Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

ΒΟΛΟΣ - ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ




Τα χρόνια φτύνουν αλυσίδες
απ' όνειρα μ' ανάσα παιδική.

Μένει στην πόλη μια οσμή από λάδι.
Κλείνουνε τα παράθυρα πόθο κι αμαξάκια
κοινωνική άνοδο και τσακωμό τα βράδια.

Εριξε τότε μια ματιά στον τόπο του.

Η Ελλάδα ολόκληρη τσιφλίκι των Λατίνων.
Ο τόπος του ταινία αυτοκόλλητη
μια ξένη χώρα.

Ρίχνει το σάκο στο δεξί
ο κύκλος έκλεισε.
Κυκλοφορούν στα μάτια του
οι δρόμοι, οι πλατείες, οι φωνές
κι ένα σύννεφο που μυρίζει παλιά εφημερίδα.

Ν. Βαραλής, Ο φύλακας και οι τρείς δοκιμές, Ενδυμίων εκδόσεις, Αθήνα

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

ΠΕΡΙ ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΤΑΦΩΝ



Κάποτε ένας στρατηγός κι ένας ιερέας ξεκίνησαν για περιπέτεια. Πήγανε να μαζέψουνε τα οστά των στρατιωτών τους, που είχαν σκοτωθεί σ’ έναν μεγάλο πόλεμο. Προχώρησαν, προχώρησαν πέρασαν κάμπους και βουνά, ψάχναν εδώ, ψάχναν εκεί και μάζευαν λείψανα. Η χώρα ήταν κακιά και κακοτράχαλη. Αυτοί όμως δεν γυρίζανε πίσω κι όλο τραβούσανε εμπρός. Μάζεψαν όσους μπόρεσαν περισσότερους σκελετούς και γύρισαν να τους μετρήσουν. Είδαν πως τους έλειπαν ακόμη πολλοί. Ξαναφόρεσαν τις μπότες και τα αδιάβροχα τους και ξεκίνησαν και πάλι. Προχώρησαν, προχώρησαν, περπάτησαν και πάλι βουνά και κάμπους. Κουρασμένοι, τσακισμένοι κυριολεκτικά ένοιωθαν σαν μολύβι πάνω τους να τους λιώνει το βαρύ έργο. Ούτε αέρας, ούτε βροχή τους μαρτυρούσανε, που ήταν θαμμένοι οι στρατιώτες, που ψάχναν να βρούνε.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ι. Κανταρέ «Ο στρατηγός της στρατίας των νεκρών»

Το έργο αφηγείται την πραγματική ιστορία της αποστολής ενός Ιταλού στρατηγού στην Αλβανία προκειμένου να συλλέξει τα οστά των νεκρών. Αυτό έγινε πριν από χρόνια και είναι πραγματικότητα. Σε εμάς αυτή η μέρα δεν ήρθε ποτέ. Τώρα μετά από εβδομήντα χρόνια δηλαδή μετά από εβδομήντα παρελάσεις που αναφέρουμε τους «ηρωες του αλβανικού μετώπου» αρχίζει και γίνεται μια περίπου σοβαρή υπόθεση ο εντοπισμός τους. 8.000 ήρωες για αυτούς που σήμερα έγιναν οι παρελάσεις παραμένουν άθαφτοι στα αλβανικά χώματα άλλοι ξεχασμένοι και άλλοι φυλαγμένοι εβδομήντα χρόνια τώρα από έλληνες που δεν διέθεταν σημαίες αλλά φιλότιμο.

ΤΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ
Φύτεψαν αχλαδιές για να προστατεύσουν τους τάφους
Απρίλης του 1941. Η υποχώρηση είχε αρχίσει. Οι Ιταλοί άρχισαν να χτυπούν από παντού. Ενας ένας οι μαχητές έπεφταν νεκροί. Τι έγινε τότε αλλά και στις δεκαετίες που ακολούθησαν το διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του χωριού Βουλιαράτες, στα «απομνημονεύματα» της κ. Ερμιόνης.
«Αλλοι πέντε νεκροί και ένας ο Αλογογιάννης, έξι. Στο σπίτι γινόταν θρήνος. Ο Προβατάς, ένα από τα παιδιά, ζούσε πλημμυρισμένος στα αίματα. Εδωσε το πορτοφόλι στον πατέρα μου, πέθανε κι αυτός. Τους έδεσαν με τις κουβέρτες. Εσκαψαν λίγο στο χωράφι, ίσα ίσα για να τους σκεπάσουν. Εμείς είχαμε απομακρυνθεί μέχρι να δούμε τι θα γίνει. Σαν γυρίσαμε, τους είδαμε τους τάφους. Οι μύτες από τα άρβυλα ξεχώριζαν από το χώμα. Ορμήσαμε κι εμείς τα παιδιά και αρχίσαμε να τα σκεπάζουμε. Δύο οι τάφοι, έξι οι νεκροί. Ο πατέρας μου αργότερα φύτεψε στους δύο τάφους από μία αχλαδιά. Το χωράφι ανήκε στον συνεταιρισμό και υπήρχε φόβος, όπως θα οργωνόταν, να βρούνε τα οστά των παιδιών. Ετσι, με τις αχλαδιές λύθηκε το πρόβλημα».

Μόνοι τους πολέμησαν.
Η κ. Ερμιόνη δεν ξεχνάει την ταφή των στρατιωτών. Αλλά και το μετά. «Σε κάθε γιορτή η μάνα μου νύχτα, μεσάνυχτα πήγαινε και άναβε ένα κερί. Δεν έπρεπε να μας δει κανείς. Εμείς όμως πηγαίναμε τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, την 25η Μαρτίου αλλά και την 28η Οκτωβρίου. Ερχονταν οι Αλβανοί και έψαχναν, αλλά εμείς δεν τους είπαμε τίποτε». Με την πτώση του καθεστώτος του Χότζα, η οικογένεια Πρίγκου τοποθέτησε δύο σταυρούς στους τάφους. Αναψε κεριά. Στάθηκε με ευλάβεια.
Παράλληλα, άρχισε να αναζητά τους συγγενείς των νεκρών αλλά και κάποιον υπεύθυνο από την ελληνική πλευρά, για να στηθεί ένα μνημείο και να μεταφερθούν τα οστά στην Ελλάδα. «Μόνοι τους πολέμησαν. Μόνοι τους και τώρα;».

Το μνημείο στήθηκε, τελικά, από τους νέους της Ομόνοιας. Τα οστά όμως εκεί, στο χωράφι. Η κ. Ερμιόνη, παρά τις απειλές των Αλβανών, παραχώρησε μια γωνιά από το χωράφι της για το μνημείο -»ήταν απαίτηση του πατέρα μου»-, στο οποίο χαράχτηκαν τα ονόματα των νεκρών: Παναγιώτης Αλογογιάννης Καμάρι 1917. Ανδρέας Προβατάς, Κέρκυρα. Ματθαίος Λαγός, Δημήτρης Σέλας, Κοντόσταυλο Κορινθίας, Νικόλαος Κτημαδάκης, Ηράκλειο Κρήτης, Κέρκης.
350 χιλιάδες άντρες ήταν η δύναμη του ελληνικού στρατού στην πρώτη φάση του πολέμου (28/10/1940 έως 30/04/1941) ενώ η αντίστοιχη ιταλική αριθμούσε 529.000 άνδρες
13 Χιλ. Ελληνες έχασαν τη ζωή τους στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, 62.663 ήταν οι τραυ?ματίες και 1.290 οι αγνοούμενοι
(Ιωάννα Ιλιάδη – chaonia.blogspot.com)

Κρατώ μόνο την φράση της κύριας Ερμιόνης : Μόνοι τους πολέμησαν. Μόνοι τους και τώρα;»

«Ξέρεις γιατί φοράμε αυτό το μενταγιόν;» μου είπε μια μέρα. «Για να αναγνωρίσουν τα πτώματά μας αν θα σκοτωθούμε» και γέλασε ειρωνικά. «Πιστεύεις πως θα ψάξουν πραγματικά για τa λείψανά μας (o.c.)

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

ΚΑΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ



Καρτέρι θανάτου ανήμερα της γιορτής της….' πιο κάτω "ο θάνατος της έστησε καρτέρι" "Την σκότωσε ο δρόμος καρμανιόλα" Είναι ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη χθες στον Βόλο. Μια κοπέλα 20 χρονών επέβαινε σε μια μοτοσυκλέτα που οδηγούσε ένας φίλος της, ο οποίος δεν ήταν από τον Βόλο. Στον περιφερειακό ανέπτυξε ταχύτητα όπως κάνουν όλα τα αυτοκίνητα ιδιωτικά και επαγγελματικά παρά τις πινακίδες που υπάρχουν. Ο περιφερειακός δεν έχει ολοκληρωθεί. Στο τέλος του δρόμου δεν υπάρχει σήμανση παρά μόνο μπάζα. Η συνεπιβάτης δεν είχε κράνος ενώ ο οδηγός - ο οποίος σώθηκε - είχε κράνος. Άρα λοιπόν πιο καρτέρι θανάτου; Αρα λοιπόν "δρόμος καρμανιόλα"; Εδώ πρόκειται για μια στυγερή δολοφονία στην οποία εμπλέκονται:


  1. Το ΥΠΕΧΩΔΕ γιατί τόσα χρόνια δεν πληρώνει, επιλέγει "ακατάλληλους" εργολάβους και το έργο δεν ολοκληρώνεται.
  2. Η Ν.Α.Μαγνησίας και η Δημοτική αρχή Βόλου και Νέας Ιωνίας που θα έπρεπε να εγκαταστήσουν πινακίδες παντού όπου έχουν δικαιοδοσία της ότι στο δρόμο "Εισέρχεστε με δική σας ευθύνη καθώς δεν έχει ακόμα επίσημα παραδοθεί" . Θα έπρεπε να οργανώσουν ημερίδες και κινητοποιήσεις έτσι ώστε να τελειώσει ο δρόμος. Κι αν δεν μπορεί να τελειώσει με ευθύνη δική της να τοποθετήσει τεράστιες φωτισμένες πινακίδες στα μπάζα που να ειδοποιούν ότι ο δρόμος τελειώνει εκεί.
  3. Η τοπική κοινωνία της οποίας της έχουν δολοφονήσει πέντε παιδιά επάνω στον περιφερειακό και χαχανίζεται ασυστόλως μιλώντας για τα μεγάλα ιδανικά της φυλής στα 1000 και παραπάνω τσιπουράδικα της περιοχής εντείνοντας ακόμα περισσότερο το πρόβλημα της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ. (Μην ξεχνάμε ότι τον Αύγουστο μεθυσμένος οδηγός παρέσυρε και δολοφόνησε μια δεκαπεντάχρονη μαθήτρια και διέλυσε τη μητέρα της σε κεντρικό δρόμο της πόλης)
  4. Η τροχαία, η οποία έχει ελλείψεις προσωπικού και έχει σταματήσει εδώ και καιρό τους ελέγχους για κράνη με αποτέλεσμα οι περισσότεροι πλέον να κυκλοφορούν χωρίς κράνη.
  5. Ο οδηγός και η συνεπιβάτης ο πρώτος γιατί δεν ήξερε το δρόμο και έτρεχε και η δεύτερη γιατί ανέβηκε χωρίς κράνος.

Χρησιμοποιώντας τον όρο "καρτέρι θανάτου" σημαίνει ότι όλοι οι παραπάνω δεν είχαν καμία απολύτως ευθύνη αλλά ο ίδιος ο θάνατος ευθύνεται γιατί έχει αρχίσει η κυνηγετική περίοδος και στήνει καρτέρια. Δυστυχώς οι συνάδελφοι δεν αντιλαμβάνονται ότι ένα μεγάλος μέρος της ευθύνης για αυτή την τραγική κατάσταση που ζούμε έχουμε μέρος και εμείς οι ίδιοι. Οι δημοσιογράφοι δεν περιγράφουν την κρίση αποτελούν συστατικό στοιχείο της κρίσης. Γιατί; Για τον απλούστατο λόγο ότι κάθε μορφή υλικής πραγματικότητας πριν γίνει έτσι είναι σκέψη. Και κάθε σκέψη είναι δομημένη σαν λόγος. Οι δημοσιογράφοι χειρίζονται τον λόγο και με τέτοιου είδους φράσεις απαλείφουν τις ευθύνες και δημιουργούν μια ανεύθυνη πραγματικότητα , στην οποία όλοι βεβαίως ενεχόμεθα.

Θα μπορούσαν λοιπόν να περισώσουν την πραγματική ιστορία Να περιγράψουν πως γεννήθηκε η Δήμητρα που έφυγε, πως οι γονείς της δεν κοιμόντουσαν τα βράδια όταν αυτή ήταν άρρωστη. Να περιγράψουν την πρώτη μέρα της στο σχολείο. Την αγωνία της, την ελπίδα και τους φόβους της. Να περιγράψουν το άγχος των γονιών τους να βρούνε λεφτά να πληρώσουνε τα φροντιστήρια, τα ξενύχτια τα δικά της να τελειώσει το σχολείο. Να περιγράψουν τα όνειρά της για την δική της οικογένεια. Το πώς άλλαξε το πρόσωπο του πατέρα μόλις είδε την κόρη του να γίνει γυναίκα. Να μιλήσουν για όλα αυτά που σχεδίαζε, για όλα αυτά που ήθελε, για όλα αυτά που επιθυμούσε. Γιατί δεν πεθαίνει ένας άνθρωπος. Στην πραγματικότητα πεθαίνει ένας ολόκληρος κόσμος που δεν ολοκληρώθηκε και που τον είχαμε ανάγκη.

Γιατί δεν ξέρουμε ποιος μεγάλος πολιτικός θα μπορούσε να γεννηθεί από αυτή τη γυναίκα, ποιος μουσικός, λογοτέχνης, φιλόσοφος.. Και δυστυχώς δεν θα μάθουμε ποτέ. Θα μείνουμε μόνο στο στείρο παράθεση γεγονότων, στα στοιχεία και τους αριθμούς και θα αναρωτιόμαστε για τον εκφασισμό της καθημερινότητας. Μα εμείς οι δημοσιογράφοι τον δημιουργούμε, εμείς τον παράγουμε και εμείς τον θέλουμε. Και να αφήσουμε τις αστειότητες ότι τα μέσα χρηματίζονται . Βεβαίως χρηματίζονται. Το τι θα γράψει κανείς μέσα σε εκατό λέξεις είναι ελεύθερος να το κάνει…. Κι αν δεν τον αφήνουν ας τα γράψει το δίκτυο. Σήμερα όσο ποτέ την ελευθερία μας κανείς δεν μπορεί να στερήσει.

Όσο για μας ας προσέχουμε γιατί ο Θάνατος αφού έστησε καρτέρι στα μπάζα τώρα μπορεί να πάει παντού.. Ο Θάνατος έστησε καρτέρι σε σουβλατζίδικο (δηλητηριασμένο κρέας) Ο Θάνατος έστησε καρτέρι στο Νοσοκομείο ( μολυσμένα εργαλεία, ασθενοφόρα που δεν μπορούν να περάσουν τους δρόμους).

Ο Θάνατος σε ρόλο κυνηγού και τα αθώα θύματα να στοιβάζονται σωρό μετά βεβαίως από ένα καλό μεσημεριανό στα τσιπουράδικα…

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

Ο π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΧΡΥΣΙΝΟΥ


Η τυφλότητα είναι περισσότερο σκληρή οταν δεν έχεις δει ποτέ το χρώμα του ουρανού και τα πρόσωπα των γονιών. Αυτά ήθελε ο Ιωάννης. Γεννήθηκε τυφλός.Προσπαθήσαν οι γονείς και έψαξαν παντού. Η επιστήμη το απέκλεισε. Στα δεκατέσσερα ανέβηκε με τους γονείς τους στην Παναγιά την Σπηλιώτισσα. Του δείξαν την εικόνα της Παναγίας και στάθηκε μπροστά της. Ζήτησε βοήθεια. Και η βοήθεια δόθηκε. Για πρώτη φορά είδε το φως. Τα χρόνια πέρασαν κι έμεινε εκεί, όπως είπε "σκουπιδιάρης της Παναγίας". Ηρθανε κι άλλα. Μελάνωμα στο μάτι, σάρκωμα στο πόδι. Ο δρόμος είναι πάντοτε σκληρός.
Οταν είδε για πρώτη φορά το μοναστήρι πέτρα πάνω στην πέτρα, είπε οτι πρέπει να γίνει ξανά. Τον απέτρεψαν του είπαν οτι "είσαι άρρωστος. Δεν υπάρχει τίποτα εδώ". Κι έμεινε. Κι αρχίσαν οι πέτρες να μπαίνουν στη θέση τους γιατί τα σπίτια των ανθρώπων δεν υπάρχουν χωρίς τους ανθρώπους. Και τώρα το μέρος εκείνο έχει μια μυρωδιά παιδιού από τα μάτια εκείνα που μπορεί να μην βλέπουνε καλά τα έξω αλλά που κοιτάζουνε το μέσα μέρος της ψυχής εκείνο που πονάει κι ερωτεύεται.

Να και τι γράψαν οι εφημερίδες

Πώς ένας μοναχός έδωσε "ζωή" σε εγκαταλελειμμένο μοναστήρι

19/05/09-10:09


Πριν από περίπου τέσσερα χρόνια ήταν ένα εγκαταλελειμμένο μοναστήρι στην άκρη του βουνού, με διάφορα κτίρια διασκορπισμένα και κατεστραμμένα από το πέρασμα του χρόνου. Σήμερα, όλα είναι διαφορετικά, καθώς η έλευση του γέροντα πατέρα Ιωάννη, από την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας, και η σκληρή, προσωπική δουλειά του ίδιου και των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής έχουν αλλάξει εσωτερικά αλλά και εξωτερικά την όψη του μοναστηριού. Πρόκειται για την Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Χρυσίνου Καλαμπάκας, που βρίσκεται σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από την όμορφη Κοινότητα Κλεινού της επαρχίας Καλαμπάκας, σε ύψος 680 μέτρων, στη θέση "Μπουζιάνα".

Για την εποχή της ήταν ένα από τα σπουδαιότερα μοναστηριακά συγκροτήματα της περιοχής, καθώς είχε φρουριακή κατασκευή με πολεμίστρες στους τοίχους, κελιά και βοηθητικούς χώρους που καταλάμβαναν τη νότια και τη δυτική πλευρά, αλλά δυστυχώς κάηκαν στα δύσκολα χρόνια της περιόδου 1946-49.

Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου, επειδή κτίσθηκε έπειτα από την καταστροφή της ομώνυμης μονής, που ήταν κτισμένη στη θέση Χρύσινο- λίγο πιο χαμηλά- επικράτησε και είναι γνωστή ως μονή Χρυσίνου και γιορτάζει στις 23 Αυγούστου.

Εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια, ο μοναχός πατήρ Ιωάννης κατοικεί μόνιμα στην Ιερά Μονή, δίνοντας σε αυτή ζωή με τις επισκέψεις εκατοντάδων προσκυνητών και την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Όπως μας είπαν επισκέπτες της Μονής, πριν από τον ερχομό του γέροντα, η Ιερά Μονή ήταν ακατοίκητη, χωρίς να έχει γίνει κάποια ενέργεια από κανέναν φορέα ώστε να γίνει επισκέψιμη.

Η έλευση του πατέρα Ιωάννη κινητοποίησε και τους κατοίκους της περιοχής, ώστε μέσα από την προσωπική δουλειά και συνεισφορά όλων το μοναστήρι να αποκτήσει και πάλι ζωή και προοπτική συνέχειας.

Μάλιστα, πέρυσι, στις 23 Αυγούστου στο μοναστήρι βρέθηκαν, μέσω χωματόδρομου, περισσότερα από 2.000 άτομα από ολόκληρη τη χώρα.

Όπως είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η διευθύντρια της 19ης Διεύθυνσης Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Κρυσταλλία Μαντζανά, η Ιερά Μονή Χρυσίνου απέκτησε ζωή ουσιαστικά εδώ κι ένα χρόνο, με την καταλυτική συμβολή του πατέρα Ιωάννη, έπειτα από αρκετά χρόνια.

Το μέλλον της μονής, σύμφωνα με την ίδια, περνά μέσα από την αποκατάσταση των κελιών.

Σήμερα, πάντως, σύμφωνα με την αρχαιολόγο, ο καθένας μπορεί να φανταστεί την άρτια αρχιτεκτονική, αντικρίζοντας τους επιβλητικούς εξωτερικούς τοίχους των κελιών που σώζονται σε ικανό ύψος, όπως και τις επιβλητικές στοές, στην είσοδο τους στη δυτική πλευρά. Στη νότια πλευρά σώζεται μεγάλο τμήμα, πιθανότατα των βοηθητικών χώρων, ενώ στη ΝΑ γωνία σώζονται υπολείμματα του περιβόλου με την ξύλινη θύρα, πάνω στην οποία διατηρούνται ακόμα οι μεγάλοι μεταλλικοί ήλοι.

Τόσον έξω από τον χώρο της μονής όσο και στον προαύλιο χώρο της, το αίθριο δηλαδή, συναντάμε μεγάλες ποσότητες κατασκευαστικού υλικού των τοιχοποιιών, αλλά και αρχιτεκτονικά μέλη των κιόνων που δημιουργούσαν τις κιονοστοιχίες ή επίκρανα αυτών.

Εσωτερικά ο ναός είναι κατάγραφος, με τοιχογραφίες που ακολουθούν σε βασικές γραμμές το εικονογραφικό τυπικό των ναών.

Την Πλατυτέρα ανάμεσα σε αρχαγγέλους, με τους συλλειτουργούντες Ιεράρχες στην κάτω ζώνη, συναντάμε στην κόγχη του Ιερού, ενώ το εικονογραφικό πρόγραμμα τόσον στο Ιερό όσον και στον κυρίως ναό ακολουθεί τη διάταξη των ζωνών.

Η κάτω ζώνη περιλαμβάνει ολόσωμους αγίους, η μεσαία αγίους σε μετάλλια και η πάνω ζώνη σκηνές από τη Θεία Λειτουργία, το Δωδεκάορτο και τα Πάθη του Χριστού, όπως επίσης και τους 24 Οίκους του Ακάθιστου Ύμνου.

Το καθολικό είναι ναός καμαροσκεπής διαστάσεων 6,54 x 7,89 μ., δηλαδή το ιερό και ο κυρίως ναός χωρίς την κόγχη και το μεταγενέστερο στη δυτική πλευρά νάρθηκα.

Ο τύπος του καμαροσκεπούς συναντάται στη Θεσσαλία από τον 12ο αιώνα, όπως στην Παναγία Βελίκα στην Αγιά, στον 'Αγιο Νικόλαο στα Κανάλια και στην περιοχή των Τρικάλων στον ναό της Παναγίας στην Ασπροκκλησιά του 12ου επίσης αιώνα.

Ο τύπος αυτός, σπάνιος στη βυζαντινή εποχή, γίνεται αρκετά συχνός στην εποχή της Τουρκοκρατίας.

Να σημειώσουμε πως πρόσφατα υπεγράφη σύμβαση για το έργο "Αποκατάσταση τμήματος κτιριακών εγκαταστάσεων στην Ιερά Μονή Χρυσίνου στο Δήμο Κλεινοβού", προϋπολογισμού 400.000 ευρώ.

Η χρηματοδότηση γίνεται από το πρόγραμμα "ΠΙΝΔΟΣ" και με την εργολαβία προβλέπεται να γίνει επισκευή και συντήρηση της Δυτικής πτέρυγας των εγκαταστάσεων της Ιεράς Μονής, καθώς και κατασκευή ενός μικρού οικίσκου.

Έπειτα από τέσσερα χρόνια σκληρής και επίπονης δουλειάς, ο πατέρας Ιωάννης βλέπει πως οι κόποι του πιάνουν τόπο।

Υ।Γ। Μάρτιος २०११ Τα λεφτά του Πίνδος "φαγώθηκαν" και το έργο σταμάτησε। Βέβαια κανείς δεν έψαξε για ενόχους। Ο γέροντας μάζεψε οτι λεφτά είχε κι οσα του εμπιστεύθηκε ο κόσμος στον λογαριασμό του και μπόρεσε και τελείωσε την μάντρα έτσι ώστε να κοιμάται περισσότερο ήσυχος γιατί το χειμώνα έμπαιναν εκεί αρκούδες। Η μάντρα του μοναστηριού τελείωσε। Για το άλλο προσεύχεται γιατί χρήματα από το πρόγραμμα δεν υπάρχουν। Βέβαια τα μοναστήρια όπως λέει κι ο ίδιος δεν τα φτιάχνουν τα προγράμματα αλλά η πίστη των ανθρώπων και η αγάπη του Θεού। Τώρα εκεί μέσα στο μικρό κοντένειρ με το λίγο φως στα μάτια και την καλοσύνη στην ψυχή και του φίλους γύρω του που τον ακούνε οταν μιλάει για την "βασίλισσά της καρδιάς του, την βασίλισσα όλου του κόσμου"

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009

ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ



Συνήθως στα συνέδρια επικρατεί μια σκιερή ησυχία. Ανθρωποι μιλούν συνήθως από χειρόγραφο. Η ζωή γυμνή στερείται χειρογράφου εκτός αν πλάθεται. Και αυτό το πλάσιμο είναι από στιγμή σε στιγμή. Το "επιούσιον" είναι ακριβής όρος. Τίποτα εκ του παρελθόνος κα του μέλλοντος πάλι τίποτα. Ξαναδιαβάζω τον Ελύτη (Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου)

Φτάνοντας το βαπόρι μεγάλωσε κι έφραξε το λιμάνι. Καμία κίνηση στα καταστρώματα. Ίσως να μεταφέρει καινούργια μεσάνυχτα, συμπαγή και συσκευασμένα. Ίσως και μία μόνο ψυχή, λεπτή σαν καπνό και αναγνωρίσιμη από την οσμή του καμένου.

Όπως και να' ναι υπάρχουν πολλά ζώα που δεν έσωσε ακόμη να βγουν από την Κιβωτό και δείχνουν αδημονία. Ως και το πλήθος που κατακλύζει το μουράγιο και ρίχνει ανήσυχα βλέμματα, σιγά - σιγά συνειδητοποιεί ότι το παν εξαρτάται από μία στιγμή -

τη στιγμή ακριβώς που μόλις πας να την αδράξεις, χάνεται

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ



Τον συνάντησα μετά από χρόνια στην παραλία. Τα μάτια είχαν κάτι το απρόσμενα μακρινό. "Θυμάσαι;" "Φοβάμαι να θυμηθώ" του είπα. "Το ξέρω. Μοιάζει μακρινή η εποχή αλλά δεν είναι. Τότε που είχες και είχα τα μεγάλα όνειρα. Εγώ πάει πια. Εγώ έθαψα τα όνειρά μου από καιρό. Τώρα δεν περιμένω τίποτα πια" "Δεν είναι δυνατόν" του λέω " όλα μπορεί να αλλάξουν" " Δεν αλλάζει απολύτως τίποτα μου λέει, γιατί δεν θέλουμε εμείς να αλλάξουμε. Τόσα χρόνια περίμενα κάτι. Είχα ελπίδες. Στο κάτω - κάτω ηθοποιός τελείωσα στο Εθνικό. Ένα ρόλο ζητούσα, κάτι. Τουλάχιστον να μου πουν ότι υπάρχω. Κανείς δεν με ήθελε. Σε κλίκα δεν μπήκα. Σε κόμματα δεν ήθελα να μπω. Ήμουν και περήφανος. Δεν ζήτησα. Δεν με ζήτησε και κανείς. Προσπάθησα βεβαίως. Πριν από χρόνια έπαιζα. Χωρίς λεφτά, εννοείται, μήπως και συγκινηθεί κανένας "συνάδελφος". Μπα τίποτα" "Και τώρα τι κάνεις;" του λέω. "Κάθομαι και κοιτάζω τη θάλασσα. Μετά πηγαίνω μια βόλτα στο "κορδόνι. Ψωνίζω." "Φίλοι;" "Δεν έχει σε αυτή την πόλη φίλους, Νίκο μου, συμφέροντα έχει μόνο. Μόνο συμφέροντα. Το ξέρουμε πολύ καλά. Κοίτα δίπλα σου θα το καταλάβεις ότι έχουν αυξηθεί οι τρελοί . Τους παρακολουθώ άλλοι μιλάνε μόνοι τους, άλλοι φωνάζουν...άστα. Τίποτα χειρότερο από την αναγκαστική μοναξιά. Δεν σηκώνεται. Να σε βρίζουν, μπορεί να είναι άσχημο αλλά εντάξει, το αντέχεις. Να σε χτυπούν μπορεί να πονάς αλλά κι αυτό το αντέχεις. Να σε έχουν θάψει και να είσαι ζωντανός. Αυτό δεν αντέχεται" "Και τι θα γίνει;" "Τίποτα δεν θα γίνει. Τα μικρά συμφέροντα πνίγουν και τους μεγαλύτερους ανθρώπους και εμείς δεν είμαστε και τίποτα μεγάλοι" "Μήπως είσαι υπερβολικός;" " Αν νομίζεις μπορεί να είμαι. Μια συμβουλή σου δίνω. Σήκω και φύγε. Δεν έχει τίποτα εδώ. Δεξαμενές από τσίπουρο και ψυχοφάρμακα και φωτογραφίες ρετουσαρισμένες για να δείχνουν ευτυχία, στα δήθεν περιοδικά λάϊφ στάϊλ "

Εφυγα με το κεφάλι χαμηλωμένο. Λίγο πιο κάτω είδα κάτι τουρίστες να βγαίνουν μέσα από τα βουνά του σκράπ που στολίζουν το λιμάνι. Πέρασα γραμμή από τα τσιπουράδικα. Μια μυρωδιά γεμάτη σκοτωμένα θαλασσινά. Και πιο κει ο Παγασητικός κλειστός σαν φόβος.


Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

Ο ΚΑΒΟΥΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ


Μέσα σε τόσα συνθήματα, τόσες περιττές κουβέντες εκείνο που θυσιάζεται είναι ο λόγος. Ξαναγυρνάμε βαθμιαία σε μία μαγική αντίληψη του κόσμου. Οι εκλογές δεν είναι μαγικός τρόπος επίλυσης των προβλημάτων αλλά τρόπος διαχείρισης της σκέψης. Τα κόμματα παράγουν πολιτικές, οι οποίες ξεκινούν από ιδέες. Οι εκλογές κρίνουν την δομή της σκέψης του λόγου που αν επικρατήσει θα αποτυπωθεί στην κοινωνία. Τα κόμματα αν αντιμετωπίζουν προβλήματα, τα αντιμετωπίζουν κυρίως γιατί έχουν προβλήματα στη σκέψη.

Οι ίδιοι εμείς πληρώνουμε τον μαγικό τρόπο σκέψης που κτίσαμε. Θα έρθει ο τάδε, η περιμένουμε τον τάδε για να λύσει το πρόβλημα. Εμείς στην διαδικασία συμμετέχουμε μόνον ως επιλογή. Τίποτα άλλο. Μα η δημοκρατία δεν είναι κατάκτηση ή έκφραση της μίας στιγμής αλλά μια καθημερινή διαδικασία που τεκμηριώνεται κι αυτή καθημερινά. Από τον σεβασμό στους νόμους που ο ίδιος έχω αποδεχθεί, δεχόμενος ότι θα πρέπει να έχω νόμους για να μπορώ να κινούμαι μέσα σε κάποια πλαίσια. Από την πίστη μου ότι το άτομο δεν είναι κομμάτι ενός μηχανισμού αλλά είναι το ίδιο η πηγή που αλλάζει τα πράγματα. Από το γεγονός ότι αναλύω τα πράγματα και ξέρω να βάζω μακροχρόνιους στόχους για να τα αλλάξω. Από το γεγονός ότι γνωρίζω ότι η σκέψη παράγει φαινόμενα και τα φαινόμενα παράγουν σκέψη και ότι και τα δύο βρίσκονται μαζί δεμένα σε μια υπέροχη αρμονία. (Που πάει να πει ότι εγώ αλλάζω όταν αλλάζει ο κόσμος και η δική μου αλλαγή αλλάζει τον κόσμο)

Η μαγική σκέψη όμως δεν μπορεί να κάνει αυτές τις κινήσεις περιμένει τους ηγέτες, τον αρχηγό, τον βασιλιά να εκφραστεί. Ακόμα και η δική του έκφραση εξαρτιέται από την έκφραση του βασιλιά. Μου φαίνεται ότι για να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζεται ένας μακρύς επαναδιαφωτισμός. Γιατί ακόμα και ο κάβουρας μπορεί να μάθει να χορεύει αρκεί να ξέρει ότι είναι κάβουρας.