Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ



Τον συνάντησα μετά από χρόνια στην παραλία. Τα μάτια είχαν κάτι το απρόσμενα μακρινό. "Θυμάσαι;" "Φοβάμαι να θυμηθώ" του είπα. "Το ξέρω. Μοιάζει μακρινή η εποχή αλλά δεν είναι. Τότε που είχες και είχα τα μεγάλα όνειρα. Εγώ πάει πια. Εγώ έθαψα τα όνειρά μου από καιρό. Τώρα δεν περιμένω τίποτα πια" "Δεν είναι δυνατόν" του λέω " όλα μπορεί να αλλάξουν" " Δεν αλλάζει απολύτως τίποτα μου λέει, γιατί δεν θέλουμε εμείς να αλλάξουμε. Τόσα χρόνια περίμενα κάτι. Είχα ελπίδες. Στο κάτω - κάτω ηθοποιός τελείωσα στο Εθνικό. Ένα ρόλο ζητούσα, κάτι. Τουλάχιστον να μου πουν ότι υπάρχω. Κανείς δεν με ήθελε. Σε κλίκα δεν μπήκα. Σε κόμματα δεν ήθελα να μπω. Ήμουν και περήφανος. Δεν ζήτησα. Δεν με ζήτησε και κανείς. Προσπάθησα βεβαίως. Πριν από χρόνια έπαιζα. Χωρίς λεφτά, εννοείται, μήπως και συγκινηθεί κανένας "συνάδελφος". Μπα τίποτα" "Και τώρα τι κάνεις;" του λέω. "Κάθομαι και κοιτάζω τη θάλασσα. Μετά πηγαίνω μια βόλτα στο "κορδόνι. Ψωνίζω." "Φίλοι;" "Δεν έχει σε αυτή την πόλη φίλους, Νίκο μου, συμφέροντα έχει μόνο. Μόνο συμφέροντα. Το ξέρουμε πολύ καλά. Κοίτα δίπλα σου θα το καταλάβεις ότι έχουν αυξηθεί οι τρελοί . Τους παρακολουθώ άλλοι μιλάνε μόνοι τους, άλλοι φωνάζουν...άστα. Τίποτα χειρότερο από την αναγκαστική μοναξιά. Δεν σηκώνεται. Να σε βρίζουν, μπορεί να είναι άσχημο αλλά εντάξει, το αντέχεις. Να σε χτυπούν μπορεί να πονάς αλλά κι αυτό το αντέχεις. Να σε έχουν θάψει και να είσαι ζωντανός. Αυτό δεν αντέχεται" "Και τι θα γίνει;" "Τίποτα δεν θα γίνει. Τα μικρά συμφέροντα πνίγουν και τους μεγαλύτερους ανθρώπους και εμείς δεν είμαστε και τίποτα μεγάλοι" "Μήπως είσαι υπερβολικός;" " Αν νομίζεις μπορεί να είμαι. Μια συμβουλή σου δίνω. Σήκω και φύγε. Δεν έχει τίποτα εδώ. Δεξαμενές από τσίπουρο και ψυχοφάρμακα και φωτογραφίες ρετουσαρισμένες για να δείχνουν ευτυχία, στα δήθεν περιοδικά λάϊφ στάϊλ "

Εφυγα με το κεφάλι χαμηλωμένο. Λίγο πιο κάτω είδα κάτι τουρίστες να βγαίνουν μέσα από τα βουνά του σκράπ που στολίζουν το λιμάνι. Πέρασα γραμμή από τα τσιπουράδικα. Μια μυρωδιά γεμάτη σκοτωμένα θαλασσινά. Και πιο κει ο Παγασητικός κλειστός σαν φόβος.


6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Αληθινό, δυστυχώς…για την ίδια μας την πόλη.

BlackCatBone είπε...

«Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να χτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας».

(Πάμπλο Νερούντα, «Αργοπεθαίνει...)

και για την περίσταση η μουσική:

Peter Hammill - Too Many of My Yesterdays http://www.youtube.com/watch?v=rVSMQtylQ5w

BlackCatBone είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
VARALIS είπε...

Ανώνυμε εξω από το Δημαρχείο υπάρχει η προτομή του Νίκου Σκυλοδήμου, είναι ο δικός μας Καρυωτάκης για να μην ξεχνιώμαστε.
Black νάσαι καλά.. και θα το κάνω ανάρτηση. Αλλά ρε φίλε μου λές και πάλι "πάτα πάνω σου" βέβαια ο κόσμος μέσα μας αλλάζει αλλά αν δεν μπορείς; Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να το σηκώσουν. Διάβασε πάλι την "πανούκλα" του Καμύ. Νάσαι καλά.

BlackCatBone είπε...

Νικόλα νασαι καλά!
Στην «Πανούκλα» καθένας προβλέπει τα επερχόμενα προβλήματα και μόνο ο γιατρός, «ο οποίος έχει λίγη φαντασία παραπάνω», νιώθει να γεννιέται μέσα του «αυτή η ελαφριά αποκαρδίωση μπροστά στο μέλλον, την οποία ονομάζουμε ανησυχία». Oπως σημειώνει ο Καμύ,

η πρώτη αντίδραση είναι να ασκηθεί κριτική στις δημόσιες αρχές.

«Αν δεν σταματήσει από μόνη της η επιδημία, τα μέτρα που έχουν επινοήσει οι κυβερνητικές αρχές δεν θα τη νικήσουν» .


Πράγματι, ο φόβος μπορεί αναπόδραστα να προκύψει και να προκαλέσει, στην περίπτωση της καραντίνας στο Οράν, μια επιθυμία φυγής ή αντιθέτως αυστηρού περιορισμού. Ο ήρωας του βιβλίου, ο γιατρός, δεν καταδικάζει αυτή τη συμπεριφορά, αλλά επιδεικνύει μια τελείως διαφορετική, την οποία χαρακτηρίζει απλώς έντιμη. «Είναι μια ιδέα που μπορεί να προκαλεί το γέλιο, αλλά ο μόνος τρόπος καταπολέμησης της πανούκλας είναι η εντιμότητα»

Αυτή η προοπτική απελευθερώνει, διότι όπως καταλήγει ο Καμύ εξαλείφει την αποκαρδίωση λόγω της ανησυχίας μπροστά στην πεποίθηση ότι «στους ανθρώπους υπάρχουν περισσότερα πράγματα να θαυμάζει κανείς από ό,τι να περιφρονεί» . Το να λέμε κάτι τέτοιο και σήμερα δεν αποτελεί ούτε διαπίστωση ούτε ευσεβή πόθο, αλλά μια αποτελεσματική στάση. Πρέπει να ξαναδιαβάσουμε την «Πανούκλα».

του Φιλίπ Σιμπουά
κοινωνιολόγος, καθηγητής στο γαλλικό Πανεπιστήμιο Versailles-Saint-Quentin

απο το ΒΗΜΑ
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=288678&ct=6&dt=16/09/2009

Ανώνυμος είπε...

Ωραίο post. με αφήνετε να το έκανα ένα like
στο facebook μου με το λινκ του site σας?


Τα λέμε,
Κατερίνα

Feel free to surf to my site - Οδοντιατρος Βολος