστά από το τέμπλο γυρνούσαν δυο αγελάδες και πρόβατα και ένα μικρό γαϊδουράκι. Έξω δεν είχε αρχίσει να χιονίζει, μόνο φυσούσε….


Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

ΠΑΝΑΓΙΑ ΧΡΥΣΙΝΟΥ ΚΑΙ π. ΙΩΑΝΝΗΣ (2)





Πριν λίγο καιρό είχα γράψει για το μοναστήρι Παναγίας Χρυσίνου και τον π. Ιωάννη. Ηταν πολλά τα τηλέφωνα και τα mail που δέχτηκα κι είπα να βρω την ιστορία του μοναστηριού:

Δύο χιλμ. περίπου από τα Αμπέλια (παλιά Καρούτια) του Κλεινού, και πάνω στον αμαξιτό δρόμο για Κλεινό - Χρυσομηλιά κ.λ.π., βρίσκονται τα Χάνια του Σαμαρά, με 7, μόνο, οικογένειες, σήμερα, περίφημο, άλλοτε, στέκι στη βλαχόστρατα του Ασπροπόταμου. Εδώ τοποτετείται το παλιό Χρύσινο (Χούρσινου το έλεγαν οι ντόπιοι), βυζαντινός οικισμός, στην περιοχή του Κλεινού. Εδώ υπήρχε το βυζαντινό μοναστήρι Παναγία του Χρυσίνου ή Χρυσένου ή Χρυσίνι.



Η χρονολογία της ίδρυσης. Ο ιερομόναχος Μακάριος (Μανασσής).

Πότε ακριβώς ιδρύθηκε η μονή, δεν είναι γνωστό σε μας. Οπωσδήποτε, όμως, υπήρχε τον 14ο αιώνα. Στα 1346-1347, μόναζε, εδώ, ο ιερομόναχος Μανασσής. Αυτός, αφού συγκέντρωσε αρκετά χρήματα για τα έξοδα, άφησε τους άλλους συνασκητές του και πήγε στα Μετέωρα, στην σπηλιά του Πασχάλη, τον οποίο και διαδέχτηκε: <<...διεδέξατο την μικράν εκείνη κατοίκσιν [του Πασχάλη], ιερομόναχος τις, Μανασσής λεγόμενος, όστις ην, εν τη του Χρυσένου μονή, μετά των μετ’ αυτού εάσας ουν εκείσε τους αδελφούς αυτού, λαβών δαπάνας, και έξοδον, ανήλθε εν τω σπηλαίο και εύπορων, ηύξησέ τε τούτο και έστερέωσεν και προσευχάδιον μικρόν κατεσκεύασεν...>>

Εκεί, ο Μανασσής <<έλαβε και αυτός τόπον εκ του Στύλου και εφύτευσεν μερικόν άμπελιον>>, μετονομάσθηκε σε Μακάριο κι έφινε αρχιμανδρίτης της σκήτης των Σταγών (Δούπιανη). Τον συναντούμε στα μέσα του 14ου αι. να υπογράφει σε κάποιο σιγνογραφικό γράμμα ως εξής: <<Ο εν ιερομονάχοις ελάχιστος Μακάριος αρχημανδρίτις και καθηγούμενος τις σεβάσμιας μονής τις υπεραγίας Θεοτόκου και επικαικλημένης Δουπηάνεως υπέγραψε>>.

Ο Ι. Βογιατζίδης τον βρήκε και σε μία ανέκδοτη και αχρονολόγητη διαθήκη του Ιωαννάκη, που σώθηκε σε αντίγραφο, σε κώδικα της μονής του Ρουσάνου, του 17ου αι. Η διαθήκη αυτή συντάχθηκε <<κατενώπιον του τε κυρού Μακαρίου και αρχιμανδρίτου και του πανυπερσεβάστου και κεφαλής Σταγών κυρού Θεοδώρου του Ορφανοιωάννου και των εντιμότατων κληρικών της αγιωτάτης επισκοπής Σταγών>>. Κατά τον Βέη, ο ιερέας Μανασσής, που μνημονεύεται, στα <<Πάτρια ήγουν εξήγησης πέτρας της λεφομένης Υψηλοτέρας...>> μπορεί να ταυτιστεί με τον κτήτορα του κώδικα 302 του Μετεώρου, όπου στο φ. 1α έχει γράψει: ταπηνού: θίτου Μανασσή>>.

Τέλος, ο Μακάριος, με παραδοτικό και διαθηκώο γράμμα, άφησε το αμφισβητούμενο μονύδριο της Θεοτόκου στο Πηγάδι στον άγιο Αθανάσιο τον Μετεωρίτη. Από δω φαίνεται ότι ο Μακάριος ήταν μεγαλύτερος του Αθανασίου.

Αλλά ο Μανασσής – Μακάριος <<μετά χρόνον τινά, εάσας το σπήλαιον, απεστράφη όπισθεν εις το Χρύσινον>>, όπου, πιθανότατα, πέθανε. Ο θάνατός του σημειώθηκε, οπωσδήποτε πριν το 1388, μια και στον ορισμό του καίσαρα. Αλέξιου Αγγέλου, της χρονιάς αυτής, αναφέρεται ως <<μακαρίτης>> πια.

Το προσωπικό της μονής

1346-47: Μακάριος, ο πρώην Μανασσής. Πέθανε πριν το 1388.

1740-41: Αγάπιος, ιερομόναχος, ο κτήτορας της μονής, και Ιωσήφ, μοναχός

1800: Νικόλαος

1825: Καλλίνικος και Κύριλλος

1881: 6 ενδιαιτώμενοι μοναχοί

1888: 3 μοναχοί, 2 μοναχές, 4 δόκιμοι άρρενες και 3 υπηρέτες

1889: 7 κάτοικοι: 6 άρρενες και 1 γυναίκα

1895: Ευγενία και Θεοδοσία, μοναχές. Άνθιμος, μοναχός. Νίκανδρος Κωνσταντίνου και Κωνστάντιος Παπαβασιλείου, ιερομόναχοι. Κωνσταντίνος Γεωργίου και Αποστόλος Παπαβασιλείου, δοκίμοι.

1895-1904: Θεοδοσία, υπέργηρη

1895, 1904, 1908, 1910-1911: Κωνστάντιος Παπαβασιλείου, ιερομόναχος. Πέθανε την Κυριακή 4.9.1911.

1896: 5 κάτοικοι

1897, 1904-07 και 1914-17: Βενιαμίν Σακαλής, ηγούμενος

1901: 5 κάτοικοι

1904: Βενιαμίν Σακαλής, ηγούμενος. Κωνστάντιος Παπαβασιλείου, ιερομόναχος. Γαβριήλ Ευσταθίου, απουσιάζοντος προ καιρού. Ιγνάτιος Σουμαρούπα, εγκατασταθέντος προ μηνός εν τη Μονή. Θεοδοσίας μοναχής, υπεργήρου. Μίας κανδυλαναπτρίας εις τον ναών του Μετοχίου. Εωός υπηρέτου, ενός αιγοβοσκού και ενός αγελαδοβοσκού, εξ ων μόνον ο αιγοδοσκός ούτε διατρέφεται ούτε θποδύεται.

1906-07: Ανανίας Γκίνης, ιερομόναχος - τον προσκάλεσε η μονή, από τη μονή της Πεντέλης, ως σύμβουλό της - και Κάλλιστος Καλαωτώνης - προσκλήθηκε, με τον Ανανία της Πεντέλης, από τη μονή των Ασωμάτων – Πετράκη, ως σύμβουλος.

1906, 1908-11, 1913-15, 1917: Νικόδημος Ιωάννου ή Κουτσογιαννάκης, ιερομόναχος

1907: 7 κάτοικοι. Βοσκός ο Βας. Αναγνώστου και αγελαδοβοσκός ο Χρ. Μπούκας, σύμφωνα με το αρχείο της μονής.


Μετέφερα και τα ονόματα των ανθρώπων που έμειναν σε αυτό το μοναστήρι. Προβληματίσθηκα από κάτι που ένας φίλος ανέφερε. Στην πραγματικότητα ο π. Ιωάννης αναστυλώνει την ελπίδα όλων αυτών των ανθρώπων. Γιατί οι εκκλησίες και τα μοναστήρια δεν είναι απλώς κτίσματα είναι κατοικητήρια της ελπίδας των ανθρώπων αυτών που πέρασαν και αυτών που έρχονται. Το γεγονός οτι κάποιος προσπαθεί να επαναφέρει αυτόν τόν τόπο της ελπίδας μέσα σε μια εποχή που προκαλεί μόνο ερείπια και σκουπίδια, το θεωρώ μοναδικό γεγονός.

Μου είπε ο π. Ιωάννης και το μεταφέρω, οτι εμφανίσθηκε ένα site με τα στοιχεία του μοναστηριού έχοντας και έναν αριθμό λογαριασμού. Το μοναστήρι και ο π. Ιωάννης δεν έχουν καμμιά σχέση με αυτό. Ο π. Ιωάννης δέχεται τρόφιμα, που τα πηγαίνει σε κάποιους ηλικιωμένους. Δέχεται πέτρες για να φτιάξει το μοναστήρι. Ανάγκη χρημάτων δεν έχει. Εχει αρκετή ελπίδα γιατί δεν διάβασε για το θαύμα το έζησε και το ζεί, συνεχώς.

Κι αν τον αναφέρω συνεχώς και τον σκέπτομαι είναι για έναν λόγο. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν διαβάσει πολύ για τον Θεό. Εχουν περάσει μέρες και ώρες και χρόνια διαβάζοντας για τον Θεό. Προσπαθούν να τον πλησιάσουν με την λογική, με τις αναφορές σε βιβλιογραφία και άλλα όσα ο νούς επεξεργάζεται. Σε αυτή την κατηγορία είμαστε οι περισσότεροι. Και υπάρχουν άνθρωποι που τον έχουν συναντήσει. Σε αυτή την κατηγορία είναι ο π. Ιωάννης.

Τον αναφέρω λοιπόν γιατί έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε αυτό που έχουμε μέσα στο μυαλό μας και ζούμε σε μια εποχή που όλα έχουν γίνει αντικείμενο αγοροπωλησίας και μόνο αυτή βλέπουμε σε κάθε προβολή και πράξη. Τον αναφέρω λοιπόν ως ένα παράδειγμα ανθρώπου που πιστεύει οτι η προσευχή και οχι η επανάσταση μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΦΟΒΟΥ



Λέει ο Κρισναμούρτι :

Ο φόβος υπάρχει όχι μόνο σε συνειδητό επίπεδο, αλλά και βαθιά στο υποσυνείδητο. Υπάρχει ο φόβος που μας είναι οικείος και τον οποίο έχουμε συνηθίσει. Υπάρχει επίσης ο βαθύτερος φόβος, ο κρυμμένος, ο καλυμμένος. Είναι δυνατόν να απελευθερωθούμε από όλους μας τους φόβους;

Για να το καταλάβουμε αυτό, πρέπει να κατανοήσουμε ολόκληρο το περιεχόμενο της συνειδητότητας. Πρέπει να κατανοήσουμε τη συνειδητότητα όχι σε σχέση με κάποιον – είτε αυτός είναι άγιος, δάσκαλος ή οτιδήποτε άλλο.

Πρέπει να κατανοήσουμε, ο καθένας για τον εαυτό του, τη συνειδητότητα που «είμαι εγώ» - όχι σε σχέση με ό,τι έχω μάθει από κάποιο βιβλίο ή από αυτά που μου έχουν πει. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να παρατηρήσω τον εαυτό μου.


Οι μέρες μας είναι γεμάτες από φόβο. Η τρομολογνεία των Μέσων εκδηλώνεται σε εκείνο που είναι υποννοείται και δεν εκδηλώνεται. Δεν εκδηλώνεται στα τροχαία γιατι αυτό πρώτον είναι ορατο και δεύτερον μπορεί να μείωνε τις πωλήσεις των αυτοκίνητων. Εκδηλώνεται σε ιούς που δεν βλέπουμε κι έτσι μπορούμε να μεγαλώσουμε τον τρόμο από αυτές. Γιατί ο αόρατος ιός ανακαλεί τους φόβους από το ασυνείδητο που μας καταλαμβάνουν απόλυτως. Οσο ο τρόμος καλλιεργείται τόσο αυξάνει η κατανάλωση καθώς οποιαδήποτε ελπίδα καταστρέφεται. Οι μέρες μας ιδίως αυτός ο χρόνος που διανύούμε έχει γεμίσει από φόβο. Φοβόμαστε για τα παιδιά μας, αυτά που τρώνε, τα σχολεία που πηγαίνουν, αυτούς που συναντούν, αυτά που θα ζήσουν. Φοβόμαστε για την δουλειά που θα χάσουμε, για το μέλλον που διαγράφεται άσχημο (όπως πάντα λένε τα Μ.Μ. Ε.), για τον καρκίνο, για το έμφραγμα, και τώρα φοβόμαστε για μια γρίππη που συζητούν από το καλοκαίρι που δίνει θύματα που δεν βλέπουμε που μπορεί να έχουμε αρρωστήσει και δεν έχουμε δει συμπτώματα. Φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε στο δρόμο για να μην μας ληστέψουν, μην μας σκοτώσουν, μην βιάσουν τις γυναίκες, μην μας τρακάρουν μεθυσμένοι από τα τσιπουράδικα και απο τα μπαρ. Φοβόμαστε να ερωτευτούμε, να μιλήσουμε ο ένας τον άλλον, να πούμε "καλημέρα", γιατί μπορεί να είναι παρεξηγήσιμο. Φοβόμαστε να ονειρευτούμε γιατί η εποχή μας θέλει καλούς καταναλωτές. Το μόνο που δεν φοβόμαστε είναι να καταναλώσουμε Μας προτρέπουν οι διαφημίσεις οτι για όλα τα πράγματα υπάρχει μια πιστώτικη κάρτα. Οποιος καταναλώνει δεν φοβάται. Για αυτό δουλεύουμε να για να βγάλουμε περισσότερα για να μπορούμε να καταναλώνουμε. Μας φαίνεται αδιανόητο το γεγονός ενός ανθρώπου που δεν έχει πιστωτική κάρτα, δεν πηγαίνει ταξίδια και δεν καταναλώνει.
Και φτάνει η μέρα μπαίνουμε στο σπίτι και λέμε "ευτυχώς δεν πάθαμε τίποτα σήμερα"
Είμαστε αυτοί που επιβίωσαν της μέρας, αλλά δεν πειράζει εφ' οσον έχουμε την πιστωτική θα μπορέσουμε κι αυριο να φορέσουμε το χαμόγελο της κατανάλωσης και να ενταχθούμε στο ξέφρενο πλήθος που δεν παράγει απολύτως τίποτα. Μας είναι αδύνατο πια να μπορέσουμε να μείνουμε σε ένα δωμάτιο μόνοι. Δεν ανεχόμαστε ούτε καν τον εαυτό μας που τον τεμαχίζουμε σε ανούσιες υποχρεώσεις.
"κόψε από δω κόψε από κει έγινε η ζωή μας οικόπεδο" που έλεγε ο Δημητριάδης.

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009

ΚΑΙ ΤΑ Μ.Μ.Ε. ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΑΥΤΑ


"Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από μαλάρια κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με μία κουνουπιέρα.

Τα Μ.Μ.Ε. δεν λένε τίποτα για αυτό

Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια παιδιά από διάρροια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με ένα σιρόπι αξίας 0,25 λεπτών.

Και τα Μ.Μ.Ε.δεν λένε τίποτα για αυτό

Μόνο από τα παγωτά που ξοδεύει η Ευρώπη για τους τρείς μήνες του καλοκαιριού θα μπορούσαν να είχαν σωθεί εκατομμύρια παιδιά που πεθαίνουν από πείνα στην Αφρική για έναν ολόκληρο χρόνο.

Και τα Μ.Μ.Ε δεν λένε τίποτα για αυτό

Κάθε μέρα πέντε συνάνθρωποί μας πεθαίνουν στους ελληνικούς δρόμους συνέπεια αυτοκινητιστικών δυστυχημάτων και κάθε μέρα προστίθενται 10 αναπηρικά αμαξίδια στην μεγάλη ουρά αυτών που υπάρχουν ήδη τους οποίους κρατάμε κλεισμένους στα σπίτια μας γιατί δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στις ανάπηρες πόλεις μας.

Και τα Μ.Μ.Ε δεν λένε τίποτα για αυτό.


Κάθε μέρα κι ένας νέος άνθρωπος βρίσκει το θάνατο από ναρκωτικά. Για να πλούτιζουν περισσότεροι οι γνωστοί που δεν τους γνωρίζουν, ενώ είναι τιμώμενα πρόσωπα της διπλανής πόρτας, πού όλοι πέφτουν από τα σύννεφα μόλις μάθουν για αυτούς.


Και τα Μ.Μ.Ε δεν λένε τίποτα για αυτό.


Πριν από δύο μήνες ιταλίδα ευρωβουλευτής στο ευροκοινοβούλειο μίλησε για την μεταφορά των εργασιών της μαφιόζικης ναπολετάνικης Ντραγκέτα από την Ιταλία στην Ελλάδα ως μοναδικό χώρο που προσφέρει ασυλία στην διακίνηση ναρκωτικών


Και τα Μ.Μ.Ε δεν γράψανε τίποτα για αυτό...


Πριν λίγες μέρες πέρασε νόμος στην Ελληνική Βουλή που ποινικοποιεί τον 13 χρονο και τον εντάσσει στο ίδιο σύστημα με τον ενήλικα όσον αφορά την προσωποκράτησή του στις άθλιες ελληνικές φυλακές, που μόνο το Γκουαντάναμο μπορεί να συγκριθεί. Ο 13χρονος θεωρείται από τον νόμο ίδιος με τον ενήλικα πολίτη. Στον ίδιο νόμο εξετάζεται και η στάση του θύματος και λαμβάνεται υπ' όψη και το επάγγελμά του. Οχι του θύτη καλά διαβάσετε αλλά του θύματος.


Και τα Μ.Μ.Ε δεν γράφουν τίποτα για αυτό.


Σήμερα στην Ορθοδοξη Εκκλησία γιορτάζεται ένας προφήτης ο Αββακούμ. Το ερώτημα που του έθεσαν είναι γιατί ο Θεός είναι άδικος και στέλνει τις συμφορές στον κόσμο. Και η απάντησή του ήταν οτι δεν φταίει ο Θεός αλλά οι πράξεις μας και η αδιαφορία μας. Για όλους αυτούς που συνεχίζουν να απορρούν αντιγράφω από την Βίβλο

¨Αλλοίμονο σ' εκείνον που μαζεύει οτι δεν του ανήκει - αλήθεια έως πότε; - και τον καθένα μεταχειρίζεται σαν οφειλέτη του. Θα ξεσηκωθούν ξαφνικά οι πιστωτές σου. Θα ξυπνήσουνε αυτοί που καταπίεσες και θα σε λεηλατήσουν. Εθνη εσύ λεηλάτησες πολλά, διέπραξες φόνους και αδικίες σε τόσες χώρες, ενάντια στους κατοίκους τόσων πόλεων. Για αυτό κι όλοι οι άλλοι λαοί θα λεηλατήσουν εσένα.

Θα πούν "Αλοίμονο σ' εκείνον που μαζεύει κέρδη παράνομα για την οικογένεια του και φτιάχνει τη φωλιά του ψηλά, για να γλυτώσει από το αρπακτικό χέρι. Και πράγματι τα σχέδια σου όλα θα φέρουν στους δικούς σου ντροπή. Καταστρέφοντας εθνη πολλά τον ίδιο τον εαυτό σου καταστρέφεις. Γιατί και οι πέτρες από τους τοίχους θα φωνάξουν και οι ξυλοδεσιές θ' αντιφωνήσουν. "Αλοίμονο θα πούνε σ' εκείνον που χτίζει πόλεις με φόνους και που με αδικίες τις θεμελιώνει".....

Και τα Μ.Μ.Ε δεν θα πούνε τίποτα για αυτά.....