Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΓΝΙΔΙΟΥ


Είχε κοιτάξει πολύ την ανατολή με πρησμένα πόδια κι ο κήπος τώρα δεν την άκουγε. Μια μικρή μουσική, δυο πετάγματα των χεριών ένα πρωινό στην παραλία του Βόλου. Κι ύστερα τα δύσκολα χρόνια κυνηγητό και κατοχή και πείνα και φεγγάρια ερωτευμένα στο λόφο και στη θάλασσα. Πέρασαν όλα δίπλα από το δέρμα. Έπαιρνε αυτό που ήθελε για αλήθεια. Σχεδίασε ένα σπίτι γεμάτο με ζωγραφισμένη πάνω τους την προσποίηση μιας αληθινής ευτυχίας και κατοίκησε μέσα εκεί. Τα τρία παιδιά ήρθαν όπως τα ρόδια που έρχονται ξεχασμένα στην αυλόπορτα μιας πιθανής ευτυχίας. Τα κατάλαβε από τον θόρυβο που κατά βάση την ενοχλούσε. Για αυτό ταξίδευε γυρεύοντας ένα απρόσβλητο όνειρο κατά πως κάνουν τα κουταβάκια αναζητώντας πάντα την ουρά τους, μήπως σ’ αυτήν έχει σκαλώσει μια σταγόνα λαμπρή του εφήμερου. Δεν την βρήκε ποτέ. Τα γηρατειά την συνάντησαν απρόσμενα ενώ έπλενε την αυλή του σπιτιού της. Στην αρχή δεν κατάλαβε είναι η καταιγίδα που δεν την ανέχομαι αλλά η ώρα την κάνει πιο επιτρεπτή. Κι αυτό γιατί διασκέδαζε τα όνειρα που είχαν δόντια και ενοχλούσαν τις νύχτες. Αρνήθηκε και πάλι την κατάσταση. Τώρα προσπαθώντας να ανασάνει στην τελευταία ενέδρα μες στο νερό με το καλάμι. Κι όμως το έξω είναι εκεί. Και τι είναι εκεί έξω; Ο ουρανός αλλάζει η το βλέμμα μας; Ο κήπος. Ο υπέροχος κήπος. Ο στιλβώδης κήπος. Με τα αγκάθια, τα αγκάθια, τα αγκάθια…..

4 σχόλια:

BlackCatBone είπε...

τι κάνει η κυρία Κατίνα?
τα σέβη μου και την αγάπη μου....
Απόστολος

BlackCatBone είπε...

Θα την Θυμόμαστε με αγάπη,και συμπάθεια , ετσι όπως μόνο αυτή ήξερε να μας προσφέρει απλόχερα..

Καλό κατευώδιο Κυρά της Ανακασιάς γλυκιά ανάμνηση να ''τρυπώνει΄΄ στην ψυχή για όλα όσα ζήσαμε ΄κείνα τα χρόνια!!

..και ζήσαμε!

ΥΓ: την ιδια στιγμή ο ΤΙΤΙΤΟΜΠΑ μένει ορφανός. Εφυγε απο κοντά μας και η Σοφία Φουντζοπούλου.

Καλό ταξίδι θα σας θυμόμαστε..

Ανώνυμος είπε...

...της ψυχής κομμάτι για ένα καιρό... της ψυχής για πάντα!
Στην κυρία Κατίνα της ψυχής μου, καλό ταξίδι!
Βάσω Σκύφτα

VARALIS είπε...

Να είστε καλά.