Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μόνος του. Η μοναξιά του δεν είναι οικειοθελής αλλά επίκτητη. Παρατηρούσε σιγά - σιγά να απομακρύνονται οι άνθρωποι από αυτόν. Άλλος είχε δουλειές. Άλλος είχε δημιουργήσει οικογένεια και δεν προλάβαινε. Και τα αδέλφια του ακόμη είχαν απομακρυνθεί ο ένας έλλειπε μεγάλα διαστήματα του χρόνου, ο άλλος είχε πολλά χόμπυ και δεν ήταν δυνατόν να συναντηθούν.

Στην αρχή προσπάθησε να αντιδράσει. Πήγαινε στην Εκκλησία. Αλλά εκεί είδε πρόσωπα κλειστά. Δύο ολόκληρους μήνες πήγαινε και κανείς δεν του είπε ούτε καλημέρα. Δοκίμασε να λείψει μια Κυριακή, πήγε την επόμενη. Κανείς δεν του είπε τίποτα. Δεν είχαν προσέξει καν την ύπαρξή του. Να πάει σε κέντρο ηλικιωμένων δεν μπορούσε ακόμη ήταν "νέος" δεν τον δέχονταν, εξ' άλλου είχε μια λαμπρή δουλειά "δημόσιος υπάλληλος", το πρόβλημα είναι ότι στην υπηρεσία κανείς δεν μιλούσε. Ένα γεια σποραδικό από τους συναδέλφους που πέφτανε πάνω του στην έξοδο ή στην είσοδο. Δοκίμασε να πάει σε κάποια σωματεία που ασχολούνται με την φύση. Πήγε μάλιστα και δυο εκδρομές. Ήταν κάτι παρέες που πήγαιναν, περπατούσαν μαζί αλλά δεν μιλούσε η μία την άλλη. Αυτόν δεν του μιλούσε κανείς.

Η ψυχή του ξεράθηκε. Μια μέρα αποφάσισε να δει αν οι άλλοι τον θεωρούνε υπαρκτό. Δεν πήγε στην δουλειά. Περίμενε ένα τηλέφωνο μια ανησυχία, τέλος πάντων. Τίποτα απολύτως.. Δεν τον αναζήτησε κανείς. Και κανείς δεν ξέρει τι απέγινε αυτός ο άνθρωπος.

Η ιστορία αυτή είναι αληθινή. Μου τη διηγήθηκε ένας άνθρωπος μια φορά, όπως του την είχαν πει άλλοι. Μόνο που δεν θυμάται ποιοι και πότε. Υπάρχει η φήμη ότι πέθανε και τον θάψανε. Αγνωστο πότε. Ίσως να είναι δική του η πλάκα που γράφει….."Ήταν ένας που πριν γίνει ένα τίποτα με τον θάνατο, υπήρξε βασιλιάς, μια μόνο μέρα…."

2 σχόλια:

athina μπασιούκα είπε...

Ginetai na einai toso thlivera ta pragmata? Pws ginetai na mhn kaneis kapoion filo oso kai an prospatheis? Den thelw na lew megales kouventes, eimai enas tyxeros anthrwpos se ayto to thema. apo thn allh, exw perasei dyskoles katastaseis opou eniwtha monh. Twra pou perase o kairos kai exoun ksekatharisei ta pragmata sto myalo mou, einai safes gia emena, oti eftaiga egw pou den htan oi anthrwpoi dipla mou. Einai shmantiko na eisai aisiodoksos anthrwpos kai na xamogelas. Einai pragmatika poly shmantiko.

VARALIS είπε...

Αθηνά μου΄έχεις δίκαιο οταν τρέφεις αισιοδοξία σου επιστρέφεται, κι οταν τρέφεις μοναξιά επίσης. Το θέμα όμως δεν είναι τόσο απλό. Κυρίως είναι θέμα αξιών. Αν οι αξιακή μου δομή είναι ίδια με αυτή του κόσμου μπορεί να είμαι αισιοόδοξος και να επικοινωνώ μια χαρά (π.χ. αν θεωρώ οτι το shoping κάνει καλό στην υγεία μου, τότε θα βρώ αρκετούς να με ακολουθήσουν, όποτε δεν είμαι μόνος. Αν θεωρώ οτι ο Γκάντι είχε δίκαιο στην τέλεια απάρνηση των υλικών στοιχείων της ζωής, το σίγουρο είναι οτι θα βρώ αρκετούς εχθρούς. Αλλά και η εχθρότητα δεν είναι μοναξιά. Η μοναξιά αρχίζει οταν οι άλλοι δεν αποστρέφονται τις αξίες μου και τις πολεμούν αλλά θεωρούν οτι δεν υπάρχουν. Και μαζί με την ανυπαρξία των αξιών χάνεται και το άτομο. Κι έχουμε πολλούς "ανύπαρκτους" ανθρώπους στην πόλη.
Αρα οσο βρίσκεσαι στον κοινό τρόπο σκέψης δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα οι φίλοι είναι πολλοί. Οταν όμως αρχίζεις να σκέφτεσαι διαφορετικά οι άνθρωποι που είνα γύρω σου εξαφανίζονται και τότε αρχίζει η μοναξιά
Νάσαι καλά για την επίσκεψη