Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ


Αποχαιρετούμε τους φίλους. Ο Κώστας έφυγε. Η Σοφία πριν κάποιες μέρες. Πριν κάποια χρόνια στην Perugia και οι τέσσερεις (Κώστας Χατζηανδρέου, Σοφία Φουτζοπούλου, Χρίστος Παπαγεωργίου και Νίκος Βαραλής) αντίκρυ στο «Μαύρο Θέατρο» της Πράγας. Οι κούκλες, το σκηνικό, η μουσική του Χρίστου και η «νέκυια» γυμνή του Ομήρου.

Ενθα Κιμμερίων ανδρών δήμος τε πόλις τε, ηέρι και νεφελη κεκαλλυμένοι ουδε ποτ’ αυτούς ηελοιος φαεθων καταδέρκεται ακτίνεσσι

Τότε όπως σε κάθε παρών δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι ο Κώστας και η Σοφία μετά λίγα χρόνια θα κατέβαιναν τον ίδιο δρόμο.

Τέκνον εμόν, πως ήλθες υπό ζόφον ηερόεντα;

Τώρα όπως σε κάθε παρών προετοιμαζόμαστε να απαντήσουμε γιατί πηγαίνουμε είς ζόφον ηερόεντα;

Άλλοι στρίβουν το κεφάλι στην ερώτηση. Άλλοι αισθάνονται αμήχανα. Άλλοι διασκεδάζουν (από το δια - σκεδάνυμι που σημαίνει «διασκορπίζομαι») με κείνο το χαμόγελο της αυταρέσκειας στο πρόσωπο που γίνεται γκριμάτσα στα μεγάλα ζόρια.

Δεν έκλαψα για την Σοφία ούτε για αυτούς που φεύγουν αλλά για όλους εμάς που μένουμε άλλοι με την απορία άλλοι δυστυχώς χωρίς καμία απορία, χωρίς ζωή, παίρνοντας τις σκιές για στέρεο πράγμα…


Υ.Γ. Φίλε μου Χρίστο εμείς που μείναμε τουλάχιστον να ξαναστήσουμε το In Memoriam για αυτούς που είναι πάντα παρόντες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: